Tieme’s plekje

Tieme's plekje

Het is al een tijd geleden dat ik Tieme’s plekje veranderde. Door de verhuizing en andere drukte kwam ik er niet toe. Gelukkig kreeg ik een paar weken geleden de geest. Ik maakte er een mooi herfst- en verjaardagsplekje van.

Indian summer in het bakkie

Begin juli veranderde ik voor het laatst de inhoud van de glazen cylinder. Ik maakte toen dit zomerbakkie. Al vanaf september wilde ik er iets herfstigs van maken. Maar ik kwam er steeds niet toe. Voor de foto’s en bezichtigingen voor de verkoop van ons huis verplaatste ik een en ander. Zowel de foto als de glazen bak en zijn urntje kregen een nieuw plekje. Ze waren er nog wel, maar ze stonden wat minder pontificaal in beeld.  September werd oktober, en zo had Tieme een lange indian summer in zijn bakkie.

Zorgen voor je verdriet

Het voelde niet helemaal lekker dat ik er de ruimte niet voor had om dat plekje aandacht te geven. Ik vond het oké, omdat ik zo ontzettend veel anders aan mijn hoofd had, dus het was even niet anders. Maar de gedachte ‘als Tieme had geleefd, had ik elke dag voor hem gezorgd, en nu krijg ik het niet eens voor elkaar één keer tijd te maken voor zijn plekje’ schoot af en toe door mijn hoofd. En uit dit blog ‘Zorgen voor je verdriet‘ leerde ik al vroeg in mijn rouwproces belangrijk dat zorgen voor je verdriet is. En hoe fijn het is om dat plekje de aandacht te geven wat het verdient.

Ongeveer twee weken voor Tieme’s verjaardag kreeg ik gelukkig ineens de geest. Ik verwende mezelf en ging me te buiten op de webshop van Vlinderkusje. Jaja, als je een kindje verloren hebt, dan zie je dat dus als jezelf verwennen…

Geïnspireerd door dit blog, met de heftige maar goeie vraag ‘Koop jij wel eens iets voor het kindje dat je zo moet missen?’ kocht ik een knuffeltje. Ze hebben ontzettend veel moois in die webshop. Uiteindelijk koos ik toch voor het leeuwtje uit het blog. Omdat Tieme gevochten heeft als een leeuw om te overleven. En omdat het leeuwtje de oogjes dicht heeft, hij krijgt het voor elkaar er zowel lief als dood uit te zien.

Het voelde raar om dat knuffeltje te kopen. Maar nu toch ook vooral fijn. Het is een prachtig knuffeltje, het is lekker ermee te knuffelen. Lumen speelt er ook graag mee. En het voelt, hoe gek ook, toch goed om iets te kopen voor je dode kindje.

Ik zocht ook een mooi huisjeslichtje met sterretjes uit, waar nu ’s avonds een lichtje in brand. Een poster met dit prachtige gedichtje, een sterretjesslinger voor zijn verjaardag. Ik kocht 3 kleine lieve sterretjes die we op verschillende plaatsen in huis kunnen neerzetten, en kreeg nog een 4e cadeau van Anja, de eigenaresse van de webshop. Die 4e vind ik uiteindelijk het mooist, want hij is zeegroen. De kleur die ik zo met Tieme associeer. Dus die is uiteindelijk in zijn bakkie terecht gekomen, samen met de confetti die ook in het pakketje van Vlinderkusje zat.

Bij eucalyptustakken moet ik ook altijd aan Tieme denken. In de vele bossen bloemen die we vorig jaar rond zijn geboorte en overlijden kregen, zaten ze vaak verwerkt. Blijkbaar is dat iets van deze tijd van het jaar. Dus ik kocht bij de intratuin een ijzeren ring. En die versierde ik met eucalyptus die in de bos bloemen zat die ik voor mijn verjaardag van mijn ouders kreeg.

Samen met de herfstige oranje lampionnetjes is het zo een heel mooi herfst- en verjaardagsplekje geworden.   

Hoe beleefden wij Tieme’s eerste geboortedag?

Eerste geboortedag

En toen zat Tieme’s eerste geboortedag erop. In dit blog neem ik je mee over hoe ik en wij deze dag beleefden.

Zwaarder dan ik had gedacht

De dag bleek zwaar. Zwaarder dan ik had gedacht. Natuurlijk stond deze dag al maandenlang in onze agenda. Had ik ‘m de afgelopen maanden al regelmatig op m’n netvlies. Hadden we geprobeerd de dag zelf vrij te roosteren, en de dagen eromheen zoveel mogelijk rust te kunnen hebben. Om voldoende ruimte te hebben voor het verdriet, voor hoe zwaar het mogelijk zou worden.

Maar de dagen in aanloop naar 10 november ging alles een beetje langs me heen. Door drukte met ziekenhuisbezoeken, huizen, re-integratie. Doordat Lumen thuis is van school omdat er een corona-uitbraak onder haar juffen is. Doordat Lumen zondagavond ineens heel hoge koorts kreeg, en mijn man zich de dag erna ook beroerd voelde. Gelukkig bleek het bij beide mee te vallen, maar we dachten wel even dat corona nu toch ook ons huis binnen was gekomen.

Door dit alles gingen de dagen vóór 10 november als een waas langs me heen. Ik registreerde wel dat ik zaterdag een jaar geleden in het ziekenhuis werd opgenomen. Letterlijk doodziek. Het ging door mijn gedachten, maar leek niet echt binnen te komen. Ik dacht ergens dit weekend zelfs nog: ergens zal die eerste geboortedag misschien eigenlijk gewoon net zo’n dag als alle andere zijn.

Maar dat was zeker niet zo. Het was een hele, hele zware dag.

Celgeheugen

De avond ervoor. Totaal moe en uitgeblust zitten we op de bank. We voelen een grote leegte, dit omschreef ik al in dit blog. Mijn man merkt op: dit lijkt wel veel op vorig jaar. Toen waren we ook totaal uitgeput, moegestreden en verdrietig de dag en avond ervoor. Alleen maar aan het wachten op de bevalling. Ook nu kunnen we niets anders dan moe voor ons uit kijken, en wachten op de dag van morgen.

In de nacht van 9 op 10 november word ik bijna elk uur wakker. Het lijkt alsof mijn lijf en/of mijn onderbewuste de bevallingsnacht van vorig jaar opnieuw beleeft. Ik had die nacht van half twaalf tot aan de geboorte van Tieme om half zes ’s ochtends elke 10 minuten hele heftige weeën. Tja, een opgewekte bevalling is nou eenmaal heftiger en pijnlijker dan een natuurlijke…

En ’s ochtends waren we echt terug gekatapulteerd naar een jaar geleden. Zelfde gevoel, zelfde emoties, zelfde wanhoop. Op zich niet zo gek natuurlijk. Op Lumen’s verjaardag beleef ik ook de dag van haar geboorte en de bevalling altijd weer heel bewust. Mijn moeder merkte op dat zij dit zelfs na 40 jaar nog had op mijn verjaardag 😊 Blijkbaar zit dit alles dus zo in je celgeheugen opgeslagen. Maar het overviel me wel.

Jarig! Of niet?

Toen we van tevoren bedachten hoe we deze dag wilden doorbrengen, kwamen we er niet goed uit. Een samenzijn met familie en vrienden kan nu niet door corona. Maar ook zonder corona had ik dat niet gewild. Te moeilijk, te heftig.

Gelukkig wees Lumen ons de weg. Voor haar is het zo veel meer ‘matter of factly’: ze heeft een broertje. Dat broertje was binnenkort jarig. Bij een verjaardag hoort een feestontbijt, taart en een lekker toetje. Dus dat hadden we allemaal maar in huis gehaald. En verder zouden we het wel zien.

Het viel niet mee. De verjaardag vieren van je dode kindje. Ook dat bleek moeilijker dan gedacht.

Het is heel erg zoeken. Bij het opstaan kwamen mijn man en ik al in de knoop. Je wil elkaar iets zeggen of wensen, maar wat dan? ‘Gefeliciteerd met ons zoontje’ is toch niet echt kloppend, maar wat dan wel?

En die taart, en dat toetje. Het voelt toch heel gek en niet-kloppend om taart te eten voor iemand, terwijl die iemand er zelf niet is. Voor Lumen was het ook niet makkelijk. ‘Verjaardagen horen leuk te zijn, maar jullie doen helemaal niet leuk. Alleen verdrietig 😠’. Lieverdje toch. Ook voor haar was het anders dan ze zich had voorgesteld.

Is iemand die dood is eigenlijk wel jarig? Als ik niet over Tieme nadenk, maar over volwassen overledenen, zou ik zeggen: nee. Je denkt dan op zo’n dag misschien eerder: ‘ze was nu xx jaar geworden’. Maar misschien voelt dit voor de nabestaanden van die volwassene ook anders dan dat ik beredeneer zonder die ervaring.

Maar Tieme groeit ergens ook mee. Een paar weken geleden liep ik in het bos. Zag ik een dreumes van een jaar of 1, aan het oefenen met lopen aan de hand van zijn papa. En het besef dat Tieme nu ongeveer zo groot en oud geweest zou zijn raakte me diep. Dus ergens is hij toch ook een jaar ouder geworden. Ergens is hij toch ook wel jarig.

Veel liefs

We kregen veel liefs. Kaarten, kadootjes, bloemen. Een hartverwarmend filmpje van mijn gezin, speciaal gemaakt om Tieme te eren en te herdenken. Dat was fijn. Het is fijn te merken dat mensen Tieme niet vergeten zijn. En aan hem en ons denken.

Grootsheid van het verlies

Ook besefte ik me op deze dag de grootsheid van het verlies eens te meer. Tot nu toe had ik deze dag gevoeld als ‘die moeilijke dag binnenkort, het zal fijn zijn als íe voorbij is’. Maar ik realiseerde me nu pas dat dit de eerste van vele geboortedagen was van Tieme, zonder Tieme. Dat deze dag elk jaar opnieuw komt. Misschien/hopelijk ooit wat draaglijker dan deze eerste keer. Maar makkelijk zal het nooit worden vrees ik.

We gingen ’s middags nog even naar het speelbos. Mijn man en ik beiden grauw en op van het gemis en het verdriet. Maar toch even naar buiten geweest. ’s Avonds staken we nog een sterretje in de vorm van een sterretje af. Zie de foto bovenaan dit bericht.

En zo zat de eerste geboortedag van Tieme erop. Nu bijkomen.

Leegte

Leegte

Zo in deze dagen rondom Tieme’s eerste geboortedag is de leegte weer zo groot… Weer zo voelbaar…

De avond voor zijn geboortedag. We liggen op de bank. Verdrietig. Moe. En we voelen de leegte. Er hoeven geen kadootjes ingepakt. Geen traktatie gemaakt. Geen slingers opgehangen.

Sint is in aantocht. We zijn bezig met Lumen’s wensen en bedenken haar schoenkadootjes. We voelen de behoefte om ook iets voor Tieme te bedenken. Maar we hebben niet eens een schoentje om voor hem te zetten…

Met 3 in plaats van 4

Vorig jaar na de crematie werd ik compleet overvallen door dit gemis. Tieme was maar zo kort bij ons geweest. Natuurlijk al jaren in onze gedachten. Fysiek was hij 6,5e maand in mijn buik bij ons. En na zijn geboorte 4 dagen, dood.

Na de crematie miste ik hem echt. Zijn aanwezigheid. We waren weer met 3. En dat voelde zo ontzettend incompleet. Terwijl we al jaren met 3 waren. Maar nu klopte het niet meer.

Dat gevoel is in het afgelopen jaar niet altijd zo sterk geweest. Gelukkig maar, want dan wordt verder leven echt bijna onmogelijk. Maar deze dagen is het weer volledig terug. Die leegte. Dat gemis. Dat gapende gat in ons gezin.

Ook al zijn we nooit met 4 levende gezinsleden bijeen geweest. Ons gezin zal toch altijd voelen als dat we met 4 hadden moeten zijn. Het gevoel van met z’n 3en samen leven zal hopelijk wel weer wennen. Maar deze dagen maken duidelijk dat dat gapende gat er soms ineens weer zal zijn. En mogelijk/waarschijnlijk nooit helemaal zal verdwijnen.

Foto door Anugrah Lohiya via Pexels

1 jaar

1 jaar

Gisteren was het 1 jaar geleden dat je geboren werd, liefje. En dat we ook direct afscheid van je moesten nemen…

Wat is het jaar snel gegaan. Ik ben er nog niet aan toe, dat dat eerste jaar al om is. Zo voelt het nog helemaal niet.

Wat missen we je… Wat hadden we het graag anders gezien…

We proberen de draad weer een beetje op te pakken. Hebben een nieuw huis gekocht. We zien nog niet zoveel mensen. We proberen te werken. We proberen goed voor onszelf te zorgen. We zijn zo lief mogelijk voor elkaar en voor onszelf. Wat is het toch moeilijk dat we niet lief tegen jou kunnen zijn, klein vriendje…

Gedichtje Veerle via Vlinderkusje.nl, het hangt nu ook als poster op Tieme’s plekje

Rouw om verlies van een baby op Pinterest

Rouw om verlies van een baby op Pinterest

Ik schreef hier hoe Pinterest mij maar misplaatste babydingen bleef tonen. Even geleden kreeg ik ineens ook vanalles te zien over het verlies van een baby’tje. Speciaal voor mijn mede-baby-verloren-mama’s, en voor iedereen die zo fijn met ons meeleeft, hier een aantal mooie quotes.

Meer quotes zijn te vinden op mijn Pinterest bord Rouw om het verlies van een baby.

PS ik hou me nog steeds aanbevolen voor die babyblocker, dit soort toepasselijks staat namelijk nog steeds naast lijstjes met leuke meisjesnamen, zwangerschapsaankondigingen, etc.

Afbeelding via Doux Boucher op Pinterest

Terrorweken

Het zijn terrorweken. Twee ziekenhuisbezoeken, Tieme’s naderende eerste geboortedag, 3 huizen, dochter thuis vanwege corona bij de juffen. En dat alles naast de ‘gewone’ dingen als re-integreren en psychotherapie. Pfffff.

Pfffff. Het zijn terrorweken. Twee ziekenhuisbezoeken, Tieme’s naderende eerste geboortedag, 3 huizen, dochter thuis vanwege corona bij de juffen. En dat alles naast de ‘gewone’ dingen als re-integreren en psychotherapie. Pfffff.

Schakelen

Werken. Dochter ophalen in Brabant na een logeerpartij bij opa en oma. Als we daar dan toch zijn dan toch ook maar meteen nieuwe schoenen voor haar kopen bij de brede-voeten-schoenenwinkel in het zuiden. Gedenkkaartje voor Tieme ontwerpen.

Ziekenhuisbezoek 1, met al vanaf de parkeergarage enorme flashbacks. Flashbacks aan hoe we vorig jaar rond deze tijd stonden te klungelen met hoe we ons dode zoontje in de auto mee naar huis konden nemen op zo’n manier dat hij zo min mogelijk zou beschadigen. Vreselijk om daar weer te zijn. 24-uurs bloeddrukmeting, met een band die elke 20 minuten opblaast.

Slechte nacht. Nog meer herinneringen, aan hoe ik vorig jaar 6 dagen zo’n band om had. Proberen te werken. Gesprek met binnenhuisarchitect voor nieuwe huis. Gedenkkaartje voor Tieme printen, enveloppen schrijven, postzegels plakken.

Psychotherapie. Madurodam met Lumen en vriendinnetje, omdat ze geen school hebben door corona. Klussen in het tussenhuis. Dozen inpakken. Wassen, bedden verschonen, eten kopen, eten koken, douchen.

Dit was mijn vorige week. Maandag t/m zondag. Ik schakel van hot naar her. Het is veel. Te veel bij elkaar. We wisten dat deze periode zwaar en intensief zou zijn. Dat zware is dus ingecalculeerd. Maar nu zitten we er middenin. En hebben we er maar weer doorheen te komen.

Deze week

Deze week is pas op de helft, maar minstens zo intensief als de vorige. Vanmorgen ziekenhuisbezoek 2 gehad. Uitslagen goed, dat is goed nieuws. Maar ik moet in 2021 alweer 2 keer terug voor nog meer controles. Terwijl ik dacht dat dit de laatste keer zou zijn. Dat is een flinke teleurstelling.

We hoorden zondag dat Lumen de hele week thuis is, vanwege een corona-uitbraak bij de onderbouwjuffen. Ik vind het heel gezellig om haar thuis te hebben. Maar het is natuurlijk ook intensief.  

Overleven

Ik sta echt weer in de overleefstand. Ben heel erg moe. Kruip ’s avonds rond half negen in bed, en heb dan ’s ochtends nog steeds moeite met wakker worden.

Ik zombie de dagen door. Vergeet steeds dingen te doen of te pakken. En de flexibiliteit is ook weg, elke wijziging in de plannen is moeilijk of lastig.

Ik heb alles gecanceld wat niet per se nu hoeft. Fysiotherapeut voor mijn knie: afgezegd. Belletjes met familie en vriendinnen: ik heb de energie weer niet de telefoon op te pakken. Ik wilde graag eindelijk weer eens naar mijn oma, ik heb haar al anderhalf jaar niet gezien. Maar ik heb het maar weer op de lange baan geschoven. We wilden dit jaar eindelijk eens naar de winterefteling. Maar ook dat schuiven we door.

Het voelt weer als terug naar de eerste maanden van dit jaar. Maar het is even niet anders. Volgende week dinsdag is Tieme’s eerste geboortedag. In december verhuizen we. Grote en emotionele dingen. Ik neem een grote hap lucht, en duik onder. Op naar de kerstvakantie.  

Foto door Keisuke Higashio via Unsplash

Ik mis je

Ik mis je

Ineke is een lieve mama uit mijn lotgenotengroep via Lieve Engeltjes. Zij zat laatst in het programma ‘Ik mis je’.

Voor mij veel herkenning. Het waardeloze gevoel. Het je kindje moeten achterlaten, in mijn geval in het crematorium, wat zo ontzettend moeilijk is, omdat het tegen al je reflexen in gaat.

Daarnaast vond ikk vond het heel fijn om Ineke ‘live’ te zien, naast de berichten die we uitwisselen en de blogs die ik van haar heb gelezen.

Voor jou misschien fijn om te kijken, om het verhaal van het verlies van een baby’tje een vanuit een ander perspectief te horen. Ik ben niet de enige. Er zijn veel meer papa’s en mama’s die een baby’tje moeten achterlaten in een crematorium of op een begraafplaats.

Het item over Ineke’s dochtertje Amanda kan je hier terug kijken. Hun item start op 6min30. De stukken ervoor en erna vond ik te moeilijk om te kijken, omdat ze raken aan mijn diepste angst.

Bron foto: website Ik mis je

10 maanden

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen maand was er een met ups en downs. We gingen op vakantie en hadden het fijn. We zijn aan een nieuw project begonnen, wat heel intensief is maar ook leuk en wat energie geeft. Daarover binnenkort meer.

Pittig

Het herbeleven van de vreselijke 2,5e maand voorafgaand aan Tieme’s geboorte en dood is begonnen. Mijn man was jarig, en de dagen daaromheen waren pittig. Vorig jaar hoorden we de dag voor zijn verjaardag dat het echt helemaal mis was.

Na de 20w echo waren we al superbezorgd, maar op de een of andere manier praat je jezelf en elkaar dan toch moed in. ‘Hij is dan wel klein, maar als hij vanaf nu gewoon op z’n lijntje groeit komt het vast wel goed’. ‘Niet zo gek dat hij wat achterstand heeft, we hadden zo’n hectisch en gespannen begin van de zwangerschap’.

En toen kwam de echo 2 weken na die 20w echo. Tieme bleek überhaupt nauwelijks gegroeid. Dat was helemaal mis. Hij zou in mijn buik overlijden. Misschien nog niet deze week, daar was hij nog te bewegelijk voor. Maar ergens de komende weken zou dat gebeuren.

Voor de tweede keer sloeg de grond onder onze voeten vandaan. We hebben in de wc van het ziekenhuis staan huilen. Raar, dat je na zo’n bericht niet even een plekje krijgt waar je samen kan zijn. We durfden niet te rijden dus zijn maar net zo lang in de wc gebleven tot we dat wel weer durfden.

En de dag erna was mijn man dus jarig. Voor onze dochter hebben we taart gegeten. Gezongen. Maar het was echt de rotste verjaardag ooit. Waar we ons asgrauw en diepverdrietig doorheen geworsteld hebben.

In de weken die volgen vroeg ik me elke dag af of het kindje in mijn buik nog leefde, of dat hij inmiddels dood was. Een continue paraatheid om binnen een paar dagen te moeten bevallen, zodra hij overleden zou zijn. Inclusief vluchttas voor mij en opvangschema en logeertas voor Lumen. Het gekke was dat ik hem eigenlijk steeds beter ging voelen. Dat hij de komende 2 maanden niet dood zou gaan. Maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk.

Bloemetje

En nu was het dus weer de verjaardag van mijn man. En kwam dat alles weer terug. Het seizoen en het weer hebben datzelfde effect: herfst, wind, regen en af en toe een herfstzonnetje brengen ook het gevoel van vorig jaar weer sterker terug.

Het viel me vorig jaar op dat tot diep in oktober er steeds nog één bloemetje bloeide in de tuin. Die bloemetjes wisselden elkaar af, en telkens als er eentje uitgebloeid was, bleek er weer een andere bloem van een andere struik toch nog open te gaan. Dat zie ik nu ook weer, en ook dat brengt me steeds weer terug naar een jaar geleden.

Haakjes

Ook waren er weer nieuwe haakjes en moeilijke dingen. Een verjaardagskaart uitzoeken in een kaartenmolen vind ik op dit moment echt vreselijk. Er staan namelijk altijd ‘hoera, zwanger!’ en ‘it’s a boy!’ kaarten in. Ik heb bedacht dat ik dat voorlopig maar niet meer doe, en eerst de enorme voorraad kaarten die ik nog heb op ga maken.

Pinterest, waarop ik toch maar posts voorbij blijf krijgen over baby’s en babynamen. Al 10 maanden niet op gezocht, cookies al meerdere malen verwijderd. Geen idee hoe ik ze weg kan houden. Ik wil een babyblocker.

Het is wat het is. Ook door deze tijd moeten we heen. Dag voor dag. Haakje voor haakje. Dus doen we dat. Gelukkig doen we het samen.  

Life is NOT a blank canvas

Life is NOT a blank canvas. Make do with the lines life gives you

‘Life is a blank canvas, it’s up to you how you want to paint it.’

Een quote die ik heel lang geleden op Pinterest tegenkwam. Die me wel aansprak ook. Klinkt fijn, toch? Je leven ligt voor je, je kan ervan maken wat je zelf wil.

De quote is er in allerlei uitvoeringen. Zie hierboven een husseltje voorbeelden (bron: Pinterest). Allemaal met hetzelfde idee.

Oneens

Inmiddels heb ik bedacht dat ik het eigenlijk ontzettend oneens ben met die quote. Het leven is geen leeg doek. Het leven is een doek waarop door het leven zelf al wat strepen gekwakt zijn. Waar je geboren wordt, hoe gezond je lijf is, hoe goed je hersens zijn, wat voor kansen je krijgt: allemaal strepen die door het leven gezet worden, niet door jou zelf.

En af en toe komt er ineens een dikke streep bij.

Poeplelijk

Wat voor strepen het precies zijn, daar heb je geen invloed op. Als je geluk hebt, zijn ze in een kleur die je mooi vindt. Van een formaat wat je aanstaat. Maar sommige strepen zijn donkerbruin of zwart. En die streep is er dan toch ineens. Daar zit je dan met je verder zo leuke frisse kleurenpalet. Je hebt maar te zorgen dat ook die donkerbruine streep in je schilderijtje gaat passen. Misschien wilde je eigenlijk stippen. En toch staat er dan ineens een poeplelijke dikke streep doorheen.

Het enige wat je kan doen

Het enige wat je kan doen is proberen die streep in te passen op je doek. Eromheen verder stippelen. Of misschien ga je toch maar over op streepjes of blokjes, omdat die streep dan minder uit de toon valt. Je kan wat andere kleuren aan je frisse palet toevoegen, om te zorgen dat die streep wat beter past bij het geheel. De invloed die je hebt is hoe je omgaat met de strepen.

Misschien zijn ze mooi, misschien zijn ze lelijk, de strepen. Maar leeg is je doek zeker niet.

Laten we

Laten we proberen zo mooi mogelijk om de strepen heen te schilderen. Laten we proberen te genieten van de passende strepen. Laten we proberen de minder mooie strepen zo goed mogelijk in ons schilderij te verweven. Maar laten we alsjeblieft stoppen met denken dat het leven maakbaar is.

Dus hier istie dan. Mijn eigen quote.  

“Life is NOT a blank canvas. Make do with the lines life gives you’

Het begin van het verlies van onze baby: vandaag een jaar geleden

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Gister

Gisteravond stonden we er samen al even bij stil. Hoe anders ons leven er gisteren een jaar geleden uitzag. Onze dochter net een paar weken verhuisd naar haar nieuwe ‘grote meiden kamer’. Het kleine kamertje naast de onze nu leeg, klaar voor Tieme’s komst. Ik had al vanaf 12 weken last van bekkenpijn en moest toen al terug naar halve dagen werken. Dat vond ik lastig, maar ik zei gisteren een jaar geleden net tegen mijn manager dat ik nu wel een goed ritme gevonden had met die halve dagen, en dat ik het zo wel weer een tijd vol kon houden.

De nieuwe ‘grote meiden kamer’ van onze dochter

Echo

En toen de echo. Het was warm. Ik weet nog precies wat ik aanhad: mijn zwarte korte zwangerschapsbroek en mijn fijnste zwangerschapshemdje. Ik heb beiden na die dag nooit meer aangedaan.  

De echoscopiste vertelde wat er allemaal goed was. Dat was een boel. Alles zat erop en eraan bij ons mannetje. Ik begon er vertrouwen in te krijgen dat we met een goede 20w echo het ziekenhuis zouden verlaten. Tot ze aangaf dat ze zich zorgen maakte om zijn afmetingen. Volgens haar metingen liep hij zo’n 2 weken achter. Verder was er weinig vruchtwater, en leken zijn darmpjes echodens. Whatever that may be. We hadden geen idee.

Het was vrijdag. Maandag moesten we direct weer, voor een echo met een gespecialiseerde gynaecoloog met betere apparatuur. We probeerden onszelf gerust te stellen. Wat is nou twee weken achterstand? We konden ons er alles bij voorstellen dat hij wat achterliep, met alle stress en gedoe in het begin van de zwangerschap en onze grote zorgen over weer een miskraam.

Meer echo’s en onderzoeken

Maar de echo van die maandag bevestigde de zorgen alleen maar. De gynaecologe was direct heel bezorgd. Ze sprak uit dat we met grote kans ons baby’tje gingen verliezen. We gingen vrijdags weer terug, en de vrijdag erop ook. Onderzoeken, echo’s, gesprekken. Zo begon onze reis van 11,5e week, vanaf de 20 weken echo tot aan de geboorte en het verlies van onze baby Tieme. Een reis vol ziekenhuisbezoeken, allerlei ontzaglijk moeilijke beslissingen op leven en dood, telkens weer met eigenlijk onvoldoende informatie om de beslissing te nemen.

Een reis waarop we wekelijks minstens twee keer in het ziekenhuis waren. Steeds opvang regelden voor onze dochter. Steeds weer thuis kwamen met nieuws. Het was telkens weer anders dan wij of de doktoren gedacht hadden. We probeerden mee te bewegen met elke nieuwe en onverwachtse bocht in onze achtbaan. Ons karretje ging keihard, het enige wat wij konden doen was ons vastklampen, hopen dat we er niet uit zouden vallen, en op splitsingen een besluit nemen welke kant op. Geblinddoekt, want we hadden nooit alle informatie die nodig was om de richting te bepalen.

Vakantie

We zijn nu op vakantie. We hebben het fijn. Ook hier zijn haakjes. Zwangere vrouwen en baby’s. Ik lag op het strand en hoorde een puberjongen roepen tegen zijn moeder, met zware stem: ‘Yo, ma!’.  Ik besefte me dat mijn jongetje die zware stem nooit zal krijgen, me nooit zo zal roepen. Ik realiseer me weer dat die haakjes er zullen blijven zijn. Niet alleen nu Tieme een baby geweest zou zijn, maar ook als hij ooit puber zou zijn geworden.

Het gaat al beter met de haakjes. Ik barst niet meer in tranen uit bij elke kinderstoel die ik in een restaurant zie. Die kinderstoel die we nu zeker weten nodig hadden gehad als Tieme had mogen blijven leven.

Herbeleven van het verlies van onze baby

Het herbeleven van de hel van vorig jaar is begonnen. Het herbeleven startte al in mei, toen het een jaar geleden was dat ik ontdekte dat ik zwanger was. Maar de achtbaan startte vandaag een jaar geleden. Die periode staat op ons netvlies gegrift. Dus de komende periode zal dat herbeleven nog sterker zijn. We gaan lief voor onszelf zijn. En goed op elkaar passen. Stap voor stap en dag voor dag wandelen we ook de komende maanden door.

PS: ik had een afbeelding van de 20 weken echo boven dit blog willen zetten. Maar die liggen thuis. Dit is een echo van juli.