Nòg meer lente

Ik was nog niet helemaal tevreden over Tieme’s plekje. Het was me nog niet lente-achtig genoeg. Maar wat dan? Lenteplantje erbij in zijn bakje? Dat wordt een beetje druk. En het is een enigzins donker hoekje, dus dat plantje zou het vast niet lang doen. Zoals ik hier al schreef zag ik het dus maar als een oefening in OK zijn met het imperfecte.

En toen lag er gisteren ineens een prachtige verrassing voor de deur. Met onderstaand briefje erbij. Wat een verwennerij. Een erg mooi initiatief.

Ik liet de tak blij aan Lumen zien. Die zei meteen: voor Tieme!

Wat een goed idee. Daar staat ‘ie dan. Hij fleurt het plekje helemaal op. En ineens is het plekje wèl echt lente-achtig. En ben ik er helemaal tevreden mee.

Hoe een corona-initiatief, ongetwijfeld uit nood geboren bij de kweker, zoiets moois kan brengen. Ik kreeg niet alleen de mooie Cymbidium-tak, maar ook voor altijd het idee hoe ik het lente kan laten zijn op het plekje van ons mannetje. Enorm bedankt, Present Orchids!  

De foto

De foto van Tieme

Het is gelukt: we hebben een foto van ons lieve mannetje ingelijst in onze woonkamer staan. Dat plan was er al vanaf november. Maar zoals ik al eerder schreef bleek dat nogal een project. Want:

  • Hoe groot moet de foto worden? Eerst wilde ik joekeloekesgroot, maar dat veranderde naar een iets bescheidener formaat
  • Waar dan? Bij de andere foto’s van ons gezin aan de muur, of toch een eigen plekje?
  • En natuurlijk: welke foto dan?

Ook toen bovenstaande vragen beantwoord waren, was ik er nog niet helemaal uit: de eerste fotolijst die ik bestelde bleek alleen te kunnen hangen en niet rechtop te kunnen staan. Van het tweede, kleinere exemplaar bleek het passe partout van een heel andere verhouding dan de foto zelf, waardoor ons mannetje er maar net helemaal op te zien was.

Maar nu staat ‘ie. Prachtig op z’n eigen plekje. Met een kaars ervoor, die hem ’s avonds heel mooi belicht. We zijn er helemaal blij mee.  

Lente in ’t bakkie

Tieme heeft volgens de watermethode in een mooie glazen cylinder gelegen. Die cylinder staat nu op ‘zijn’ plekje in onze woonkamer, met steeds wat anders erin. Zo met de lente in aantocht vond ik het wel weer tijd voor een nieuwe vulling!

De afgelopen maand lagen er sneeuw en lichtjes in, zoals je kan zien in dit blog. Maar ik heb er weinig vertrouwen in dat het nog gaat sneeuwen dit jaar. En het is over een paar dagen maart, dus lente – in ieder geval volgens de meteorologische telling, die ik überhaupt een stuk logischer vind dan de astronomische, want hallo zeg: anders valt Sinterklaas in de herfst! Dus ik ging op zoek naar iets nieuws.

Het zijn kleine vilten bolletjes geworden in verschillende kleurtjes. Met onze poppetjes erin.

Ik ben niet 100% tevreden: na een 2e extra bestelling vind ik dat het eigenlijk nog steeds te weinig bolletjes zijn. En de kleurencombi is uiteindelijk wat donkerder uitgevallen dan ik voor ogen had. Maar ach, een goeie oefening in OK zijn met het imperfecte 😉

Een volgend project wordt om een foto van Tieme in te lijsten en een plekje te geven. Dat blijkt een langer project dan ik dacht, want: hoe groot dan (eerst wilde ik joekeloekesgroot, nu toch een iets bescheidener formaat), waar dan (bij de andere foto’s van ons gezin aan de muur, of toch een eigen plekje?) en natuurlijk: welke foto dan? Zoals met alles momenteel blijkt ook dit project z’n tijd te kosten. Ik ben vrij ongeduldig, maar het lukt me in deze periode verrassend goed om de dingen gewoon z’n tijd te geven. Dus ik denk er af en toe over na en laat het dan rustig weer even los, totdat de knopen op en gegeven moment vanzelf doorgehakt blijken.  

Voor nu heb ik in ieder geval weer goed gezorgd voor mijn verdriet. Laat de lente maar komen!

Rouw inspiratie

rouw inspiratie

Ik leer de laatste maanden veel over rouwen. Iets wat me eerder niet goed lukte.

Niet bij het verliezen van mijn gezondheid na mijn skiongeval 8 jaar geleden. Na 2 jaar revalideren kon ik wel weer lopen. Maar ik kan niet meer rennen. Ik beachvolleybalde. Dat mis ik nog steeds. Ook in andere dingen in mijn leven heeft het groot effect gehad. Hoe groot dat effect is, realiseer ik me de laatste jaren eigenlijk pas. Echt rouwen om dit verlies, om wat ik niet meer kan, het sociale leven wat deels is weggevallen hierdoor, de rug- en bekkenklachten die waarschijnlijk hierdoor opspeelden in mijn zwangerschappen: dat heb ik eigenlijk niet gedaan. Ik was vooral bezig met fysiek herstel, met proberen zo snel mogelijk weer op de been te komen. Letterlijk.

Ook bij de 4 miskramen die ik gehad heb, heb ik weinig echt gerouwd. Zodra ik fysiek weer wat opgeknapt was ging ik weer aan het werk. En altijd weer zo snel mogelijk terug naar ‘het normale leven’.

Nu is mijn zoontje dood geboren. Nu moet ik wel. Ik lees alles wat los en vast zit over rouw. Blogs. Websites. Boeken. Hier ter inspiratie de dingen die mij het meest aanspraken.

Own your grief

Via de prachtige TEDtalk Owning Our Grief leerde ik Alana Sheeren kennen. Ik herkende veel in de talk: het jezelf beloven iedere les te leren die dit verlies je kan leren, omdat je zoiets nooit, maar dan ook nooit meer mee wilt maken. Het feit dat groot verdriet je midden in een vuur plaatst, en alles wegbrandt wat niet essentieel is in ons leven. Heerlijk ook dat zij me dat zo vertelde, dit geeft me ‘toestemming’ om alles wat nu niet goed voelt weg te laten branden. Geen energie te stoppen in wat nu niet absoluut noodzakelijk of fijn is.

Ik lees momenteel haar blog over het verlies van haar zoontje Benjamin. Wederom zo ontzettend veel herkenning. Over de angst om nog andere dierbaren te verliezen. Die angst is bij mij een miljoen keer groter dan vóór het overlijden van Tieme. Wat fijn om te lezen dat ik hierin niet de enige ben.

Daarnaast is ze zo ontzettend inspirerend. Het raakt me keer op keer hoe mild ze kan zijn voor haar eigen verdriet. Bijvoorbeeld door op slechte dagen aan haar hart te vragen wat het nodig heeft. Dat blijkt bij mij ook goed te werken. De ene keer is het antwoord ‘naar buiten’. De andere keer ‘ga een stukje van de babyspullen opruimen’. Soms ‘series kijken op de bank’. Zolang ik luister, wordt de dag draaglijker.

Zorgen voor je verdriet

Op de website Vlinderkusje las ik dit blog over ‘zorgen voor je verdriet’. Prachtig. Op Tieme’s plekje in de woonkamer staat nog steeds de glazen cylinder waar hij in lag. Na zijn crematie deed ik er drijfkaarsen in. Dit blog inspireerde me om het plekje nog wat mooier te maken. Ik kan dan wel niet meer voor Tieme zorgen, maar het doet me goed om zijn plekje wel fijn te blijven maken. Met kerst legde ik er lichtjes en kerstballen in. Na kerst onderstaande poppetjes in de sneeuw. Nu deze januari de warmste ooit bleek, is de kans op sneeuw dit jaar wel verkeken 😉 Dus ik ga binnenkort op zoek naar een lente vulling.

Tieme’s winterplekje

Poppetjes via liefsvanlauren.nl.

Hoe het medicijn van rouw in te nemen?

Via Alana kwam ik op de website van Danielle Laporte. Dit stuk over hoe het medicijn van rouw in te nemen sprak me enorm aan. Over jezelf ruimte mogen (moeten!) geven voor rouw. Over hoe rouw in je hele lijf zit. En dat bewegen letterlijk helpt het te verteren. Ik luister nu haar podcast With Love.

Rouwen

Lezen over rouw helpt me. Om bewust met mijn rouw om te gaan. Er de tijd voor te nemen. Het brengt tranen naar boven. Tranen die eruit moeten. Fijn om herkenning en inspiratie uit andere verhalen te halen.

Mocht je nog een blog kennen van een recent verlies van een baby: ik hoor het graag! Ik lees verschillende Nederlandse blogs, maar de meesten zijn over kindjes die al langer geleden overleden zijn. Het lijkt me fijn om ook te lezen van iemand die dit pad in dezelfde periode loopt als ik.