Terrorweken

Het zijn terrorweken. Twee ziekenhuisbezoeken, Tieme’s naderende eerste geboortedag, 3 huizen, dochter thuis vanwege corona bij de juffen. En dat alles naast de ‘gewone’ dingen als re-integreren en psychotherapie. Pfffff.

Pfffff. Het zijn terrorweken. Twee ziekenhuisbezoeken, Tieme’s naderende eerste geboortedag, 3 huizen, dochter thuis vanwege corona bij de juffen. En dat alles naast de ‘gewone’ dingen als re-integreren en psychotherapie. Pfffff.

Schakelen

Werken. Dochter ophalen in Brabant na een logeerpartij bij opa en oma. Als we daar dan toch zijn dan toch ook maar meteen nieuwe schoenen voor haar kopen bij de brede-voeten-schoenenwinkel in het zuiden. Gedenkkaartje voor Tieme ontwerpen.

Ziekenhuisbezoek 1, met al vanaf de parkeergarage enorme flashbacks. Flashbacks aan hoe we vorig jaar rond deze tijd stonden te klungelen met hoe we ons dode zoontje in de auto mee naar huis konden nemen op zo’n manier dat hij zo min mogelijk zou beschadigen. Vreselijk om daar weer te zijn. 24-uurs bloeddrukmeting, met een band die elke 20 minuten opblaast.

Slechte nacht. Nog meer herinneringen, aan hoe ik vorig jaar 6 dagen zo’n band om had. Proberen te werken. Gesprek met binnenhuisarchitect voor nieuwe huis. Gedenkkaartje voor Tieme printen, enveloppen schrijven, postzegels plakken.

Psychotherapie. Madurodam met Lumen en vriendinnetje, omdat ze geen school hebben door corona. Klussen in het tussenhuis. Dozen inpakken. Wassen, bedden verschonen, eten kopen, eten koken, douchen.

Dit was mijn vorige week. Maandag t/m zondag. Ik schakel van hot naar her. Het is veel. Te veel bij elkaar. We wisten dat deze periode zwaar en intensief zou zijn. Dat zware is dus ingecalculeerd. Maar nu zitten we er middenin. En hebben we er maar weer doorheen te komen.

Deze week

Deze week is pas op de helft, maar minstens zo intensief als de vorige. Vanmorgen ziekenhuisbezoek 2 gehad. Uitslagen goed, dat is goed nieuws. Maar ik moet in 2021 alweer 2 keer terug voor nog meer controles. Terwijl ik dacht dat dit de laatste keer zou zijn. Dat is een flinke teleurstelling.

We hoorden zondag dat Lumen de hele week thuis is, vanwege een corona-uitbraak bij de onderbouwjuffen. Ik vind het heel gezellig om haar thuis te hebben. Maar het is natuurlijk ook intensief.  

Overleven

Ik sta echt weer in de overleefstand. Ben heel erg moe. Kruip ’s avonds rond half negen in bed, en heb dan ’s ochtends nog steeds moeite met wakker worden.

Ik zombie de dagen door. Vergeet steeds dingen te doen of te pakken. En de flexibiliteit is ook weg, elke wijziging in de plannen is moeilijk of lastig.

Ik heb alles gecanceld wat niet per se nu hoeft. Fysiotherapeut voor mijn knie: afgezegd. Belletjes met familie en vriendinnen: ik heb de energie weer niet de telefoon op te pakken. Ik wilde graag eindelijk weer eens naar mijn oma, ik heb haar al anderhalf jaar niet gezien. Maar ik heb het maar weer op de lange baan geschoven. We wilden dit jaar eindelijk eens naar de winterefteling. Maar ook dat schuiven we door.

Het voelt weer als terug naar de eerste maanden van dit jaar. Maar het is even niet anders. Volgende week dinsdag is Tieme’s eerste geboortedag. In december verhuizen we. Grote en emotionele dingen. Ik neem een grote hap lucht, en duik onder. Op naar de kerstvakantie.  

Foto door Keisuke Higashio via Unsplash