Vandaag een jaar geleden: Tieme’s crematie

je crematie

Vandaag een jaar geleden moesten we dan echt, echt afscheid van je nemen, lieverdje. Al op de 6e dag na je geboorte. We hebben je slechts 2 hele dagen ook echt bij ons thuis mogen hebben. Echt veel, veel te kort…

Je wordt herdacht

Je opa stuurt net een berichtje dat hij Olafur Arnalds draait. Ik heb het prachtige en hartverscheurende lied wat we bij je crematie draaien ook al de hele week in mijn hoofd:

Walk down to the water
Stare out across the blue
Look to where our love was stolen
I take my leave of you
 
What I'd give to be unbroken
Find again the love we knew
But now with our past around you
I take my leave of you
 
Shall we meet in the sunrise
Stand one last time as two
I'll look deep into your eyes
Can I take my leave of you?

Je oma stuurde vanmorgen een heel mooi zelfgemaakt gedichtje, wat zo goed omschrijft hoe wij ons voelen:

dag kleine Tieme
dag benjamin
je was een afscheid
en een nieuw begin
je raakte ons
van meet af aan
tot in het diepst
van ons bestaan
ons hart doet pijn
om jouw afwezigheid
en jij, jij maakt jouw tocht
door de eeuwigheid

En zo zijn er vele vele lieve mensen om je heen, die aan je denken, lief zoontje van ons…

Ik denk aan hoe we vorig jaar met je naar het crematorium liepen. Door een prachtig, herfstig bos. Jij voorop in je mandje, gedragen door je vader. Met je grote zus naast je, en je mama in rolstoel. Het was ontzettend koud, zo koud is het de hele winter verder niet meer geweest.  

Verder

We gaan vanmiddag klussen, met lieve vrienden, in ons nieuwe huis. We zijn er deze ochtend maar vast heen gegaan. Met een zwaar hart en verdriet wat hoog zit. Maar het was een goed idee van je pap om hier vast heen te gaan.

Hier zijn brengt ons ook instant blijheid. Waar we op zoek waren naar een tijdelijk huisje, alles met tuin was prima, hebben we een heel fijn huis gevonden. Ruim, fris en nieuw. Op de perfecte locatie. Pas anderhalf jaar geleden opgeleverd, we zijn de tweede bewoners. Met een buurmeisje waar je grote zus alweer mee aan het spelen is, en een buurjongetje wat samen met je pap in de tuin een terras aan het leggen is.

En zo gaan we verder, liefje. Verder zonder jou. In dit nieuwe huis, waar we waarschijnlijk nooit terecht waren gekomen als jij bij ons had mogen blijven. In dit nieuwe huis, zonder kamertje wat eigenlijk voor jou bedoeld was. Wat hadden we het graag anders gezien, lieve Tieme. Maar tis zoals tis. En daar hebben we het mee te doen.

Hoe beleefden wij Tieme’s eerste geboortedag?

Eerste geboortedag

En toen zat Tieme’s eerste geboortedag erop. In dit blog neem ik je mee over hoe ik en wij deze dag beleefden.

Zwaarder dan ik had gedacht

De dag bleek zwaar. Zwaarder dan ik had gedacht. Natuurlijk stond deze dag al maandenlang in onze agenda. Had ik ‘m de afgelopen maanden al regelmatig op m’n netvlies. Hadden we geprobeerd de dag zelf vrij te roosteren, en de dagen eromheen zoveel mogelijk rust te kunnen hebben. Om voldoende ruimte te hebben voor het verdriet, voor hoe zwaar het mogelijk zou worden.

Maar de dagen in aanloop naar 10 november ging alles een beetje langs me heen. Door drukte met ziekenhuisbezoeken, huizen, re-integratie. Doordat Lumen thuis is van school omdat er een corona-uitbraak onder haar juffen is. Doordat Lumen zondagavond ineens heel hoge koorts kreeg, en mijn man zich de dag erna ook beroerd voelde. Gelukkig bleek het bij beide mee te vallen, maar we dachten wel even dat corona nu toch ook ons huis binnen was gekomen.

Door dit alles gingen de dagen vóór 10 november als een waas langs me heen. Ik registreerde wel dat ik zaterdag een jaar geleden in het ziekenhuis werd opgenomen. Letterlijk doodziek. Het ging door mijn gedachten, maar leek niet echt binnen te komen. Ik dacht ergens dit weekend zelfs nog: ergens zal die eerste geboortedag misschien eigenlijk gewoon net zo’n dag als alle andere zijn.

Maar dat was zeker niet zo. Het was een hele, hele zware dag.

Celgeheugen

De avond ervoor. Totaal moe en uitgeblust zitten we op de bank. We voelen een grote leegte, dit omschreef ik al in dit blog. Mijn man merkt op: dit lijkt wel veel op vorig jaar. Toen waren we ook totaal uitgeput, moegestreden en verdrietig de dag en avond ervoor. Alleen maar aan het wachten op de bevalling. Ook nu kunnen we niets anders dan moe voor ons uit kijken, en wachten op de dag van morgen.

In de nacht van 9 op 10 november word ik bijna elk uur wakker. Het lijkt alsof mijn lijf en/of mijn onderbewuste de bevallingsnacht van vorig jaar opnieuw beleeft. Ik had die nacht van half twaalf tot aan de geboorte van Tieme om half zes ’s ochtends elke 10 minuten hele heftige weeën. Tja, een opgewekte bevalling is nou eenmaal heftiger en pijnlijker dan een natuurlijke…

En ’s ochtends waren we echt terug gekatapulteerd naar een jaar geleden. Zelfde gevoel, zelfde emoties, zelfde wanhoop. Op zich niet zo gek natuurlijk. Op Lumen’s verjaardag beleef ik ook de dag van haar geboorte en de bevalling altijd weer heel bewust. Mijn moeder merkte op dat zij dit zelfs na 40 jaar nog had op mijn verjaardag 😊 Blijkbaar zit dit alles dus zo in je celgeheugen opgeslagen. Maar het overviel me wel.

Jarig! Of niet?

Toen we van tevoren bedachten hoe we deze dag wilden doorbrengen, kwamen we er niet goed uit. Een samenzijn met familie en vrienden kan nu niet door corona. Maar ook zonder corona had ik dat niet gewild. Te moeilijk, te heftig.

Gelukkig wees Lumen ons de weg. Voor haar is het zo veel meer ‘matter of factly’: ze heeft een broertje. Dat broertje was binnenkort jarig. Bij een verjaardag hoort een feestontbijt, taart en een lekker toetje. Dus dat hadden we allemaal maar in huis gehaald. En verder zouden we het wel zien.

Het viel niet mee. De verjaardag vieren van je dode kindje. Ook dat bleek moeilijker dan gedacht.

Het is heel erg zoeken. Bij het opstaan kwamen mijn man en ik al in de knoop. Je wil elkaar iets zeggen of wensen, maar wat dan? ‘Gefeliciteerd met ons zoontje’ is toch niet echt kloppend, maar wat dan wel?

En die taart, en dat toetje. Het voelt toch heel gek en niet-kloppend om taart te eten voor iemand, terwijl die iemand er zelf niet is. Voor Lumen was het ook niet makkelijk. ‘Verjaardagen horen leuk te zijn, maar jullie doen helemaal niet leuk. Alleen verdrietig 😠’. Lieverdje toch. Ook voor haar was het anders dan ze zich had voorgesteld.

Is iemand die dood is eigenlijk wel jarig? Als ik niet over Tieme nadenk, maar over volwassen overledenen, zou ik zeggen: nee. Je denkt dan op zo’n dag misschien eerder: ‘ze was nu xx jaar geworden’. Maar misschien voelt dit voor de nabestaanden van die volwassene ook anders dan dat ik beredeneer zonder die ervaring.

Maar Tieme groeit ergens ook mee. Een paar weken geleden liep ik in het bos. Zag ik een dreumes van een jaar of 1, aan het oefenen met lopen aan de hand van zijn papa. En het besef dat Tieme nu ongeveer zo groot en oud geweest zou zijn raakte me diep. Dus ergens is hij toch ook een jaar ouder geworden. Ergens is hij toch ook wel jarig.

Veel liefs

We kregen veel liefs. Kaarten, kadootjes, bloemen. Een hartverwarmend filmpje van mijn gezin, speciaal gemaakt om Tieme te eren en te herdenken. Dat was fijn. Het is fijn te merken dat mensen Tieme niet vergeten zijn. En aan hem en ons denken.

Grootsheid van het verlies

Ook besefte ik me op deze dag de grootsheid van het verlies eens te meer. Tot nu toe had ik deze dag gevoeld als ‘die moeilijke dag binnenkort, het zal fijn zijn als íe voorbij is’. Maar ik realiseerde me nu pas dat dit de eerste van vele geboortedagen was van Tieme, zonder Tieme. Dat deze dag elk jaar opnieuw komt. Misschien/hopelijk ooit wat draaglijker dan deze eerste keer. Maar makkelijk zal het nooit worden vrees ik.

We gingen ’s middags nog even naar het speelbos. Mijn man en ik beiden grauw en op van het gemis en het verdriet. Maar toch even naar buiten geweest. ’s Avonds staken we nog een sterretje in de vorm van een sterretje af. Zie de foto bovenaan dit bericht.

En zo zat de eerste geboortedag van Tieme erop. Nu bijkomen.

1 jaar

1 jaar

Gisteren was het 1 jaar geleden dat je geboren werd, liefje. En dat we ook direct afscheid van je moesten nemen…

Wat is het jaar snel gegaan. Ik ben er nog niet aan toe, dat dat eerste jaar al om is. Zo voelt het nog helemaal niet.

Wat missen we je… Wat hadden we het graag anders gezien…

We proberen de draad weer een beetje op te pakken. Hebben een nieuw huis gekocht. We zien nog niet zoveel mensen. We proberen te werken. We proberen goed voor onszelf te zorgen. We zijn zo lief mogelijk voor elkaar en voor onszelf. Wat is het toch moeilijk dat we niet lief tegen jou kunnen zijn, klein vriendje…

Gedichtje Veerle via Vlinderkusje.nl, het hangt nu ook als poster op Tieme’s plekje

11 maanden

Afgelopen zaterdag was het 11 maanden geleden dat ons lieve jongetje dood geboren werd.

Afgelopen zaterdag was het 11 maanden geleden dat ons lieve jongetje dood geboren werd.

De wereld raasde met 120 km per uur langs, ik zat stil

Elf maanden is bijna een jaar. Ik moet steeds denken aan de column ‘De wereld raasde met 120 km per uur langs, ik zat stil’ van Femke van der Laan, de weduwe van Eberhart. Over dat eerste jaar. Dat eerste jaar wat voorbij moest. Want daarna zou het weer gaan.

Ik herken heel veel in die column. Hoe de wereld keihard doordraait. Hoe ik stil stond en sta. Het uitzitten van die vreselijke tijd. Hopend op een betere tijd.

Ik herken me ook in haar sarcasme, over dat het na dat eerste jaar weer zou gaan. Alsof met het verstrijken van dat eerste jaar alles ineens een stuk beter en fijner is.

Moe

Ik ben moe. Niet zo gek. We kochten in de afgelopen 2 maanden onverwachts een nieuw huis, we verkochten ons huis, we vonden voor in de tussentijd een huurhuis. Heel intensief. Ik ben er heel moe van.

Boos

Ik ben ook boos. Boos, op dat Tieme niet bij ons mocht blijven. Boos, omdat we er nooit over hadden gedacht om te verhuizen als Tieme was blijven leven. Boos, dat we nu afscheid moeten nemen van het huis wat zo lang ons droomhuis is geweest.

Want hoe soepel het vinden van een nieuw huis ook ging, hoe prachtig ons nieuwe thuis ook wordt, hoe goed de verkoop van ons huidige huis tot nu toe ook lijkt te gaan 🤞, en hoe goed zelfs het vinden van een tussenwoning ging: dit avontuur waren we nooit aangegaan als Tieme bij ons had mogen blijven.

We nemen afscheid van het huis wat qua ligging, locatie en ruimte perfect is. We gaan weg uit het fijne dorp, waar we eigenlijk niet weg willen, maar waar nauwelijks huizen vergelijkbaar met het onze te krijgen zijn. We gaan verder weg wonen van mijn geliefde Delft.

Het voelt nog steeds als een goed besluit. Maar het voelt niet helemaal als een vrijwillig besluit. Het is een dappere poging ons leven een positieve wending te geven. Een dappere poging het leven zonder Tieme wat draaglijker te maken. Door een aantal haakjes uit ons leven te snijden.

Crash

Dus ik ben een beetje gecrasht. Na al het harde werken van de afgelopen weken komt er niet veel uit mijn vingers. Mijn lieve en verstandige man adviseert me om de crash dan ook maar te ‘ownen’. Dus dat probeer ik. Ik probeer ‘m te omarmen. Ik doe even geen was. Pak even geen vaatwasser uit. Ik kijk een boel Gilmore Girls. Waar ik een beetje verslingerd aan ben. Grappig, lief, enigkind meisje. En tot halverwege seizoen 3 zat er geen baby in. Nu ineens wel, dus even kijken hoe veel verder ik ‘m nog ga kijken.

M’n boontje laten meedobberen

Ik volg het wijze advies van mijn man op. Laat mijn boontje weer even rustig hangen in het rad van fortuin. En wacht erop tot ik vanzelf weer een beetje naar boven dobber.

Foto door Tomas Anunziata via Pexels

10 maanden

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen maand was er een met ups en downs. We gingen op vakantie en hadden het fijn. We zijn aan een nieuw project begonnen, wat heel intensief is maar ook leuk en wat energie geeft. Daarover binnenkort meer.

Pittig

Het herbeleven van de vreselijke 2,5e maand voorafgaand aan Tieme’s geboorte en dood is begonnen. Mijn man was jarig, en de dagen daaromheen waren pittig. Vorig jaar hoorden we de dag voor zijn verjaardag dat het echt helemaal mis was.

Na de 20w echo waren we al superbezorgd, maar op de een of andere manier praat je jezelf en elkaar dan toch moed in. ‘Hij is dan wel klein, maar als hij vanaf nu gewoon op z’n lijntje groeit komt het vast wel goed’. ‘Niet zo gek dat hij wat achterstand heeft, we hadden zo’n hectisch en gespannen begin van de zwangerschap’.

En toen kwam de echo 2 weken na die 20w echo. Tieme bleek überhaupt nauwelijks gegroeid. Dat was helemaal mis. Hij zou in mijn buik overlijden. Misschien nog niet deze week, daar was hij nog te bewegelijk voor. Maar ergens de komende weken zou dat gebeuren.

Voor de tweede keer sloeg de grond onder onze voeten vandaan. We hebben in de wc van het ziekenhuis staan huilen. Raar, dat je na zo’n bericht niet even een plekje krijgt waar je samen kan zijn. We durfden niet te rijden dus zijn maar net zo lang in de wc gebleven tot we dat wel weer durfden.

En de dag erna was mijn man dus jarig. Voor onze dochter hebben we taart gegeten. Gezongen. Maar het was echt de rotste verjaardag ooit. Waar we ons asgrauw en diepverdrietig doorheen geworsteld hebben.

In de weken die volgen vroeg ik me elke dag af of het kindje in mijn buik nog leefde, of dat hij inmiddels dood was. Een continue paraatheid om binnen een paar dagen te moeten bevallen, zodra hij overleden zou zijn. Inclusief vluchttas voor mij en opvangschema en logeertas voor Lumen. Het gekke was dat ik hem eigenlijk steeds beter ging voelen. Dat hij de komende 2 maanden niet dood zou gaan. Maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk.

Bloemetje

En nu was het dus weer de verjaardag van mijn man. En kwam dat alles weer terug. Het seizoen en het weer hebben datzelfde effect: herfst, wind, regen en af en toe een herfstzonnetje brengen ook het gevoel van vorig jaar weer sterker terug.

Het viel me vorig jaar op dat tot diep in oktober er steeds nog één bloemetje bloeide in de tuin. Die bloemetjes wisselden elkaar af, en telkens als er eentje uitgebloeid was, bleek er weer een andere bloem van een andere struik toch nog open te gaan. Dat zie ik nu ook weer, en ook dat brengt me steeds weer terug naar een jaar geleden.

Haakjes

Ook waren er weer nieuwe haakjes en moeilijke dingen. Een verjaardagskaart uitzoeken in een kaartenmolen vind ik op dit moment echt vreselijk. Er staan namelijk altijd ‘hoera, zwanger!’ en ‘it’s a boy!’ kaarten in. Ik heb bedacht dat ik dat voorlopig maar niet meer doe, en eerst de enorme voorraad kaarten die ik nog heb op ga maken.

Pinterest, waarop ik toch maar posts voorbij blijf krijgen over baby’s en babynamen. Al 10 maanden niet op gezocht, cookies al meerdere malen verwijderd. Geen idee hoe ik ze weg kan houden. Ik wil een babyblocker.

Het is wat het is. Ook door deze tijd moeten we heen. Dag voor dag. Haakje voor haakje. Dus doen we dat. Gelukkig doen we het samen.