In rouw geldt: wat je aandacht geeft, slinkt

In rouw geldt: wat je aandacht geeft, slinkt

Wat je aandacht geeft, groeit. Een uitspraak waar ik heel erg in geloof. Ik merk echter dat het bij rouw en verlies net anders werkt. Dat daar juist geldt: wat je aandacht geeft, slinkt.

Een wereld van verschil

22 augustus 2020, de avond voordat het een jaar geleden was dat we het slechte nieuws van de 20w echo kregen. Mijn man en ik spreken erover. Dat dat morgen een jaar geleden is. Hoe het vorig jaar was. Hoe anders ons leven er die avond, maar dan een jaar eerder, uitzag.

23 augustus 2020. De datum waar ik al weken kriebels van in m’n buik krijg als ik eraan denk. De dag zelf valt eigenlijk mee. We denken eraan, de dag van een jaar geleden gaat op allerlei manieren door ons hoofd, maar verder hebben we een fijne dag.

De dag voor mijn mans verjaardag. De dag waarop we vorig jaar hoorden dat het echt, echt heel erg mis was met Tieme. We zijn de hele dag bezig. Druk met de voorbereiding van de verkoop van ons huis. We ploffen ’s avonds moe op de bank. Kunnen geen boe of bah zeggen. En nemen niet de tijd om stil te staan bij het verdriet.

Mijn man’s verjaardag dit jaar. De dag zit ramvol met afspraken, werk en sport. Maar het verdriet slaat keihard in. Sijpelt overal tussendoor. Met flashbacks naar zijn verjaardag vorig jaar, wat de verdrietigste verjaardag ooit was. Het blijkt een moeilijke dag.

Bij het ene moment stonden we bewust stil. Hadden en namen we de rust voor ons verdriet en voor de gedachtes aan vorig jaar. Het andere moment namen we die tijd niet. We waren te moe, we dachten er niet aan. Of misschien ook wel, maar we hadden gewoon geen puf. Maar het al dan niet stilstaan bij de gevoelens die er toch wel zijn, maakt dus een wereld van verschil.

Ik heb dat de afgelopen maanden al vaker gemerkt. Als ik ruimte maak voor het verdriet op de dagen dat het m’n oren uit komt, dan is die dag een verdriet-dag, maar gaat het de dag erna alweer beter. De huilbui die weggestopt wordt, omdat het niet uitkomt op dat moment, om wat voor reden dan ook, die huilbui blijft hangen. Soms duurt het dagenlang voordat hij er dan alsnog uitkomt. In een random vorm: als huilbui, soms al boosheid op mensen of de wereld, of als algeheel chagrijn.   

Wat je aandacht geeft, slinkt

Ik ben koningin in het positieve zien. Blij zijn met wat ik wel heb. Opstaan en weer doorgaan. En heb daardoor de laatste jaren regelmatig maar weinig aandacht gegeven aan de verliezen die er waren.

Ik weet nog dat een 45+ collega van mij vertelde dat hij moest stoppen met volleybal, omdat z’n lijf het nu echt niet meer aan kon. Hij noemde terloops dat hij nu dan een rouwproces in ging. Ik was superverbaasd. Had me tot dan toe nog nooit gerealiseerd dat het moeten stoppen met je lievelingssport ook een vorm van rouw, van afscheid nemen van iets wat je lief is, was.

Tegelijkertijd vond ik het gek en vervelend en stom dat ik het nog zo moeilijk vond dat ik mijn lievelingssport niet meer kon en mocht doen. Terwijl ik op m’n 32e abrupt ermee op moest houden na een wintersportvakantie. Wat toch iets heel anders is dan +/- 15 jaar ouder zijn, en geleidelijk aan voelen dat je lijf je sport echt niet meer aan kan. Ik weet niet of aandacht geven aan dit verlies het enige is wat ik eraan kan doen, maar het is in ieder geval een begin.

Ik probeer nu dus continu ruimte te maken voor wat er is aan gebaal, verdriet, irritatie. Het niet weg te stoppen en snel over iets leuks te beginnen. Het de aandacht te geven die het blijkbaar nodig heeft. De aandacht die het nodig heeft om het uit eindelijk als kleiner en minder alomtegenwoordig te gaan ervaren. Omdat ik inmiddels oprecht geloof dat bij rouw en verlies geldt: wat je aandacht geeft, slinkt.

Life is NOT a blank canvas

Life is NOT a blank canvas. Make do with the lines life gives you

‘Life is a blank canvas, it’s up to you how you want to paint it.’

Een quote die ik heel lang geleden op Pinterest tegenkwam. Die me wel aansprak ook. Klinkt fijn, toch? Je leven ligt voor je, je kan ervan maken wat je zelf wil.

De quote is er in allerlei uitvoeringen. Zie hierboven een husseltje voorbeelden (bron: Pinterest). Allemaal met hetzelfde idee.

Oneens

Inmiddels heb ik bedacht dat ik het eigenlijk ontzettend oneens ben met die quote. Het leven is geen leeg doek. Het leven is een doek waarop door het leven zelf al wat strepen gekwakt zijn. Waar je geboren wordt, hoe gezond je lijf is, hoe goed je hersens zijn, wat voor kansen je krijgt: allemaal strepen die door het leven gezet worden, niet door jou zelf.

En af en toe komt er ineens een dikke streep bij.

Poeplelijk

Wat voor strepen het precies zijn, daar heb je geen invloed op. Als je geluk hebt, zijn ze in een kleur die je mooi vindt. Van een formaat wat je aanstaat. Maar sommige strepen zijn donkerbruin of zwart. En die streep is er dan toch ineens. Daar zit je dan met je verder zo leuke frisse kleurenpalet. Je hebt maar te zorgen dat ook die donkerbruine streep in je schilderijtje gaat passen. Misschien wilde je eigenlijk stippen. En toch staat er dan ineens een poeplelijke dikke streep doorheen.

Het enige wat je kan doen

Het enige wat je kan doen is proberen die streep in te passen op je doek. Eromheen verder stippelen. Of misschien ga je toch maar over op streepjes of blokjes, omdat die streep dan minder uit de toon valt. Je kan wat andere kleuren aan je frisse palet toevoegen, om te zorgen dat die streep wat beter past bij het geheel. De invloed die je hebt is hoe je omgaat met de strepen.

Misschien zijn ze mooi, misschien zijn ze lelijk, de strepen. Maar leeg is je doek zeker niet.

Laten we

Laten we proberen zo mooi mogelijk om de strepen heen te schilderen. Laten we proberen te genieten van de passende strepen. Laten we proberen de minder mooie strepen zo goed mogelijk in ons schilderij te verweven. Maar laten we alsjeblieft stoppen met denken dat het leven maakbaar is.

Dus hier istie dan. Mijn eigen quote.  

“Life is NOT a blank canvas. Make do with the lines life gives you’