Vandaag een jaar geleden: Tieme’s crematie

je crematie

Vandaag een jaar geleden moesten we dan echt, echt afscheid van je nemen, lieverdje. Al op de 6e dag na je geboorte. We hebben je slechts 2 hele dagen ook echt bij ons thuis mogen hebben. Echt veel, veel te kort…

Je wordt herdacht

Je opa stuurt net een berichtje dat hij Olafur Arnalds draait. Ik heb het prachtige en hartverscheurende lied wat we bij je crematie draaien ook al de hele week in mijn hoofd:

Walk down to the water
Stare out across the blue
Look to where our love was stolen
I take my leave of you
 
What I'd give to be unbroken
Find again the love we knew
But now with our past around you
I take my leave of you
 
Shall we meet in the sunrise
Stand one last time as two
I'll look deep into your eyes
Can I take my leave of you?

Je oma stuurde vanmorgen een heel mooi zelfgemaakt gedichtje, wat zo goed omschrijft hoe wij ons voelen:

dag kleine Tieme
dag benjamin
je was een afscheid
en een nieuw begin
je raakte ons
van meet af aan
tot in het diepst
van ons bestaan
ons hart doet pijn
om jouw afwezigheid
en jij, jij maakt jouw tocht
door de eeuwigheid

En zo zijn er vele vele lieve mensen om je heen, die aan je denken, lief zoontje van ons…

Ik denk aan hoe we vorig jaar met je naar het crematorium liepen. Door een prachtig, herfstig bos. Jij voorop in je mandje, gedragen door je vader. Met je grote zus naast je, en je mama in rolstoel. Het was ontzettend koud, zo koud is het de hele winter verder niet meer geweest.  

Verder

We gaan vanmiddag klussen, met lieve vrienden, in ons nieuwe huis. We zijn er deze ochtend maar vast heen gegaan. Met een zwaar hart en verdriet wat hoog zit. Maar het was een goed idee van je pap om hier vast heen te gaan.

Hier zijn brengt ons ook instant blijheid. Waar we op zoek waren naar een tijdelijk huisje, alles met tuin was prima, hebben we een heel fijn huis gevonden. Ruim, fris en nieuw. Op de perfecte locatie. Pas anderhalf jaar geleden opgeleverd, we zijn de tweede bewoners. Met een buurmeisje waar je grote zus alweer mee aan het spelen is, en een buurjongetje wat samen met je pap in de tuin een terras aan het leggen is.

En zo gaan we verder, liefje. Verder zonder jou. In dit nieuwe huis, waar we waarschijnlijk nooit terecht waren gekomen als jij bij ons had mogen blijven. In dit nieuwe huis, zonder kamertje wat eigenlijk voor jou bedoeld was. Wat hadden we het graag anders gezien, lieve Tieme. Maar tis zoals tis. En daar hebben we het mee te doen.

Het begin van het verlies van onze baby: vandaag een jaar geleden

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Gister

Gisteravond stonden we er samen al even bij stil. Hoe anders ons leven er gisteren een jaar geleden uitzag. Onze dochter net een paar weken verhuisd naar haar nieuwe ‘grote meiden kamer’. Het kleine kamertje naast de onze nu leeg, klaar voor Tieme’s komst. Ik had al vanaf 12 weken last van bekkenpijn en moest toen al terug naar halve dagen werken. Dat vond ik lastig, maar ik zei gisteren een jaar geleden net tegen mijn manager dat ik nu wel een goed ritme gevonden had met die halve dagen, en dat ik het zo wel weer een tijd vol kon houden.

De nieuwe ‘grote meiden kamer’ van onze dochter

Echo

En toen de echo. Het was warm. Ik weet nog precies wat ik aanhad: mijn zwarte korte zwangerschapsbroek en mijn fijnste zwangerschapshemdje. Ik heb beiden na die dag nooit meer aangedaan.  

De echoscopiste vertelde wat er allemaal goed was. Dat was een boel. Alles zat erop en eraan bij ons mannetje. Ik begon er vertrouwen in te krijgen dat we met een goede 20w echo het ziekenhuis zouden verlaten. Tot ze aangaf dat ze zich zorgen maakte om zijn afmetingen. Volgens haar metingen liep hij zo’n 2 weken achter. Verder was er weinig vruchtwater, en leken zijn darmpjes echodens. Whatever that may be. We hadden geen idee.

Het was vrijdag. Maandag moesten we direct weer, voor een echo met een gespecialiseerde gynaecoloog met betere apparatuur. We probeerden onszelf gerust te stellen. Wat is nou twee weken achterstand? We konden ons er alles bij voorstellen dat hij wat achterliep, met alle stress en gedoe in het begin van de zwangerschap en onze grote zorgen over weer een miskraam.

Meer echo’s en onderzoeken

Maar de echo van die maandag bevestigde de zorgen alleen maar. De gynaecologe was direct heel bezorgd. Ze sprak uit dat we met grote kans ons baby’tje gingen verliezen. We gingen vrijdags weer terug, en de vrijdag erop ook. Onderzoeken, echo’s, gesprekken. Zo begon onze reis van 11,5e week, vanaf de 20 weken echo tot aan de geboorte en het verlies van onze baby Tieme. Een reis vol ziekenhuisbezoeken, allerlei ontzaglijk moeilijke beslissingen op leven en dood, telkens weer met eigenlijk onvoldoende informatie om de beslissing te nemen.

Een reis waarop we wekelijks minstens twee keer in het ziekenhuis waren. Steeds opvang regelden voor onze dochter. Steeds weer thuis kwamen met nieuws. Het was telkens weer anders dan wij of de doktoren gedacht hadden. We probeerden mee te bewegen met elke nieuwe en onverwachtse bocht in onze achtbaan. Ons karretje ging keihard, het enige wat wij konden doen was ons vastklampen, hopen dat we er niet uit zouden vallen, en op splitsingen een besluit nemen welke kant op. Geblinddoekt, want we hadden nooit alle informatie die nodig was om de richting te bepalen.

Vakantie

We zijn nu op vakantie. We hebben het fijn. Ook hier zijn haakjes. Zwangere vrouwen en baby’s. Ik lag op het strand en hoorde een puberjongen roepen tegen zijn moeder, met zware stem: ‘Yo, ma!’.  Ik besefte me dat mijn jongetje die zware stem nooit zal krijgen, me nooit zo zal roepen. Ik realiseer me weer dat die haakjes er zullen blijven zijn. Niet alleen nu Tieme een baby geweest zou zijn, maar ook als hij ooit puber zou zijn geworden.

Het gaat al beter met de haakjes. Ik barst niet meer in tranen uit bij elke kinderstoel die ik in een restaurant zie. Die kinderstoel die we nu zeker weten nodig hadden gehad als Tieme had mogen blijven leven.

Herbeleven van het verlies van onze baby

Het herbeleven van de hel van vorig jaar is begonnen. Het herbeleven startte al in mei, toen het een jaar geleden was dat ik ontdekte dat ik zwanger was. Maar de achtbaan startte vandaag een jaar geleden. Die periode staat op ons netvlies gegrift. Dus de komende periode zal dat herbeleven nog sterker zijn. We gaan lief voor onszelf zijn. En goed op elkaar passen. Stap voor stap en dag voor dag wandelen we ook de komende maanden door.

PS: ik had een afbeelding van de 20 weken echo boven dit blog willen zetten. Maar die liggen thuis. Dit is een echo van juli.

7 maanden, en het herbeleven van vorig jaar rond deze tijd

Het is vandaag alweer 7 maanden geleden dat ons mannetje geboren werd. Hij is nu ongeveer even lang uit mijn buik als dat hij in mijn buik is geweest. Onvoorstelbaar. En het grote herbeleven van een jaar geleden gaat door.

Het is vandaag alweer 7 maanden geleden dat ons mannetje geboren werd. Hij is nu ongeveer even lang uit mijn buik als dat hij in mijn buik is geweest. Onvoorstelbaar.

Herbeleven van een jaar geleden

Vandaag een jaar geleden kwamen we terug van onze reis naar California. Overmorgen een jaar geleden hadden we de eerste echo. Ik was ongeveer 9 weken zwanger. Nog moe van de jetlag, uberhaupt doodmoe van de zwangerschap, gingen we vol spanning naar het ziekenhuis. De echo was goed. Kloppend hartje, en het juiste formaat embryo te zien. Dit gaf me ontzettend veel vertrouwen. Die combinatie was ons eerder alleen bij Lumen overkomen, dus ik kreeg er vanaf nu langzaam vertrouwen in dat het allemaal goed kwam. Er waren nog een aantal echo’s nodig om er echt vertrouwen in het hebben, maar ik haalde al wat rustiger adem dan voor deze 9w echo. Het herbeleven is in volle gang.

En vandaag is het dus alweer 7 maanden geleden dat ik ons dode zoontje voor het eerst in mijn armen hield. Wat een ontzettende tegenstelling toch.

Vakantie

De afgelopen maand gingen we voor het eerst op vakantie. Weekje naar zee. Ik heb er erg van genoten. Meer dan ik had durven hopen. Er waren natuurlijk ook vlagen van verdriet. Bij momenten ‘zag’ ik mijn man met een zoontje. Alsof hij hem ineens levensecht in het voorzitje van de fiets had. Of in een draagzak.

Het was niet alleen onze eerste vakantie na de zwangerschap en het verlies van Tieme. Het was ook onze eerste vakantie waarin we ineens toch weer met z’n drieën waren. In plaats van met vier. Die vlagen van verdriet kwamen natuurlijk ook voorbij.

Maar ik ben blij dat ik vooral genoten heb. Van het heerlijke weer, van het fantastische uitzicht op zee vanuit ons bed (zie de foto’s in dit blog), van het er even helemaal lekker uit zijn.

Het uitzicht op zee bij het wakker worden

En verder, de afgelopen maand

De afgelopen maand ontdekte ik ook dat ik nog een ontzettend tuimelpoppetje ben. Dat de afzondering van corona voor mij eigenlijk heel fijn is geweest. En dat ik, nu de wereld weer opengaat, vaker nee zal moeten zeggen. Omdat nog niet zoveel lukt en kan.

Sinds deze week is Lumen weer volledig naar school. We hebben het heerlijk gehad in de 3 maanden dat ze thuis was. Maar het is voor ons alle drie goed dat ze weer naar school kan. Het geeft mij ook weer wat meer ruimte voor andere dingen. Voor rouw. Voor therapie. Voor mezelf.

Het was een maand van tuimelen, herbeleven, er heerlijk tussenuit op vakantie. En sinds deze week weer een stapje dichterbij ‘normaal’, met onze dochter die weer lekker naar school gaat. Op naar de volgende maand.