11 maanden

Afgelopen zaterdag was het 11 maanden geleden dat ons lieve jongetje dood geboren werd.

Afgelopen zaterdag was het 11 maanden geleden dat ons lieve jongetje dood geboren werd.

De wereld raasde met 120 km per uur langs, ik zat stil

Elf maanden is bijna een jaar. Ik moet steeds denken aan de column ‘De wereld raasde met 120 km per uur langs, ik zat stil’ van Femke van der Laan, de weduwe van Eberhart. Over dat eerste jaar. Dat eerste jaar wat voorbij moest. Want daarna zou het weer gaan.

Ik herken heel veel in die column. Hoe de wereld keihard doordraait. Hoe ik stil stond en sta. Het uitzitten van die vreselijke tijd. Hopend op een betere tijd.

Ik herken me ook in haar sarcasme, over dat het na dat eerste jaar weer zou gaan. Alsof met het verstrijken van dat eerste jaar alles ineens een stuk beter en fijner is.

Moe

Ik ben moe. Niet zo gek. We kochten in de afgelopen 2 maanden onverwachts een nieuw huis, we verkochten ons huis, we vonden voor in de tussentijd een huurhuis. Heel intensief. Ik ben er heel moe van.

Boos

Ik ben ook boos. Boos, op dat Tieme niet bij ons mocht blijven. Boos, omdat we er nooit over hadden gedacht om te verhuizen als Tieme was blijven leven. Boos, dat we nu afscheid moeten nemen van het huis wat zo lang ons droomhuis is geweest.

Want hoe soepel het vinden van een nieuw huis ook ging, hoe prachtig ons nieuwe thuis ook wordt, hoe goed de verkoop van ons huidige huis tot nu toe ook lijkt te gaan 🤞, en hoe goed zelfs het vinden van een tussenwoning ging: dit avontuur waren we nooit aangegaan als Tieme bij ons had mogen blijven.

We nemen afscheid van het huis wat qua ligging, locatie en ruimte perfect is. We gaan weg uit het fijne dorp, waar we eigenlijk niet weg willen, maar waar nauwelijks huizen vergelijkbaar met het onze te krijgen zijn. We gaan verder weg wonen van mijn geliefde Delft.

Het voelt nog steeds als een goed besluit. Maar het voelt niet helemaal als een vrijwillig besluit. Het is een dappere poging ons leven een positieve wending te geven. Een dappere poging het leven zonder Tieme wat draaglijker te maken. Door een aantal haakjes uit ons leven te snijden.

Crash

Dus ik ben een beetje gecrasht. Na al het harde werken van de afgelopen weken komt er niet veel uit mijn vingers. Mijn lieve en verstandige man adviseert me om de crash dan ook maar te ‘ownen’. Dus dat probeer ik. Ik probeer ‘m te omarmen. Ik doe even geen was. Pak even geen vaatwasser uit. Ik kijk een boel Gilmore Girls. Waar ik een beetje verslingerd aan ben. Grappig, lief, enigkind meisje. En tot halverwege seizoen 3 zat er geen baby in. Nu ineens wel, dus even kijken hoe veel verder ik ‘m nog ga kijken.

M’n boontje laten meedobberen

Ik volg het wijze advies van mijn man op. Laat mijn boontje weer even rustig hangen in het rad van fortuin. En wacht erop tot ik vanzelf weer een beetje naar boven dobber.

Foto door Tomas Anunziata via Pexels