Meedobberen

Ergens in de afgelopen 10 maanden sprak ik met mezelf af dat ik voortaan wil proberen mee te dobberen. Meedobberen op de stroom van het leven. In m’n bootje gaan liggen en maar zien waar de stroom me heen voert. Mijn bootje dobbert een verrassende richting op.

Tegen de stroom in

Ik heb de afgelopen jaren heel veel tegen de stroom in gezwommen. Ik wilde graag een tweede kindje. Dat lukte niet. Miskraam na miskraam. En toch probeerden we het steeds opnieuw. Totdat mijn zesde zwangerschap geen miskraam werd. Ik bleef zwanger tot in de 31e week. Ik werd doodziek. En beviel van een dood jongetje.

Ook met het revalideren na mijn skiongeluk wilde ik zo snel mogelijk weer zo veel mogelijk kunnen. Het herstelproces duurde een jaar of twee. Dat duurde me allemaal veel te lang. Hetzelfde geldt voor het herstel na mijn zwangerschap van Lumen. Ook daar schoot het fysiek herstel niet op. En ook daar had ik het mentaal heel slecht mee.

Meedobberen dus

Meedobberen dus, sprak ik met mezelf af. Laat ik minder proberen te bedenken wat ik wil, hoe ik dingen zou verwachten of hopen. En maar zien wat er gebeurt.

Ik stuitte ook op dit artikel van de geweldige Leo Babauta: Be a hell yes to life. Leo inspireert me regelmatig met zijn prachtige blogs, en ook deze raakte me weer zeer.

“Love every experience, every moment, just as it is.”

En toen dobberde mijn bootje de afgelopen weken een verrassende kant uit.

Huizenspinsels

We hebben al heel lang het plan om onze benedenverdieping te verbouwen. Afgelopen zomer vroegen we ons ineens af of we die investering eigenlijk wel in dit huis wilden doen. Of dat we niet liever ergens anders een frisse start wilden maken.

We hebben zo veel verdrietigs meegemaakt in dit huis. Ook hele fijne dingen. Ik herinner me als de dag van gisteren dat we het huis gingen bezichtigen. Al in de hal waren we verkocht. Zo lekker ruim. Twee dagen later was het van ons. We voelden ons de koning te rijk.

En zo voelen we ons er eigenlijk nog steeds. Vanuit dit huis zijn we getrouwd. In dit huis hebben we onze dochter gekregen. Vele fijne momenten beleefd met vrienden en familie. En we hebben de tuin en de bovenverdiepingen volledig verbouwd, waardoor ze ons nu als een heerlijke jas passen.

Maar in dit huis kwam ik ook (slechts 3 maanden na de verhuizing) op de bank te zitten door dat skiongeluk. Maanden thuis, maanden revalideren. Drie jaar later zat ik weer langdurig thuis met een gekneusde stuit. Gelukkig ook met een prachtige dochter. Ik kreeg er 4 miskramen, en we kregen er ons dode zoontje Tieme.

Rare kamers

Met de verbouwing boven maakten we op zolder twee ruime kinderkamers. Beiden met wastafel, heerlijk zodra ze tieners zouden zijn. Een van die kamers toverden we vorig zomer om tot ‘grote meiden kamer’ voor Lumen. Ze vond het fantastisch. Sliep er een paar weken heerlijk. Maar na de dood van haar broertje werd ze na een paar nachten huilend wakker. En wilde ze weer in het kleine kamertje naast onze slaapkamer slapen. Dichterbij ons. Dat vonden wij eigenlijk ook wel een fijn idee, dus we verhuisden haar weer terug. We schilderden haar muur roze. Maar de kamer blijft voelen als het kamertje wat eigenlijk de babykamer had moeten zijn.

Haar ‘grote meiden kamer’ boven staat nu dus mooi te wezen, helemaal leeg. Ook dat doet me verdriet. ’t Is zo’n plaatje van een kamer. En de tweede zolderkamer, tja, die zal nooit Tieme’s tienerkamer worden. Van de 5 slaapkamers voelen er dus 3 raar.

Dit wil ik niet

In eerste instantie dacht ik over die verhuisplannen: Neeeeeeee, dit wil ik niet! Zo’n fijn huis, op een prachtige locatie. En op de benedenverdieping na alles geheel naar onze wens. Maar die reactie, het gevoel van ‘nee, dit wil ik niet’, wil ik dus proberen om te buigen. In plaats daarvan: meedobberen. Hell yes! En het idee van een frisse start sprak me toch ook wel aan.

We spraken af om ons een rustig te gaan oriënteren. Wat is er eigenlijk te koop? Wat willen we eigenlijk? Maar ineens ging het heel snel. We vonden een prachtig nieuwbouwhuis in een hele mooie wijk een dorp verderop. Met achtertuin aan het water 😍

Energie

Mijn grootste twijfel was of ik en we zo’n enorm verhuisproject wel moesten willen op dit moment. Ik ben nog lang niet top, zit nog midden in een psychotherapie traject, en ben ook nog eens net begonnen met re-integreren op mijn werk.

Gelukkig hadden we een paar weken de tijd om te bedenken of we het echt gingen doen. Ik begon rustig met ons huis verkoopklaar maken. Ruimde de ene kast op na de andere. De enorme hoeveelheid babyspullen werd afgevoerd. En we kregen ontzettend fijne hulp van mijn ouders, die allerlei achterstallige klussen en poetswerk kwamen inhalen.

Intensief natuurlijk. Maar: ik kreeg en krijg er eigenlijk vooral heel veel energie van. Het opruimen was fijn. Het ons huis zo mooi mogelijk maken voor de funda-foto’s was fijn. Het is fijn om een heel nieuw en leuk project te hebben samen. In plaats van alle verdrietige gebeurtenissen en besluiten waar we de afgelopen jaren doorheen gingen.

En ik had niet verwacht dat het vooruitzicht van een huis zonder die gevoelsmatige ‘tweede kindje’ labeltjes zo fijn zou zijn. We hebben niet minder ruimte dan in ons huidige huis. Maar we stappen er wel op een hele andere manier in. En dat blijkt een boel te schelen.

Nu staat ons huis dus binnenkort op funda. Hopen we op een prettige verkoop. Zijn we op zoek naar een huurhuisje voor in de tussentijd. En gaan we over 1,5-2 jaar in een prachtig nieuw huis wonen!

In mijn bootje liggen en me mee laten dobberen

Ik lig in mijn bootje en dobber mee. Het lukt tot nu toe aardig. En het bevalt me prima. Ik had niet verwacht dat ik er meteen een nieuw huis door zou krijgenu 😂 Maar dit is blijkbaar wat het leven me nu brengt. Dus ik vaar mee met de stroom. Op naar nieuwe woonavonturen.

Foto van Osman Rana via Unsplash

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.