Hoe beleefden wij Tieme’s eerste geboortedag?

En toen zat Tieme’s eerste geboortedag erop. In dit blog neem ik je mee over hoe ik en wij deze dag beleefden.

Zwaarder dan ik had gedacht

De dag bleek zwaar. Zwaarder dan ik had gedacht. Natuurlijk stond deze dag al maandenlang in onze agenda. Had ik ‘m de afgelopen maanden al regelmatig op m’n netvlies. Hadden we geprobeerd de dag zelf vrij te roosteren, en de dagen eromheen zoveel mogelijk rust te kunnen hebben. Om voldoende ruimte te hebben voor het verdriet, voor hoe zwaar het mogelijk zou worden.

Maar de dagen in aanloop naar 10 november ging alles een beetje langs me heen. Door drukte met ziekenhuisbezoeken, huizen, re-integratie. Doordat Lumen thuis is van school omdat er een corona-uitbraak onder haar juffen is. Doordat Lumen zondagavond ineens heel hoge koorts kreeg, en mijn man zich de dag erna ook beroerd voelde. Gelukkig bleek het bij beide mee te vallen, maar we dachten wel even dat corona nu toch ook ons huis binnen was gekomen.

Door dit alles gingen de dagen vóór 10 november als een waas langs me heen. Ik registreerde wel dat ik zaterdag een jaar geleden in het ziekenhuis werd opgenomen. Letterlijk doodziek. Het ging door mijn gedachten, maar leek niet echt binnen te komen. Ik dacht ergens dit weekend zelfs nog: ergens zal die eerste geboortedag misschien eigenlijk gewoon net zo’n dag als alle andere zijn.

Maar dat was zeker niet zo. Het was een hele, hele zware dag.

Celgeheugen

De avond ervoor. Totaal moe en uitgeblust zitten we op de bank. We voelen een grote leegte, dit omschreef ik al in dit blog. Mijn man merkt op: dit lijkt wel veel op vorig jaar. Toen waren we ook totaal uitgeput, moegestreden en verdrietig de dag en avond ervoor. Alleen maar aan het wachten op de bevalling. Ook nu kunnen we niets anders dan moe voor ons uit kijken, en wachten op de dag van morgen.

In de nacht van 9 op 10 november word ik bijna elk uur wakker. Het lijkt alsof mijn lijf en/of mijn onderbewuste de bevallingsnacht van vorig jaar opnieuw beleeft. Ik had die nacht van half twaalf tot aan de geboorte van Tieme om half zes ’s ochtends elke 10 minuten hele heftige weeën. Tja, een opgewekte bevalling is nou eenmaal heftiger en pijnlijker dan een natuurlijke…

En ’s ochtends waren we echt terug gekatapulteerd naar een jaar geleden. Zelfde gevoel, zelfde emoties, zelfde wanhoop. Op zich niet zo gek natuurlijk. Op Lumen’s verjaardag beleef ik ook de dag van haar geboorte en de bevalling altijd weer heel bewust. Mijn moeder merkte op dat zij dit zelfs na 40 jaar nog had op mijn verjaardag 😊 Blijkbaar zit dit alles dus zo in je celgeheugen opgeslagen. Maar het overviel me wel.

Jarig! Of niet?

Toen we van tevoren bedachten hoe we deze dag wilden doorbrengen, kwamen we er niet goed uit. Een samenzijn met familie en vrienden kan nu niet door corona. Maar ook zonder corona had ik dat niet gewild. Te moeilijk, te heftig.

Gelukkig wees Lumen ons de weg. Voor haar is het zo veel meer ‘matter of factly’: ze heeft een broertje. Dat broertje was binnenkort jarig. Bij een verjaardag hoort een feestontbijt, taart en een lekker toetje. Dus dat hadden we allemaal maar in huis gehaald. En verder zouden we het wel zien.

Het viel niet mee. De verjaardag vieren van je dode kindje. Ook dat bleek moeilijker dan gedacht.

Het is heel erg zoeken. Bij het opstaan kwamen mijn man en ik al in de knoop. Je wil elkaar iets zeggen of wensen, maar wat dan? ‘Gefeliciteerd met ons zoontje’ is toch niet echt kloppend, maar wat dan wel?

En die taart, en dat toetje. Het voelt toch heel gek en niet-kloppend om taart te eten voor iemand, terwijl die iemand er zelf niet is. Voor Lumen was het ook niet makkelijk. ‘Verjaardagen horen leuk te zijn, maar jullie doen helemaal niet leuk. Alleen verdrietig 😠’. Lieverdje toch. Ook voor haar was het anders dan ze zich had voorgesteld.

Is iemand die dood is eigenlijk wel jarig? Als ik niet over Tieme nadenk, maar over volwassen overledenen, zou ik zeggen: nee. Je denkt dan op zo’n dag misschien eerder: ‘ze was nu xx jaar geworden’. Maar misschien voelt dit voor de nabestaanden van die volwassene ook anders dan dat ik beredeneer zonder die ervaring.

Maar Tieme groeit ergens ook mee. Een paar weken geleden liep ik in het bos. Zag ik een dreumes van een jaar of 1, aan het oefenen met lopen aan de hand van zijn papa. En het besef dat Tieme nu ongeveer zo groot en oud geweest zou zijn raakte me diep. Dus ergens is hij toch ook een jaar ouder geworden. Ergens is hij toch ook wel jarig.

Veel liefs

We kregen veel liefs. Kaarten, kadootjes, bloemen. Een hartverwarmend filmpje van mijn gezin, speciaal gemaakt om Tieme te eren en te herdenken. Dat was fijn. Het is fijn te merken dat mensen Tieme niet vergeten zijn. En aan hem en ons denken.

Grootsheid van het verlies

Ook besefte ik me op deze dag de grootsheid van het verlies eens te meer. Tot nu toe had ik deze dag gevoeld als ‘die moeilijke dag binnenkort, het zal fijn zijn als íe voorbij is’. Maar ik realiseerde me nu pas dat dit de eerste van vele geboortedagen was van Tieme, zonder Tieme. Dat deze dag elk jaar opnieuw komt. Misschien/hopelijk ooit wat draaglijker dan deze eerste keer. Maar makkelijk zal het nooit worden vrees ik.

We gingen ’s middags nog even naar het speelbos. Mijn man en ik beiden grauw en op van het gemis en het verdriet. Maar toch even naar buiten geweest. ’s Avonds staken we nog een sterretje in de vorm van een sterretje af. Zie de foto bovenaan dit bericht.

En zo zat de eerste geboortedag van Tieme erop. Nu bijkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.