Het begin van het verlies van onze baby: vandaag een jaar geleden

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Gister

Gisteravond stonden we er samen al even bij stil. Hoe anders ons leven er gisteren een jaar geleden uitzag. Onze dochter net een paar weken verhuisd naar haar nieuwe ‘grote meiden kamer’. Het kleine kamertje naast de onze nu leeg, klaar voor Tieme’s komst. Ik had al vanaf 12 weken last van bekkenpijn en moest toen al terug naar halve dagen werken. Dat vond ik lastig, maar ik zei gisteren een jaar geleden net tegen mijn manager dat ik nu wel een goed ritme gevonden had met die halve dagen, en dat ik het zo wel weer een tijd vol kon houden.

De nieuwe ‘grote meiden kamer’ van onze dochter

Echo

En toen de echo. Het was warm. Ik weet nog precies wat ik aanhad: mijn zwarte korte zwangerschapsbroek en mijn fijnste zwangerschapshemdje. Ik heb beiden na die dag nooit meer aangedaan.  

De echoscopiste vertelde wat er allemaal goed was. Dat was een boel. Alles zat erop en eraan bij ons mannetje. Ik begon er vertrouwen in te krijgen dat we met een goede 20w echo het ziekenhuis zouden verlaten. Tot ze aangaf dat ze zich zorgen maakte om zijn afmetingen. Volgens haar metingen liep hij zo’n 2 weken achter. Verder was er weinig vruchtwater, en leken zijn darmpjes echodens. Whatever that may be. We hadden geen idee.

Het was vrijdag. Maandag moesten we direct weer, voor een echo met een gespecialiseerde gynaecoloog met betere apparatuur. We probeerden onszelf gerust te stellen. Wat is nou twee weken achterstand? We konden ons er alles bij voorstellen dat hij wat achterliep, met alle stress en gedoe in het begin van de zwangerschap en onze grote zorgen over weer een miskraam.

Meer echo’s en onderzoeken

Maar de echo van die maandag bevestigde de zorgen alleen maar. De gynaecologe was direct heel bezorgd. Ze sprak uit dat we met grote kans ons baby’tje gingen verliezen. We gingen vrijdags weer terug, en de vrijdag erop ook. Onderzoeken, echo’s, gesprekken. Zo begon onze reis van 11,5e week, vanaf de 20 weken echo tot aan de geboorte en het verlies van onze baby Tieme. Een reis vol ziekenhuisbezoeken, allerlei ontzaglijk moeilijke beslissingen op leven en dood, telkens weer met eigenlijk onvoldoende informatie om de beslissing te nemen.

Een reis waarop we wekelijks minstens twee keer in het ziekenhuis waren. Steeds opvang regelden voor onze dochter. Steeds weer thuis kwamen met nieuws. Het was telkens weer anders dan wij of de doktoren gedacht hadden. We probeerden mee te bewegen met elke nieuwe en onverwachtse bocht in onze achtbaan. Ons karretje ging keihard, het enige wat wij konden doen was ons vastklampen, hopen dat we er niet uit zouden vallen, en op splitsingen een besluit nemen welke kant op. Geblinddoekt, want we hadden nooit alle informatie die nodig was om de richting te bepalen.

Vakantie

We zijn nu op vakantie. We hebben het fijn. Ook hier zijn haakjes. Zwangere vrouwen en baby’s. Ik lag op het strand en hoorde een puberjongen roepen tegen zijn moeder, met zware stem: ‘Yo, ma!’.  Ik besefte me dat mijn jongetje die zware stem nooit zal krijgen, me nooit zo zal roepen. Ik realiseer me weer dat die haakjes er zullen blijven zijn. Niet alleen nu Tieme een baby geweest zou zijn, maar ook als hij ooit puber zou zijn geworden.

Het gaat al beter met de haakjes. Ik barst niet meer in tranen uit bij elke kinderstoel die ik in een restaurant zie. Die kinderstoel die we nu zeker weten nodig hadden gehad als Tieme had mogen blijven leven.

Herbeleven van het verlies van onze baby

Het herbeleven van de hel van vorig jaar is begonnen. Het herbeleven startte al in mei, toen het een jaar geleden was dat ik ontdekte dat ik zwanger was. Maar de achtbaan startte vandaag een jaar geleden. Die periode staat op ons netvlies gegrift. Dus de komende periode zal dat herbeleven nog sterker zijn. We gaan lief voor onszelf zijn. En goed op elkaar passen. Stap voor stap en dag voor dag wandelen we ook de komende maanden door.

PS: ik had een afbeelding van de 20 weken echo boven dit blog willen zetten. Maar die liggen thuis. Dit is een echo van juli.

2 antwoorden op “Het begin van het verlies van onze baby: vandaag een jaar geleden”

  1. Ik lees je blog vandaag, dan was Tieme denk ik 21 weken. En hadden jullie nog hoop. Dat doet zo’n
    pijn he, die hoop van toen, de angst, is altijd nog beter dan het ergste wat er kon gebeuren, je zoontje verliezen. Sterkte deze weken Lize.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.