Herbeleven: Vandaag een jaar geleden…

… ontdekte ik dat ik zwanger was. Daarmee begint het grote herbeleven. Van die ontdekking. De eerste weken. De eerste echo’s. En van alle maanden erna. Het herbeleven van al die momenten die in een zwangerschap in je geheugen gegrift staan. Omdat een zwangerschap nou eenmaal een van de speciaalste en bijzonderste periodes in je leven is.

Herbeleven: Een jaar geleden…

… werd ik vanmorgen enorm vroeg wakker. Gisteren bedacht ik me dat ik eigenlijk al 3 dagen over tijd was. En dat ik me eigenlijk ook wel een klein beetje zwanger voelde. Maar ik kon toch niet zwanger zijn? Ik vond ergens achter in de klerenkast nog een verdwaalde zwangerschapstest. En  bedacht dat ik die morgenochtend maar eens zou doen.

Ik werd natuurlijk supervroeg wakker. Mijn liefies sliepen nog. Ik deed de test. En ja hoor: zwanger! Ik maakte mijn man wakker. Om 6u. Ik kon echt niet langer wachten. Omdat het zo ontzettend onverwachts was, kreeg ik het ook op geen enkele manier verpakt, en zei ik gewoon: ik ben zwanger! Hij was aardig verbaasd.

Gedoe

Het was een maandag. Op vrijdag zouden we in het vliegtuig stappen naar California, voor een vakantie van een maand.

In de onderzoeken naar mijn herhaalde miskramen was ik in het ziekenhuis in Delft 2x positief getest op het Antifosfolipidensyndroom (AFS). De tweede keer op de grenswaarde, dus niet overtuigd. Ik was inmiddels doorverwezen naar de herhaalde miskraam poli in Leiden, waar ze deze test nog een derde keer deden. Ik zou de uitslag nog krijgen.

Maar omdat ik er voor nu positief op getest was, moest ik vanaf de dag van de zwangerschapstest medicatie gaan inspuiten. Aangezien ik de test 4 dagen later deed dan had gekund, en dus eigenlijk al 4 dagen eerder had kunnen/moeten beginnen met medicatie, wilde ik dus wel direct die dag aan de medicatie. Alles om weer een miskraam te voorkomen. Daarnaast had ik niet heel veel tijd om het te regelen, want over 4 nachten vertrokken we op vakantie.

Dat regelen was gedoe. Omdat ik bij twee ziekenhuizen onder behandeling was, wist ik niet welke ik moest bellen. Ik belde allebei maar. Bij allebei hadden de telefoon-juffies die ik aan de lijn kreeg geen idee van hoe dat werkte met AFS, en hoe ik dan diezelfde dag nog aan medicatie zou kunnen komen. Bij allebei zou ik teruggebeld worden. Leiden was het eerst, ik werd teruggebeld door een oude gynaecoloog, en de vroegst mogelijke optie om langs te komen was de ochtend erna. Ik moest namelijk ook instructie krijgen hoe mezelf in te spuiten.

Aan het einde van de middag belde toch ook mijn gynaecoloog uit Delft nog terug. Ik mocht direct langskomen in het ziekenhuis, als het me lukte om er binnen een half uur te zijn. Dan was het 17u, en ging de poli Gynaecologie dicht. Als het me lukte er op tijd te zijn, zou zij het recept daar voor me klaarleggen, kon ik zelf de medicatie in de apotheek van het ziekenhuis ophalen, en kon ik vervolgens naar de afdeling Verloskunde om daar van een zuster het spuiten te leren.

Gelukt maar niet nodig

Het lukte. Het was een hele rare dag. De dag ervoor nog overtuigd dat ik vast heus niet zwanger zou zijn. Die morgen de ontdekking dat het wel zo was, de hele dag besteed aan bellen en mediactie regelen, en uiteindelijk liep ik om 16:58 in de verlaten gangen van het Reinier de Graaf ziekenhuis van poli naar apotheek naar verloskunde. Ik kreeg een tas vol spuiten mee. Ik moest ook nog bedenken hoe ik die langs de douane in het vliegtuig ging krijgen. Maar dat ging ik morgen wel bedenken, genoeg indrukken en gedoe vandaag.

De dag erna belde ik Leiden af. Vijf minuten later werd ik teruggebeld door die oude gynaecoloog. Ik was bang dat hij boos was dat ik zo laat afgebeld had. Maar hij belde om te vertellen dat de test op AFS daar negatief was geweest. En aangezien je wel vals positief schijnt te kunnen testen, maar niet vals negatief, zou ik het dus toch niet hebben. Vooral die medicatie niet gaan gebruiken dus, zei hij. Zeker niet in Amerika. Want stel dat ik dan toch een miskraam zou krijgen, dan móest ik daar naar een ziekenhuis, vanwege verhoogde kans op hevige bloedingen. En  in de gebieden waar wij doorheen gingen trekken waren nou niet per se overal ziekenhuizen in de buurt. Ok dan. Geen spuiten mee op reis dus.

Het grote herbeleven

Ik denk er deze dagen veel aan. Herbeleef het allemaal weer. Ik denk aan die week. Aan hoe het vanaf dag 1 dat ik wist dat ik zwanger was stress was. Door die medicatie. Door de lange vlucht. De vermoeidheid daarna. De jetlag. Die jetlag ging voor m’n gevoel eigenlijk niet meer weg, ik was vanaf toen ontzettend moe. Hoe we bezorgd waren op vakantie, over weer een miskraam. En geen ziekenhuizen in de buurt.

Ik denk over hoe ik me zo moe en beroerd voelde tijdens die vakantie. Over hoe dat me ergens ook wel wat vertrouwen gaf dat het goed zat. Over de lange terugreis, weer heel vermoeiend, weer jetlag. Hoe ik toen nog gezegd heb: als deze zwangerschap goed gaat, dan moet het wel een heel sterk kindje zijn. Want man, wat heb ik veel van mijn lijf gevraagd die weken.

Ook al probeerde ik gezond en genoeg te eten. Ook al sliep ik elke middag. Mijn man zei na de vakantie voor de grap dat ik eigenlijk maar een halve vakantie heb gehad. De ochtenden kon ik wat, na de lunch ging ik slapen. Soms lukte het me om na een paar uurtjes slaap dan nog wakker te worden, maar er waren ook dagen dat ik wel rechtop in een stoel zat, maar dat je dat niet echt wakker kon noemen. Ik probeerde tot 20u wakker te blijven, en viel dan weer als een blok in slaap.

En ik denk over hoe ik me nog steeds afvraag of die hectische en vermoeiende start impact heeft gehad op hoe het uiteindelijk gelopen is.

Vanaf vandaag begint het grote herbeleven van mijn zwangerschap. Het herbeleven van eerst de spanning, daarna de vreugde, de opluchting die toch maar liefst een week of drie heeft mogen duren. En dan onvermijdelijk ook van het verlies.

Niet makkelijk. Maar als ik erop google blijkt het herbeleven wel bij rouw te horen. Weer een stuk rouwarbeid wat ons te doen staat. Dus laten we ook hier maar weer vol doorheen proberen te gaan.

PS: ik vond toevallig vorige week de zwangerschapstest terug, achter in een kastje. Past wel mooi als foto bij dit stukje. Dan eens bedenken of ik ‘m weggooi, of bewaar. Ook dit soort keuzes zijn zo veel makkelijker als je een gezond kindje krijgt na je zwangerschap… Dan zijn beide keuzes goed. Nu voelen ze allebei juist niet goed. Misschien laat ik ‘m wel per ongeluk weer verdwijnen, achterin een ander laadje of kastje.

Eén antwoord op “Herbeleven: Vandaag een jaar geleden…”

  1. Och lieverd…… Ik wens je kracht toe voor de dagen/ tijden die komen gaan…vol herinneringen en herbeleven. X X X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.