De bergen die er te beklimmen zijn

Ik probeer mijn wereld stapje voor stapje weer wat groter te maken. Ik kijk vooruit naar de komende maanden. Ik zie vele bergen die er te beklimmen zijn.

Woud

Het voelt alsof ik in een heel dichtbegroeid woud loop. Waarbij ik me een weg baan door alle bomen en struiken heen. Stap voor stap. Bij elke stap kijkend en voelend wat er nu weer ligt en overwonnen dient te worden. Welke takken ik opzij moet buigen voordat ik de stap gezet heb.

De al beklommen bergen

Mezelf een weg banen door een dicht woud. Zo voelt het al een hele tijd. Ik heb al ontzettend veel stappen gezet en bergen beklommen. Zoals ik eerder hier al schreef, kan ik niets meer ‘even’ doen. Op het schoolplein staan was ontzettend moeilijk. Vanwege de goedbedoelde vragen van ouders, waar ik geen energie voor had. Vanwege de zwangere moeders of moeders met baby’s. Het ophalen van mijn dochter gaat inmiddels wel beter, net als brood halen. De Hema blijft moeilijk, vanwege de altijd leuke babykleren. Ik probeer ze te ontwijken, maar ontkom er meestal niet aan om toch ergens, onverwachts op zo’n kopse kant, iets heel erg leuks tegen te komen.

Ik heb de afgelopen weken de ‘kraam’bezoeken weer opgepakt. Heel erg fijn. Vriendinnen die ik al bijna een jaar niet heb gezien en gesproken. Ik wil het verhaal en de foto’s van Tieme met ze delen. Tieme zo toch aan ze ‘voorstellen’. Hij is zo’n groot deel van me. Niet iets om zomaar aan voorbij te gaan. Maar ook elke keer weer moeilijk en verdrietig.

En natuurlijk de zoektocht naar een goede therapeut, waarbij het pas bij nummer 3 raak was. De fysiotherapie voor mijn knie. Alle wandelingen, fietstochten en yoga-sessies om fysiek weer fit te worden.

De bergen in de komende maanden

Ik ben hartstikke trots op al die stappen die ik al gezet heb. Als ik nu vooruit kijk naar de komende maanden, zakt de moed me wel een beetje in de schoenen. Er zijn nog zo veel meer bergen te beklimmen.

De 20 weken echo van Tieme is bijna een jaar geleden. De echo waarna onze wereld instortte. Waarmee onze hel begon. De start van de 2,5e maand onzekerheid, een periode die afgesloten werd door Tieme’s geboorte en overlijden. Het grote herbeleven was al begonnen, maar zal in de komende periode nog sterker zijn. Van die 20w echo tot aan Tieme’s overlijden 2,5e maand later. En waarschijnlijk ook nog wel een stuk verder door.

Verjaardagen

In die periode waren zowel mijn man als ik jarig. En dat zijn we dus komende herfst weer. Vorig jaar zagen we op de dag vóór de verjaardag van mijn man op de echo dat Tieme echt nauwelijks gegroeid was. Het was 2 weken na de 20w echo. Tot deze dag hadden we nog best veel hoop dat het allemaal goed kwam. Die hoop werd de dag voor mijn man’s verjaardag volledig de grond in geslagen. Het was de moeilijkste en verdrietigste verjaardag die we ooit ‘gevierd’ hebben. Voor Lumen hebben we nog taart gegeten en gezongen. Verder was het puur overleven. Met een grote brok verdriet en spanning in onze buik.

Tijdens die verjaardag hadden we nooit kunnen bedenken dat Tieme anderhalve maand later, tijdens mijn verjaardag, nog steeds in mijn buik zou zitten. Maar hij zat er nog. Ik verging inmiddels van de rugpijn. Mijn ouders kwamen. Ook die verjaardag bikkelden we door.

Dit jaar word ik 40. Iets wat natuurlijk fantastisch is. Er zijn mensen die dat niet halen. Dat realiseer ik me terdege, mijn hart bloedt voor de familie en vrienden van Lara van Ruijven, Paulien van Deutekom, Guusje Nederhorst. Eigenlijk vind ik dan ook dat kroonjaren flink gevierd moeten worden. Maar ik zou echt niet weten hoe, dit jaar.

En ik vind die 40 toch ook best een ding. Want mijn kinderwens is nog steeds niet geheel vervuld. En door die 40 kunnen we moeilijk zeggen: ‘we komen helemaal bij en verwerken het verlies van Tieme, en over een paar jaar proberen we het misschien nog eens’.

Werken

En dan heb ik besloten om heel voorzichtig de contacten met mijn werk op te gaan starten. Ik ben inmiddels bijna een jaar thuis. En ik begin dat wel zat te raken. Daarnaast denk ik dat het goed is als op een gegeven moment niet álles meer om verlies, verdriet, rouwen en verwerken draait. Als ik ook weer een beetje afleiding heb van iets wat daar niet zoveel mee te maken heeft.

Maar ik ben wel benieuwd naar hoe het zal gaan. Ik ben nog steeds vrij input-gevoelig. En ga mezelf natuurlijk onherroepelijk meer input geven als ik weer ga opstarten. We gaan het zien.

Daarnaast zie ik ook ontzettend op tegen de re-integratie. Het is nu de derde keer dat ik na lange afwezigheid weer moet re-integreren. En de vorige twee keer vond ik loodzwaar.

Het moeten starten met klusjes zonder druk en zonder deadline. Meestal niet de leukste dingen. Maar ja, als het een dag niet gaat moet daar ruimte voor zijn. En die ruimte is er niet bij onze reguliere projecten.

Het telkens moeten aftasten en analyseren: hoeveel heb ik deze week gewerkt? Ging dat? Zal ik volgende week al een beetje meer? Of toch maar niet?

De maandelijkse gesprekken met de bedrijfsarts. Een vriendelijke man. Maar hij brengt me verder weinig. In mijn ervaring komt er vanuit de kant van een bedrijfsarts geen richtlijnen in hoe je het beste herstelt en hoe je daarin je werk kan inbouwen. Dat moet je toch echt zelf uitzoeken. Dus die bezoekjes voelen voor mij als een ‘moetje’, en kosten me vooral tijd en energie.

Bakken vol kindjes

Het voor het eerst weer in de vriendengroep zijn, met kinderen erbij. Die hele bende kinderen, waar ik al jaren hoop nog een kindje aan toe te mogen voegen. Waar de andere stellen in die periode wel bakken vol kindjes aan toevoegden. De kring daarbuiten met een enorme lading aan baby’s en jonge kinderen. Iedereen krijgt maar kinderen.

Openbaar verlies

Het voor het eerst weer zien en spreken van allerlei mensen. Bij de volleybal. Voor het eerst weer naar kantoor. Familiedagen.

Met de miskramen heb ik kunnen kiezen met wie ik mijn verdriet deelde. Het verlies van Tieme is een heel openbaar verlies. Iedereen weet ervan. Al die ontmoetingen weer aangaan, ik zie er als een berg tegenop.

Hup ik

Daar ga ik dan. Stap voor stap. Iemand raadde me afgelopen week aan om echt met de dag te leven, zodat de bergen zo min mogelijk bergen lijken. Heel goed advies 😊 Dat probeer ik.

Ik kijk uit naar over een half jaar. Ik denk en hoop dat het gebergte waar ik nu tegenaan kijk dan al voor een groot deel achter me zal liggen. En tot die tijd probeer ik een beetje lief voor mezelf te zijn. En goed voor mezelf te zorgen. Ik boekte afgelopen week een fantastische massage bij Praktijk Roos. Dat was alvast een goed begin.              

Foto door Krivec Ales via Pexels

2 antwoorden op “De bergen die er te beklimmen zijn”

  1. Lieverd ik wens je kracht toe voor elke nieuwe dag, stapje voor stapje. Niet tever vooruit kijken op je levenspad…..

    Knuffels X Bea

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.