Meedobberen

Ergens in de afgelopen 10 maanden sprak ik met mezelf af dat ik voortaan wil proberen mee te dobberen. Meedobberen op de stroom van het leven. In m’n bootje gaan liggen en maar zien waar de stroom me heen voert. Mijn bootje dobbert een verrassende richting op.

Ergens in de afgelopen 10 maanden sprak ik met mezelf af dat ik voortaan wil proberen mee te dobberen. Meedobberen op de stroom van het leven. In m’n bootje gaan liggen en maar zien waar de stroom me heen voert. Mijn bootje dobbert een verrassende richting op.

Tegen de stroom in

Ik heb de afgelopen jaren heel veel tegen de stroom in gezwommen. Ik wilde graag een tweede kindje. Dat lukte niet. Miskraam na miskraam. En toch probeerden we het steeds opnieuw. Totdat mijn zesde zwangerschap geen miskraam werd. Ik bleef zwanger tot in de 31e week. Ik werd doodziek. En beviel van een dood jongetje.

Ook met het revalideren na mijn skiongeluk wilde ik zo snel mogelijk weer zo veel mogelijk kunnen. Het herstelproces duurde een jaar of twee. Dat duurde me allemaal veel te lang. Hetzelfde geldt voor het herstel na mijn zwangerschap van Lumen. Ook daar schoot het fysiek herstel niet op. En ook daar had ik het mentaal heel slecht mee.

Meedobberen dus

Meedobberen dus, sprak ik met mezelf af. Laat ik minder proberen te bedenken wat ik wil, hoe ik dingen zou verwachten of hopen. En maar zien wat er gebeurt.

Ik stuitte ook op dit artikel van de geweldige Leo Babauta: Be a hell yes to life. Leo inspireert me regelmatig met zijn prachtige blogs, en ook deze raakte me weer zeer.

“Love every experience, every moment, just as it is.”

En toen dobberde mijn bootje de afgelopen weken een verrassende kant uit.

Huizenspinsels

We hebben al heel lang het plan om onze benedenverdieping te verbouwen. Afgelopen zomer vroegen we ons ineens af of we die investering eigenlijk wel in dit huis wilden doen. Of dat we niet liever ergens anders een frisse start wilden maken.

We hebben zo veel verdrietigs meegemaakt in dit huis. Ook hele fijne dingen. Ik herinner me als de dag van gisteren dat we het huis gingen bezichtigen. Al in de hal waren we verkocht. Zo lekker ruim. Twee dagen later was het van ons. We voelden ons de koning te rijk.

En zo voelen we ons er eigenlijk nog steeds. Vanuit dit huis zijn we getrouwd. In dit huis hebben we onze dochter gekregen. Vele fijne momenten beleefd met vrienden en familie. En we hebben de tuin en de bovenverdiepingen volledig verbouwd, waardoor ze ons nu als een heerlijke jas passen.

Maar in dit huis kwam ik ook (slechts 3 maanden na de verhuizing) op de bank te zitten door dat skiongeluk. Maanden thuis, maanden revalideren. Drie jaar later zat ik weer langdurig thuis met een gekneusde stuit. Gelukkig ook met een prachtige dochter. Ik kreeg er 4 miskramen, en we kregen er ons dode zoontje Tieme.

Rare kamers

Met de verbouwing boven maakten we op zolder twee ruime kinderkamers. Beiden met wastafel, heerlijk zodra ze tieners zouden zijn. Een van die kamers toverden we vorig zomer om tot ‘grote meiden kamer’ voor Lumen. Ze vond het fantastisch. Sliep er een paar weken heerlijk. Maar na de dood van haar broertje werd ze na een paar nachten huilend wakker. En wilde ze weer in het kleine kamertje naast onze slaapkamer slapen. Dichterbij ons. Dat vonden wij eigenlijk ook wel een fijn idee, dus we verhuisden haar weer terug. We schilderden haar muur roze. Maar de kamer blijft voelen als het kamertje wat eigenlijk de babykamer had moeten zijn.

Haar ‘grote meiden kamer’ boven staat nu dus mooi te wezen, helemaal leeg. Ook dat doet me verdriet. ’t Is zo’n plaatje van een kamer. En de tweede zolderkamer, tja, die zal nooit Tieme’s tienerkamer worden. Van de 5 slaapkamers voelen er dus 3 raar.

Dit wil ik niet

In eerste instantie dacht ik over die verhuisplannen: Neeeeeeee, dit wil ik niet! Zo’n fijn huis, op een prachtige locatie. En op de benedenverdieping na alles geheel naar onze wens. Maar die reactie, het gevoel van ‘nee, dit wil ik niet’, wil ik dus proberen om te buigen. In plaats daarvan: meedobberen. Hell yes! En het idee van een frisse start sprak me toch ook wel aan.

We spraken af om ons een rustig te gaan oriënteren. Wat is er eigenlijk te koop? Wat willen we eigenlijk? Maar ineens ging het heel snel. We vonden een prachtig nieuwbouwhuis in een hele mooie wijk een dorp verderop. Met achtertuin aan het water 😍

Energie

Mijn grootste twijfel was of ik en we zo’n enorm verhuisproject wel moesten willen op dit moment. Ik ben nog lang niet top, zit nog midden in een psychotherapie traject, en ben ook nog eens net begonnen met re-integreren op mijn werk.

Gelukkig hadden we een paar weken de tijd om te bedenken of we het echt gingen doen. Ik begon rustig met ons huis verkoopklaar maken. Ruimde de ene kast op na de andere. De enorme hoeveelheid babyspullen werd afgevoerd. En we kregen ontzettend fijne hulp van mijn ouders, die allerlei achterstallige klussen en poetswerk kwamen inhalen.

Intensief natuurlijk. Maar: ik kreeg en krijg er eigenlijk vooral heel veel energie van. Het opruimen was fijn. Het ons huis zo mooi mogelijk maken voor de funda-foto’s was fijn. Het is fijn om een heel nieuw en leuk project te hebben samen. In plaats van alle verdrietige gebeurtenissen en besluiten waar we de afgelopen jaren doorheen gingen.

En ik had niet verwacht dat het vooruitzicht van een huis zonder die gevoelsmatige ‘tweede kindje’ labeltjes zo fijn zou zijn. We hebben niet minder ruimte dan in ons huidige huis. Maar we stappen er wel op een hele andere manier in. En dat blijkt een boel te schelen.

Nu staat ons huis dus binnenkort op funda. Hopen we op een prettige verkoop. Zijn we op zoek naar een huurhuisje voor in de tussentijd. En gaan we over 1,5-2 jaar in een prachtig nieuw huis wonen!

In mijn bootje liggen en me mee laten dobberen

Ik lig in mijn bootje en dobber mee. Het lukt tot nu toe aardig. En het bevalt me prima. Ik had niet verwacht dat ik er meteen een nieuw huis door zou krijgenu 😂 Maar dit is blijkbaar wat het leven me nu brengt. Dus ik vaar mee met de stroom. Op naar nieuwe woonavonturen.

Foto van Osman Rana via Unsplash

Life is NOT a blank canvas

Life is NOT a blank canvas. Make do with the lines life gives you

‘Life is a blank canvas, it’s up to you how you want to paint it.’

Een quote die ik heel lang geleden op Pinterest tegenkwam. Die me wel aansprak ook. Klinkt fijn, toch? Je leven ligt voor je, je kan ervan maken wat je zelf wil.

De quote is er in allerlei uitvoeringen. Zie hierboven een husseltje voorbeelden (bron: Pinterest). Allemaal met hetzelfde idee.

Oneens

Inmiddels heb ik bedacht dat ik het eigenlijk ontzettend oneens ben met die quote. Het leven is geen leeg doek. Het leven is een doek waarop door het leven zelf al wat strepen gekwakt zijn. Waar je geboren wordt, hoe gezond je lijf is, hoe goed je hersens zijn, wat voor kansen je krijgt: allemaal strepen die door het leven gezet worden, niet door jou zelf.

En af en toe komt er ineens een dikke streep bij.

Poeplelijk

Wat voor strepen het precies zijn, daar heb je geen invloed op. Als je geluk hebt, zijn ze in een kleur die je mooi vindt. Van een formaat wat je aanstaat. Maar sommige strepen zijn donkerbruin of zwart. En die streep is er dan toch ineens. Daar zit je dan met je verder zo leuke frisse kleurenpalet. Je hebt maar te zorgen dat ook die donkerbruine streep in je schilderijtje gaat passen. Misschien wilde je eigenlijk stippen. En toch staat er dan ineens een poeplelijke dikke streep doorheen.

Het enige wat je kan doen

Het enige wat je kan doen is proberen die streep in te passen op je doek. Eromheen verder stippelen. Of misschien ga je toch maar over op streepjes of blokjes, omdat die streep dan minder uit de toon valt. Je kan wat andere kleuren aan je frisse palet toevoegen, om te zorgen dat die streep wat beter past bij het geheel. De invloed die je hebt is hoe je omgaat met de strepen.

Misschien zijn ze mooi, misschien zijn ze lelijk, de strepen. Maar leeg is je doek zeker niet.

Laten we

Laten we proberen zo mooi mogelijk om de strepen heen te schilderen. Laten we proberen te genieten van de passende strepen. Laten we proberen de minder mooie strepen zo goed mogelijk in ons schilderij te verweven. Maar laten we alsjeblieft stoppen met denken dat het leven maakbaar is.

Dus hier istie dan. Mijn eigen quote.  

“Life is NOT a blank canvas. Make do with the lines life gives you’