Vandaag een jaar geleden: Tieme’s crematie

je crematie

Vandaag een jaar geleden moesten we dan echt, echt afscheid van je nemen, lieverdje. Al op de 6e dag na je geboorte. We hebben je slechts 2 hele dagen ook echt bij ons thuis mogen hebben. Echt veel, veel te kort…

Je wordt herdacht

Je opa stuurt net een berichtje dat hij Olafur Arnalds draait. Ik heb het prachtige en hartverscheurende lied wat we bij je crematie draaien ook al de hele week in mijn hoofd:

Walk down to the water
Stare out across the blue
Look to where our love was stolen
I take my leave of you
 
What I'd give to be unbroken
Find again the love we knew
But now with our past around you
I take my leave of you
 
Shall we meet in the sunrise
Stand one last time as two
I'll look deep into your eyes
Can I take my leave of you?

Je oma stuurde vanmorgen een heel mooi zelfgemaakt gedichtje, wat zo goed omschrijft hoe wij ons voelen:

dag kleine Tieme
dag benjamin
je was een afscheid
en een nieuw begin
je raakte ons
van meet af aan
tot in het diepst
van ons bestaan
ons hart doet pijn
om jouw afwezigheid
en jij, jij maakt jouw tocht
door de eeuwigheid

En zo zijn er vele vele lieve mensen om je heen, die aan je denken, lief zoontje van ons…

Ik denk aan hoe we vorig jaar met je naar het crematorium liepen. Door een prachtig, herfstig bos. Jij voorop in je mandje, gedragen door je vader. Met je grote zus naast je, en je mama in rolstoel. Het was ontzettend koud, zo koud is het de hele winter verder niet meer geweest.  

Verder

We gaan vanmiddag klussen, met lieve vrienden, in ons nieuwe huis. We zijn er deze ochtend maar vast heen gegaan. Met een zwaar hart en verdriet wat hoog zit. Maar het was een goed idee van je pap om hier vast heen te gaan.

Hier zijn brengt ons ook instant blijheid. Waar we op zoek waren naar een tijdelijk huisje, alles met tuin was prima, hebben we een heel fijn huis gevonden. Ruim, fris en nieuw. Op de perfecte locatie. Pas anderhalf jaar geleden opgeleverd, we zijn de tweede bewoners. Met een buurmeisje waar je grote zus alweer mee aan het spelen is, en een buurjongetje wat samen met je pap in de tuin een terras aan het leggen is.

En zo gaan we verder, liefje. Verder zonder jou. In dit nieuwe huis, waar we waarschijnlijk nooit terecht waren gekomen als jij bij ons had mogen blijven. In dit nieuwe huis, zonder kamertje wat eigenlijk voor jou bedoeld was. Wat hadden we het graag anders gezien, lieve Tieme. Maar tis zoals tis. En daar hebben we het mee te doen.

Hoe beleefden wij Tieme’s eerste geboortedag?

Eerste geboortedag

En toen zat Tieme’s eerste geboortedag erop. In dit blog neem ik je mee over hoe ik en wij deze dag beleefden.

Zwaarder dan ik had gedacht

De dag bleek zwaar. Zwaarder dan ik had gedacht. Natuurlijk stond deze dag al maandenlang in onze agenda. Had ik ‘m de afgelopen maanden al regelmatig op m’n netvlies. Hadden we geprobeerd de dag zelf vrij te roosteren, en de dagen eromheen zoveel mogelijk rust te kunnen hebben. Om voldoende ruimte te hebben voor het verdriet, voor hoe zwaar het mogelijk zou worden.

Maar de dagen in aanloop naar 10 november ging alles een beetje langs me heen. Door drukte met ziekenhuisbezoeken, huizen, re-integratie. Doordat Lumen thuis is van school omdat er een corona-uitbraak onder haar juffen is. Doordat Lumen zondagavond ineens heel hoge koorts kreeg, en mijn man zich de dag erna ook beroerd voelde. Gelukkig bleek het bij beide mee te vallen, maar we dachten wel even dat corona nu toch ook ons huis binnen was gekomen.

Door dit alles gingen de dagen vóór 10 november als een waas langs me heen. Ik registreerde wel dat ik zaterdag een jaar geleden in het ziekenhuis werd opgenomen. Letterlijk doodziek. Het ging door mijn gedachten, maar leek niet echt binnen te komen. Ik dacht ergens dit weekend zelfs nog: ergens zal die eerste geboortedag misschien eigenlijk gewoon net zo’n dag als alle andere zijn.

Maar dat was zeker niet zo. Het was een hele, hele zware dag.

Celgeheugen

De avond ervoor. Totaal moe en uitgeblust zitten we op de bank. We voelen een grote leegte, dit omschreef ik al in dit blog. Mijn man merkt op: dit lijkt wel veel op vorig jaar. Toen waren we ook totaal uitgeput, moegestreden en verdrietig de dag en avond ervoor. Alleen maar aan het wachten op de bevalling. Ook nu kunnen we niets anders dan moe voor ons uit kijken, en wachten op de dag van morgen.

In de nacht van 9 op 10 november word ik bijna elk uur wakker. Het lijkt alsof mijn lijf en/of mijn onderbewuste de bevallingsnacht van vorig jaar opnieuw beleeft. Ik had die nacht van half twaalf tot aan de geboorte van Tieme om half zes ’s ochtends elke 10 minuten hele heftige weeën. Tja, een opgewekte bevalling is nou eenmaal heftiger en pijnlijker dan een natuurlijke…

En ’s ochtends waren we echt terug gekatapulteerd naar een jaar geleden. Zelfde gevoel, zelfde emoties, zelfde wanhoop. Op zich niet zo gek natuurlijk. Op Lumen’s verjaardag beleef ik ook de dag van haar geboorte en de bevalling altijd weer heel bewust. Mijn moeder merkte op dat zij dit zelfs na 40 jaar nog had op mijn verjaardag 😊 Blijkbaar zit dit alles dus zo in je celgeheugen opgeslagen. Maar het overviel me wel.

Jarig! Of niet?

Toen we van tevoren bedachten hoe we deze dag wilden doorbrengen, kwamen we er niet goed uit. Een samenzijn met familie en vrienden kan nu niet door corona. Maar ook zonder corona had ik dat niet gewild. Te moeilijk, te heftig.

Gelukkig wees Lumen ons de weg. Voor haar is het zo veel meer ‘matter of factly’: ze heeft een broertje. Dat broertje was binnenkort jarig. Bij een verjaardag hoort een feestontbijt, taart en een lekker toetje. Dus dat hadden we allemaal maar in huis gehaald. En verder zouden we het wel zien.

Het viel niet mee. De verjaardag vieren van je dode kindje. Ook dat bleek moeilijker dan gedacht.

Het is heel erg zoeken. Bij het opstaan kwamen mijn man en ik al in de knoop. Je wil elkaar iets zeggen of wensen, maar wat dan? ‘Gefeliciteerd met ons zoontje’ is toch niet echt kloppend, maar wat dan wel?

En die taart, en dat toetje. Het voelt toch heel gek en niet-kloppend om taart te eten voor iemand, terwijl die iemand er zelf niet is. Voor Lumen was het ook niet makkelijk. ‘Verjaardagen horen leuk te zijn, maar jullie doen helemaal niet leuk. Alleen verdrietig 😠’. Lieverdje toch. Ook voor haar was het anders dan ze zich had voorgesteld.

Is iemand die dood is eigenlijk wel jarig? Als ik niet over Tieme nadenk, maar over volwassen overledenen, zou ik zeggen: nee. Je denkt dan op zo’n dag misschien eerder: ‘ze was nu xx jaar geworden’. Maar misschien voelt dit voor de nabestaanden van die volwassene ook anders dan dat ik beredeneer zonder die ervaring.

Maar Tieme groeit ergens ook mee. Een paar weken geleden liep ik in het bos. Zag ik een dreumes van een jaar of 1, aan het oefenen met lopen aan de hand van zijn papa. En het besef dat Tieme nu ongeveer zo groot en oud geweest zou zijn raakte me diep. Dus ergens is hij toch ook een jaar ouder geworden. Ergens is hij toch ook wel jarig.

Veel liefs

We kregen veel liefs. Kaarten, kadootjes, bloemen. Een hartverwarmend filmpje van mijn gezin, speciaal gemaakt om Tieme te eren en te herdenken. Dat was fijn. Het is fijn te merken dat mensen Tieme niet vergeten zijn. En aan hem en ons denken.

Grootsheid van het verlies

Ook besefte ik me op deze dag de grootsheid van het verlies eens te meer. Tot nu toe had ik deze dag gevoeld als ‘die moeilijke dag binnenkort, het zal fijn zijn als íe voorbij is’. Maar ik realiseerde me nu pas dat dit de eerste van vele geboortedagen was van Tieme, zonder Tieme. Dat deze dag elk jaar opnieuw komt. Misschien/hopelijk ooit wat draaglijker dan deze eerste keer. Maar makkelijk zal het nooit worden vrees ik.

We gingen ’s middags nog even naar het speelbos. Mijn man en ik beiden grauw en op van het gemis en het verdriet. Maar toch even naar buiten geweest. ’s Avonds staken we nog een sterretje in de vorm van een sterretje af. Zie de foto bovenaan dit bericht.

En zo zat de eerste geboortedag van Tieme erop. Nu bijkomen.

Leegte

Leegte

Zo in deze dagen rondom Tieme’s eerste geboortedag is de leegte weer zo groot… Weer zo voelbaar…

De avond voor zijn geboortedag. We liggen op de bank. Verdrietig. Moe. En we voelen de leegte. Er hoeven geen kadootjes ingepakt. Geen traktatie gemaakt. Geen slingers opgehangen.

Sint is in aantocht. We zijn bezig met Lumen’s wensen en bedenken haar schoenkadootjes. We voelen de behoefte om ook iets voor Tieme te bedenken. Maar we hebben niet eens een schoentje om voor hem te zetten…

Met 3 in plaats van 4

Vorig jaar na de crematie werd ik compleet overvallen door dit gemis. Tieme was maar zo kort bij ons geweest. Natuurlijk al jaren in onze gedachten. Fysiek was hij 6,5e maand in mijn buik bij ons. En na zijn geboorte 4 dagen, dood.

Na de crematie miste ik hem echt. Zijn aanwezigheid. We waren weer met 3. En dat voelde zo ontzettend incompleet. Terwijl we al jaren met 3 waren. Maar nu klopte het niet meer.

Dat gevoel is in het afgelopen jaar niet altijd zo sterk geweest. Gelukkig maar, want dan wordt verder leven echt bijna onmogelijk. Maar deze dagen is het weer volledig terug. Die leegte. Dat gemis. Dat gapende gat in ons gezin.

Ook al zijn we nooit met 4 levende gezinsleden bijeen geweest. Ons gezin zal toch altijd voelen als dat we met 4 hadden moeten zijn. Het gevoel van met z’n 3en samen leven zal hopelijk wel weer wennen. Maar deze dagen maken duidelijk dat dat gapende gat er soms ineens weer zal zijn. En mogelijk/waarschijnlijk nooit helemaal zal verdwijnen.

Foto door Anugrah Lohiya via Pexels

1 jaar

1 jaar

Gisteren was het 1 jaar geleden dat je geboren werd, liefje. En dat we ook direct afscheid van je moesten nemen…

Wat is het jaar snel gegaan. Ik ben er nog niet aan toe, dat dat eerste jaar al om is. Zo voelt het nog helemaal niet.

Wat missen we je… Wat hadden we het graag anders gezien…

We proberen de draad weer een beetje op te pakken. Hebben een nieuw huis gekocht. We zien nog niet zoveel mensen. We proberen te werken. We proberen goed voor onszelf te zorgen. We zijn zo lief mogelijk voor elkaar en voor onszelf. Wat is het toch moeilijk dat we niet lief tegen jou kunnen zijn, klein vriendje…

Gedichtje Veerle via Vlinderkusje.nl, het hangt nu ook als poster op Tieme’s plekje

Terrorweken

Het zijn terrorweken. Twee ziekenhuisbezoeken, Tieme’s naderende eerste geboortedag, 3 huizen, dochter thuis vanwege corona bij de juffen. En dat alles naast de ‘gewone’ dingen als re-integreren en psychotherapie. Pfffff.

Pfffff. Het zijn terrorweken. Twee ziekenhuisbezoeken, Tieme’s naderende eerste geboortedag, 3 huizen, dochter thuis vanwege corona bij de juffen. En dat alles naast de ‘gewone’ dingen als re-integreren en psychotherapie. Pfffff.

Schakelen

Werken. Dochter ophalen in Brabant na een logeerpartij bij opa en oma. Als we daar dan toch zijn dan toch ook maar meteen nieuwe schoenen voor haar kopen bij de brede-voeten-schoenenwinkel in het zuiden. Gedenkkaartje voor Tieme ontwerpen.

Ziekenhuisbezoek 1, met al vanaf de parkeergarage enorme flashbacks. Flashbacks aan hoe we vorig jaar rond deze tijd stonden te klungelen met hoe we ons dode zoontje in de auto mee naar huis konden nemen op zo’n manier dat hij zo min mogelijk zou beschadigen. Vreselijk om daar weer te zijn. 24-uurs bloeddrukmeting, met een band die elke 20 minuten opblaast.

Slechte nacht. Nog meer herinneringen, aan hoe ik vorig jaar 6 dagen zo’n band om had. Proberen te werken. Gesprek met binnenhuisarchitect voor nieuwe huis. Gedenkkaartje voor Tieme printen, enveloppen schrijven, postzegels plakken.

Psychotherapie. Madurodam met Lumen en vriendinnetje, omdat ze geen school hebben door corona. Klussen in het tussenhuis. Dozen inpakken. Wassen, bedden verschonen, eten kopen, eten koken, douchen.

Dit was mijn vorige week. Maandag t/m zondag. Ik schakel van hot naar her. Het is veel. Te veel bij elkaar. We wisten dat deze periode zwaar en intensief zou zijn. Dat zware is dus ingecalculeerd. Maar nu zitten we er middenin. En hebben we er maar weer doorheen te komen.

Deze week

Deze week is pas op de helft, maar minstens zo intensief als de vorige. Vanmorgen ziekenhuisbezoek 2 gehad. Uitslagen goed, dat is goed nieuws. Maar ik moet in 2021 alweer 2 keer terug voor nog meer controles. Terwijl ik dacht dat dit de laatste keer zou zijn. Dat is een flinke teleurstelling.

We hoorden zondag dat Lumen de hele week thuis is, vanwege een corona-uitbraak bij de onderbouwjuffen. Ik vind het heel gezellig om haar thuis te hebben. Maar het is natuurlijk ook intensief.  

Overleven

Ik sta echt weer in de overleefstand. Ben heel erg moe. Kruip ’s avonds rond half negen in bed, en heb dan ’s ochtends nog steeds moeite met wakker worden.

Ik zombie de dagen door. Vergeet steeds dingen te doen of te pakken. En de flexibiliteit is ook weg, elke wijziging in de plannen is moeilijk of lastig.

Ik heb alles gecanceld wat niet per se nu hoeft. Fysiotherapeut voor mijn knie: afgezegd. Belletjes met familie en vriendinnen: ik heb de energie weer niet de telefoon op te pakken. Ik wilde graag eindelijk weer eens naar mijn oma, ik heb haar al anderhalf jaar niet gezien. Maar ik heb het maar weer op de lange baan geschoven. We wilden dit jaar eindelijk eens naar de winterefteling. Maar ook dat schuiven we door.

Het voelt weer als terug naar de eerste maanden van dit jaar. Maar het is even niet anders. Volgende week dinsdag is Tieme’s eerste geboortedag. In december verhuizen we. Grote en emotionele dingen. Ik neem een grote hap lucht, en duik onder. Op naar de kerstvakantie.  

Foto door Keisuke Higashio via Unsplash

11 maanden

Afgelopen zaterdag was het 11 maanden geleden dat ons lieve jongetje dood geboren werd.

Afgelopen zaterdag was het 11 maanden geleden dat ons lieve jongetje dood geboren werd.

De wereld raasde met 120 km per uur langs, ik zat stil

Elf maanden is bijna een jaar. Ik moet steeds denken aan de column ‘De wereld raasde met 120 km per uur langs, ik zat stil’ van Femke van der Laan, de weduwe van Eberhart. Over dat eerste jaar. Dat eerste jaar wat voorbij moest. Want daarna zou het weer gaan.

Ik herken heel veel in die column. Hoe de wereld keihard doordraait. Hoe ik stil stond en sta. Het uitzitten van die vreselijke tijd. Hopend op een betere tijd.

Ik herken me ook in haar sarcasme, over dat het na dat eerste jaar weer zou gaan. Alsof met het verstrijken van dat eerste jaar alles ineens een stuk beter en fijner is.

Moe

Ik ben moe. Niet zo gek. We kochten in de afgelopen 2 maanden onverwachts een nieuw huis, we verkochten ons huis, we vonden voor in de tussentijd een huurhuis. Heel intensief. Ik ben er heel moe van.

Boos

Ik ben ook boos. Boos, op dat Tieme niet bij ons mocht blijven. Boos, omdat we er nooit over hadden gedacht om te verhuizen als Tieme was blijven leven. Boos, dat we nu afscheid moeten nemen van het huis wat zo lang ons droomhuis is geweest.

Want hoe soepel het vinden van een nieuw huis ook ging, hoe prachtig ons nieuwe thuis ook wordt, hoe goed de verkoop van ons huidige huis tot nu toe ook lijkt te gaan 🤞, en hoe goed zelfs het vinden van een tussenwoning ging: dit avontuur waren we nooit aangegaan als Tieme bij ons had mogen blijven.

We nemen afscheid van het huis wat qua ligging, locatie en ruimte perfect is. We gaan weg uit het fijne dorp, waar we eigenlijk niet weg willen, maar waar nauwelijks huizen vergelijkbaar met het onze te krijgen zijn. We gaan verder weg wonen van mijn geliefde Delft.

Het voelt nog steeds als een goed besluit. Maar het voelt niet helemaal als een vrijwillig besluit. Het is een dappere poging ons leven een positieve wending te geven. Een dappere poging het leven zonder Tieme wat draaglijker te maken. Door een aantal haakjes uit ons leven te snijden.

Crash

Dus ik ben een beetje gecrasht. Na al het harde werken van de afgelopen weken komt er niet veel uit mijn vingers. Mijn lieve en verstandige man adviseert me om de crash dan ook maar te ‘ownen’. Dus dat probeer ik. Ik probeer ‘m te omarmen. Ik doe even geen was. Pak even geen vaatwasser uit. Ik kijk een boel Gilmore Girls. Waar ik een beetje verslingerd aan ben. Grappig, lief, enigkind meisje. En tot halverwege seizoen 3 zat er geen baby in. Nu ineens wel, dus even kijken hoe veel verder ik ‘m nog ga kijken.

M’n boontje laten meedobberen

Ik volg het wijze advies van mijn man op. Laat mijn boontje weer even rustig hangen in het rad van fortuin. En wacht erop tot ik vanzelf weer een beetje naar boven dobber.

Foto door Tomas Anunziata via Pexels

10 maanden

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen maand was er een met ups en downs. We gingen op vakantie en hadden het fijn. We zijn aan een nieuw project begonnen, wat heel intensief is maar ook leuk en wat energie geeft. Daarover binnenkort meer.

Pittig

Het herbeleven van de vreselijke 2,5e maand voorafgaand aan Tieme’s geboorte en dood is begonnen. Mijn man was jarig, en de dagen daaromheen waren pittig. Vorig jaar hoorden we de dag voor zijn verjaardag dat het echt helemaal mis was.

Na de 20w echo waren we al superbezorgd, maar op de een of andere manier praat je jezelf en elkaar dan toch moed in. ‘Hij is dan wel klein, maar als hij vanaf nu gewoon op z’n lijntje groeit komt het vast wel goed’. ‘Niet zo gek dat hij wat achterstand heeft, we hadden zo’n hectisch en gespannen begin van de zwangerschap’.

En toen kwam de echo 2 weken na die 20w echo. Tieme bleek überhaupt nauwelijks gegroeid. Dat was helemaal mis. Hij zou in mijn buik overlijden. Misschien nog niet deze week, daar was hij nog te bewegelijk voor. Maar ergens de komende weken zou dat gebeuren.

Voor de tweede keer sloeg de grond onder onze voeten vandaan. We hebben in de wc van het ziekenhuis staan huilen. Raar, dat je na zo’n bericht niet even een plekje krijgt waar je samen kan zijn. We durfden niet te rijden dus zijn maar net zo lang in de wc gebleven tot we dat wel weer durfden.

En de dag erna was mijn man dus jarig. Voor onze dochter hebben we taart gegeten. Gezongen. Maar het was echt de rotste verjaardag ooit. Waar we ons asgrauw en diepverdrietig doorheen geworsteld hebben.

In de weken die volgen vroeg ik me elke dag af of het kindje in mijn buik nog leefde, of dat hij inmiddels dood was. Een continue paraatheid om binnen een paar dagen te moeten bevallen, zodra hij overleden zou zijn. Inclusief vluchttas voor mij en opvangschema en logeertas voor Lumen. Het gekke was dat ik hem eigenlijk steeds beter ging voelen. Dat hij de komende 2 maanden niet dood zou gaan. Maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk.

Bloemetje

En nu was het dus weer de verjaardag van mijn man. En kwam dat alles weer terug. Het seizoen en het weer hebben datzelfde effect: herfst, wind, regen en af en toe een herfstzonnetje brengen ook het gevoel van vorig jaar weer sterker terug.

Het viel me vorig jaar op dat tot diep in oktober er steeds nog één bloemetje bloeide in de tuin. Die bloemetjes wisselden elkaar af, en telkens als er eentje uitgebloeid was, bleek er weer een andere bloem van een andere struik toch nog open te gaan. Dat zie ik nu ook weer, en ook dat brengt me steeds weer terug naar een jaar geleden.

Haakjes

Ook waren er weer nieuwe haakjes en moeilijke dingen. Een verjaardagskaart uitzoeken in een kaartenmolen vind ik op dit moment echt vreselijk. Er staan namelijk altijd ‘hoera, zwanger!’ en ‘it’s a boy!’ kaarten in. Ik heb bedacht dat ik dat voorlopig maar niet meer doe, en eerst de enorme voorraad kaarten die ik nog heb op ga maken.

Pinterest, waarop ik toch maar posts voorbij blijf krijgen over baby’s en babynamen. Al 10 maanden niet op gezocht, cookies al meerdere malen verwijderd. Geen idee hoe ik ze weg kan houden. Ik wil een babyblocker.

Het is wat het is. Ook door deze tijd moeten we heen. Dag voor dag. Haakje voor haakje. Dus doen we dat. Gelukkig doen we het samen.  

Het begin van het verlies van onze baby: vandaag een jaar geleden

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Gister

Gisteravond stonden we er samen al even bij stil. Hoe anders ons leven er gisteren een jaar geleden uitzag. Onze dochter net een paar weken verhuisd naar haar nieuwe ‘grote meiden kamer’. Het kleine kamertje naast de onze nu leeg, klaar voor Tieme’s komst. Ik had al vanaf 12 weken last van bekkenpijn en moest toen al terug naar halve dagen werken. Dat vond ik lastig, maar ik zei gisteren een jaar geleden net tegen mijn manager dat ik nu wel een goed ritme gevonden had met die halve dagen, en dat ik het zo wel weer een tijd vol kon houden.

De nieuwe ‘grote meiden kamer’ van onze dochter

Echo

En toen de echo. Het was warm. Ik weet nog precies wat ik aanhad: mijn zwarte korte zwangerschapsbroek en mijn fijnste zwangerschapshemdje. Ik heb beiden na die dag nooit meer aangedaan.  

De echoscopiste vertelde wat er allemaal goed was. Dat was een boel. Alles zat erop en eraan bij ons mannetje. Ik begon er vertrouwen in te krijgen dat we met een goede 20w echo het ziekenhuis zouden verlaten. Tot ze aangaf dat ze zich zorgen maakte om zijn afmetingen. Volgens haar metingen liep hij zo’n 2 weken achter. Verder was er weinig vruchtwater, en leken zijn darmpjes echodens. Whatever that may be. We hadden geen idee.

Het was vrijdag. Maandag moesten we direct weer, voor een echo met een gespecialiseerde gynaecoloog met betere apparatuur. We probeerden onszelf gerust te stellen. Wat is nou twee weken achterstand? We konden ons er alles bij voorstellen dat hij wat achterliep, met alle stress en gedoe in het begin van de zwangerschap en onze grote zorgen over weer een miskraam.

Meer echo’s en onderzoeken

Maar de echo van die maandag bevestigde de zorgen alleen maar. De gynaecologe was direct heel bezorgd. Ze sprak uit dat we met grote kans ons baby’tje gingen verliezen. We gingen vrijdags weer terug, en de vrijdag erop ook. Onderzoeken, echo’s, gesprekken. Zo begon onze reis van 11,5e week, vanaf de 20 weken echo tot aan de geboorte en het verlies van onze baby Tieme. Een reis vol ziekenhuisbezoeken, allerlei ontzaglijk moeilijke beslissingen op leven en dood, telkens weer met eigenlijk onvoldoende informatie om de beslissing te nemen.

Een reis waarop we wekelijks minstens twee keer in het ziekenhuis waren. Steeds opvang regelden voor onze dochter. Steeds weer thuis kwamen met nieuws. Het was telkens weer anders dan wij of de doktoren gedacht hadden. We probeerden mee te bewegen met elke nieuwe en onverwachtse bocht in onze achtbaan. Ons karretje ging keihard, het enige wat wij konden doen was ons vastklampen, hopen dat we er niet uit zouden vallen, en op splitsingen een besluit nemen welke kant op. Geblinddoekt, want we hadden nooit alle informatie die nodig was om de richting te bepalen.

Vakantie

We zijn nu op vakantie. We hebben het fijn. Ook hier zijn haakjes. Zwangere vrouwen en baby’s. Ik lag op het strand en hoorde een puberjongen roepen tegen zijn moeder, met zware stem: ‘Yo, ma!’.  Ik besefte me dat mijn jongetje die zware stem nooit zal krijgen, me nooit zo zal roepen. Ik realiseer me weer dat die haakjes er zullen blijven zijn. Niet alleen nu Tieme een baby geweest zou zijn, maar ook als hij ooit puber zou zijn geworden.

Het gaat al beter met de haakjes. Ik barst niet meer in tranen uit bij elke kinderstoel die ik in een restaurant zie. Die kinderstoel die we nu zeker weten nodig hadden gehad als Tieme had mogen blijven leven.

Herbeleven van het verlies van onze baby

Het herbeleven van de hel van vorig jaar is begonnen. Het herbeleven startte al in mei, toen het een jaar geleden was dat ik ontdekte dat ik zwanger was. Maar de achtbaan startte vandaag een jaar geleden. Die periode staat op ons netvlies gegrift. Dus de komende periode zal dat herbeleven nog sterker zijn. We gaan lief voor onszelf zijn. En goed op elkaar passen. Stap voor stap en dag voor dag wandelen we ook de komende maanden door.

PS: ik had een afbeelding van de 20 weken echo boven dit blog willen zetten. Maar die liggen thuis. Dit is een echo van juli.

9 maanden en trouwdag

Vandaag is het 9 maanden geleden dat Tieme geboren en overleden is. Het is ook onze trouwdag vandaag: 8 jaar geleden trouwden we!

Vandaag is het 9 maanden geleden dat Tieme geboren en overleden is. Het is ook onze trouwdag vandaag: 8 jaar geleden trouwden we!

Afgelopen maand

Ik beklom aardig wat bergen. Ik maakte weer een start met de ‘kraam’bezoeken. Dat ging me een stuk beter af dan in januari. Ik had wekelijkse psychotherapie sessies. Ik deed een eerste stap in het onveilige. En ik ben zelfs begonnen met héél rustig aan het werken weer opstarten.

Trouwdag

Vandaag zijn we 8 jaar getrouwd! We vieren ons bronzen huwelijksjubileum vandaag. Wat een 8 jaar hebben we gehad zeg. Ik heb al de hele dag het voor ons zo toepasselijke ‘Roller Coaster‘ van Danny Vera in mijn hoofd.

Maar we zijn er nog. Samen. Ons pad is niet makkelijk. We zijn ontzettend blij dat we dit pad samen lopen. Ik ben daar heel trots op. Er zijn huwelijken stuk gelopen op veel minder.

We gaan uit eten bij ons favoriete restaurant vanavond. En daarna suppen op de plas 😊

8 maanden

8 maanden

Het is alweer 8 maanden geleden dat ons mannetje dood geboren werd.

De wereld wordt weer wat normaler

Lumen is weer helemaal naar school. Ik ben voor het eerst naar yoga geweest. Heb ’s avonds op het terras gezeten. We hebben onze ouders weer gezien.

Er mag weer meer, de wereld om ons heen begint weer een beetje normaler te lijken. Dat geeft ruimte. Ruimte om vorm te geven aan ons nieuwe normaal. Met ons dode zoontje. Wat natuurlijk volstrekt niet normaal is. Wennen aan ons nieuwe normaal zal ingewikkelder zijn dan wennen aan het nieuwe normaal wegens corona. Maar nu de wereld niet meer puur om corona draait, is er in ieder geval wat meer ruimte om daarmee aan de slag te gaan.

Niet zwanger

Ik ben vandaag 8 maanden niet meer zwanger. Zo lang ben ik al niet meer niet zwanger geweest sinds augustus 2017. Sinds de eerste miskraam na Lumen. Al die zwangerschappen daarna kwamen 3 tot 7 maanden na de vorige. Raar idee. Wat heb ik toch veel gevraagd van mijn lijf de laatste jaren.

Fysiek ben ik inmiddels weer aardig fit. Ik wandel 2x per week een uur. Ik yoga wekelijks. Ik doe om de dag knieoefeningen. ’s Morgens core oefeningen. En sinds deze maand probeer ik ook dagelijks te mediteren. Het is hard werken, dat herstel. Ook fysiek. Maar het begint z’n vruchten af te werpen. En dat is fijn.

Inzicht

Ik had vorige week een prachtig inzicht. Er zijn mensen met wie ik moeite heb. Die in het verleden dingen zeiden die me erg raakten. Ik baalde ervan dat ik zoveel moeite had ze te zien. Wilde dat dat snel over ging. Vond het vooral onhandig van mezelf. Maar, in gesprek met mijn man over of ik wel of niet zo’n ontmoeting aan zou gaan, kwam ik tot een fantastisch inzicht.

Er is nogal wat gebeurt natuurlijk. Noem het trauma, noem het verlies, noem het vreselijk. Hoe dan ook: mijn hele wezen wil me nu beschermen tegen nog meer onveilige situaties. Het is niet rationeel. Maar alles in mij vertelt me weg te blijven van dat wat niet veilig voelt. En ik voel me dus niet veilig bij die mensen. Als ik de ontmoeting aan ga, ga ik al met het gevoel: ‘wat zal er nu weer gezegd worden wat pijn doet?’.

Eigenlijk hartstikke mooi. Dat mijn hele wezen me nu afschermt voor dat wat ik nu niet aankan. Ik kan er vanalles over bedenken. ‘Je moet er gewoon doorheen’. ‘Ze bedoelen het niet zo’. ‘Het zal wel meevallen’. Maar dat is allemaal ratio. Mijn ziel wil niet. Kan het niet. En dat heeft een reden. Ik kan het gewoon nog niet aan.

Dus ik doe alleen dingen die fijn voelen. Zie de mensen bij wie ik me wèl fijn voel. En dat zijn er stiekem ook best veel. Zoals mijn man zei: de mensen die ik voor het eerst weer zie de afgelopen weken, de enorme berg dingen die ik voor het eerst weer doe, zijn al enorme stappen.

De rest laat ik nog even zitten. Tot later. Misschien tot ik in therapie bij die situatie stil heb kunnen staan. Of totdat mijn wezen me aangeeft dat ook dat wel weer kan. Ik ben nou eenmaal ongeduldig. Maar kan niet alles tegelijk. Nu al helemaal niet. Dus stap voor stap. En rustig aan.