10 maanden

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen maand was er een met ups en downs. We gingen op vakantie en hadden het fijn. We zijn aan een nieuw project begonnen, wat heel intensief is maar ook leuk en wat energie geeft. Daarover binnenkort meer.

Pittig

Het herbeleven van de vreselijke 2,5e maand voorafgaand aan Tieme’s geboorte en dood is begonnen. Mijn man was jarig, en de dagen daaromheen waren pittig. Vorig jaar hoorden we de dag voor zijn verjaardag dat het echt helemaal mis was.

Na de 20w echo waren we al superbezorgd, maar op de een of andere manier praat je jezelf en elkaar dan toch moed in. ‘Hij is dan wel klein, maar als hij vanaf nu gewoon op z’n lijntje groeit komt het vast wel goed’. ‘Niet zo gek dat hij wat achterstand heeft, we hadden zo’n hectisch en gespannen begin van de zwangerschap’.

En toen kwam de echo 2 weken na die 20w echo. Tieme bleek überhaupt nauwelijks gegroeid. Dat was helemaal mis. Hij zou in mijn buik overlijden. Misschien nog niet deze week, daar was hij nog te bewegelijk voor. Maar ergens de komende weken zou dat gebeuren.

Voor de tweede keer sloeg de grond onder onze voeten vandaan. We hebben in de wc van het ziekenhuis staan huilen. Raar, dat je na zo’n bericht niet even een plekje krijgt waar je samen kan zijn. We durfden niet te rijden dus zijn maar net zo lang in de wc gebleven tot we dat wel weer durfden.

En de dag erna was mijn man dus jarig. Voor onze dochter hebben we taart gegeten. Gezongen. Maar het was echt de rotste verjaardag ooit. Waar we ons asgrauw en diepverdrietig doorheen geworsteld hebben.

In de weken die volgen vroeg ik me elke dag af of het kindje in mijn buik nog leefde, of dat hij inmiddels dood was. Een continue paraatheid om binnen een paar dagen te moeten bevallen, zodra hij overleden zou zijn. Inclusief vluchttas voor mij en opvangschema en logeertas voor Lumen. Het gekke was dat ik hem eigenlijk steeds beter ging voelen. Dat hij de komende 2 maanden niet dood zou gaan. Maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk.

Bloemetje

En nu was het dus weer de verjaardag van mijn man. En kwam dat alles weer terug. Het seizoen en het weer hebben datzelfde effect: herfst, wind, regen en af en toe een herfstzonnetje brengen ook het gevoel van vorig jaar weer sterker terug.

Het viel me vorig jaar op dat tot diep in oktober er steeds nog één bloemetje bloeide in de tuin. Die bloemetjes wisselden elkaar af, en telkens als er eentje uitgebloeid was, bleek er weer een andere bloem van een andere struik toch nog open te gaan. Dat zie ik nu ook weer, en ook dat brengt me steeds weer terug naar een jaar geleden.

Haakjes

Ook waren er weer nieuwe haakjes en moeilijke dingen. Een verjaardagskaart uitzoeken in een kaartenmolen vind ik op dit moment echt vreselijk. Er staan namelijk altijd ‘hoera, zwanger!’ en ‘it’s a boy!’ kaarten in. Ik heb bedacht dat ik dat voorlopig maar niet meer doe, en eerst de enorme voorraad kaarten die ik nog heb op ga maken.

Pinterest, waarop ik toch maar posts voorbij blijf krijgen over baby’s en babynamen. Al 10 maanden niet op gezocht, cookies al meerdere malen verwijderd. Geen idee hoe ik ze weg kan houden. Ik wil een babyblocker.

Het is wat het is. Ook door deze tijd moeten we heen. Dag voor dag. Haakje voor haakje. Dus doen we dat. Gelukkig doen we het samen.  

Het begin van het verlies van onze baby: vandaag een jaar geleden

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Vandaag een jaar geleden hadden we de 20 weken echo van Tieme. En stortte onze wereld in. Deze echo markeert het begin van het verlies van onze baby.

Gister

Gisteravond stonden we er samen al even bij stil. Hoe anders ons leven er gisteren een jaar geleden uitzag. Onze dochter net een paar weken verhuisd naar haar nieuwe ‘grote meiden kamer’. Het kleine kamertje naast de onze nu leeg, klaar voor Tieme’s komst. Ik had al vanaf 12 weken last van bekkenpijn en moest toen al terug naar halve dagen werken. Dat vond ik lastig, maar ik zei gisteren een jaar geleden net tegen mijn manager dat ik nu wel een goed ritme gevonden had met die halve dagen, en dat ik het zo wel weer een tijd vol kon houden.

De nieuwe ‘grote meiden kamer’ van onze dochter

Echo

En toen de echo. Het was warm. Ik weet nog precies wat ik aanhad: mijn zwarte korte zwangerschapsbroek en mijn fijnste zwangerschapshemdje. Ik heb beiden na die dag nooit meer aangedaan.  

De echoscopiste vertelde wat er allemaal goed was. Dat was een boel. Alles zat erop en eraan bij ons mannetje. Ik begon er vertrouwen in te krijgen dat we met een goede 20w echo het ziekenhuis zouden verlaten. Tot ze aangaf dat ze zich zorgen maakte om zijn afmetingen. Volgens haar metingen liep hij zo’n 2 weken achter. Verder was er weinig vruchtwater, en leken zijn darmpjes echodens. Whatever that may be. We hadden geen idee.

Het was vrijdag. Maandag moesten we direct weer, voor een echo met een gespecialiseerde gynaecoloog met betere apparatuur. We probeerden onszelf gerust te stellen. Wat is nou twee weken achterstand? We konden ons er alles bij voorstellen dat hij wat achterliep, met alle stress en gedoe in het begin van de zwangerschap en onze grote zorgen over weer een miskraam.

Meer echo’s en onderzoeken

Maar de echo van die maandag bevestigde de zorgen alleen maar. De gynaecologe was direct heel bezorgd. Ze sprak uit dat we met grote kans ons baby’tje gingen verliezen. We gingen vrijdags weer terug, en de vrijdag erop ook. Onderzoeken, echo’s, gesprekken. Zo begon onze reis van 11,5e week, vanaf de 20 weken echo tot aan de geboorte en het verlies van onze baby Tieme. Een reis vol ziekenhuisbezoeken, allerlei ontzaglijk moeilijke beslissingen op leven en dood, telkens weer met eigenlijk onvoldoende informatie om de beslissing te nemen.

Een reis waarop we wekelijks minstens twee keer in het ziekenhuis waren. Steeds opvang regelden voor onze dochter. Steeds weer thuis kwamen met nieuws. Het was telkens weer anders dan wij of de doktoren gedacht hadden. We probeerden mee te bewegen met elke nieuwe en onverwachtse bocht in onze achtbaan. Ons karretje ging keihard, het enige wat wij konden doen was ons vastklampen, hopen dat we er niet uit zouden vallen, en op splitsingen een besluit nemen welke kant op. Geblinddoekt, want we hadden nooit alle informatie die nodig was om de richting te bepalen.

Vakantie

We zijn nu op vakantie. We hebben het fijn. Ook hier zijn haakjes. Zwangere vrouwen en baby’s. Ik lag op het strand en hoorde een puberjongen roepen tegen zijn moeder, met zware stem: ‘Yo, ma!’.  Ik besefte me dat mijn jongetje die zware stem nooit zal krijgen, me nooit zo zal roepen. Ik realiseer me weer dat die haakjes er zullen blijven zijn. Niet alleen nu Tieme een baby geweest zou zijn, maar ook als hij ooit puber zou zijn geworden.

Het gaat al beter met de haakjes. Ik barst niet meer in tranen uit bij elke kinderstoel die ik in een restaurant zie. Die kinderstoel die we nu zeker weten nodig hadden gehad als Tieme had mogen blijven leven.

Herbeleven van het verlies van onze baby

Het herbeleven van de hel van vorig jaar is begonnen. Het herbeleven startte al in mei, toen het een jaar geleden was dat ik ontdekte dat ik zwanger was. Maar de achtbaan startte vandaag een jaar geleden. Die periode staat op ons netvlies gegrift. Dus de komende periode zal dat herbeleven nog sterker zijn. We gaan lief voor onszelf zijn. En goed op elkaar passen. Stap voor stap en dag voor dag wandelen we ook de komende maanden door.

PS: ik had een afbeelding van de 20 weken echo boven dit blog willen zetten. Maar die liggen thuis. Dit is een echo van juli.

9 maanden en trouwdag

Vandaag is het 9 maanden geleden dat Tieme geboren en overleden is. Het is ook onze trouwdag vandaag: 8 jaar geleden trouwden we!

Vandaag is het 9 maanden geleden dat Tieme geboren en overleden is. Het is ook onze trouwdag vandaag: 8 jaar geleden trouwden we!

Afgelopen maand

Ik beklom aardig wat bergen. Ik maakte weer een start met de ‘kraam’bezoeken. Dat ging me een stuk beter af dan in januari. Ik had wekelijkse psychotherapie sessies. Ik deed een eerste stap in het onveilige. En ik ben zelfs begonnen met héél rustig aan het werken weer opstarten.

Trouwdag

Vandaag zijn we 8 jaar getrouwd! We vieren ons bronzen huwelijksjubileum vandaag. Wat een 8 jaar hebben we gehad zeg. Ik heb al de hele dag het voor ons zo toepasselijke ‘Roller Coaster‘ van Danny Vera in mijn hoofd.

Maar we zijn er nog. Samen. Ons pad is niet makkelijk. We zijn ontzettend blij dat we dit pad samen lopen. Ik ben daar heel trots op. Er zijn huwelijken stuk gelopen op veel minder.

We gaan uit eten bij ons favoriete restaurant vanavond. En daarna suppen op de plas 😊

8 maanden

8 maanden

Het is alweer 8 maanden geleden dat ons mannetje dood geboren werd.

De wereld wordt weer wat normaler

Lumen is weer helemaal naar school. Ik ben voor het eerst naar yoga geweest. Heb ’s avonds op het terras gezeten. We hebben onze ouders weer gezien.

Er mag weer meer, de wereld om ons heen begint weer een beetje normaler te lijken. Dat geeft ruimte. Ruimte om vorm te geven aan ons nieuwe normaal. Met ons dode zoontje. Wat natuurlijk volstrekt niet normaal is. Wennen aan ons nieuwe normaal zal ingewikkelder zijn dan wennen aan het nieuwe normaal wegens corona. Maar nu de wereld niet meer puur om corona draait, is er in ieder geval wat meer ruimte om daarmee aan de slag te gaan.

Niet zwanger

Ik ben vandaag 8 maanden niet meer zwanger. Zo lang ben ik al niet meer niet zwanger geweest sinds augustus 2017. Sinds de eerste miskraam na Lumen. Al die zwangerschappen daarna kwamen 3 tot 7 maanden na de vorige. Raar idee. Wat heb ik toch veel gevraagd van mijn lijf de laatste jaren.

Fysiek ben ik inmiddels weer aardig fit. Ik wandel 2x per week een uur. Ik yoga wekelijks. Ik doe om de dag knieoefeningen. ’s Morgens core oefeningen. En sinds deze maand probeer ik ook dagelijks te mediteren. Het is hard werken, dat herstel. Ook fysiek. Maar het begint z’n vruchten af te werpen. En dat is fijn.

Inzicht

Ik had vorige week een prachtig inzicht. Er zijn mensen met wie ik moeite heb. Die in het verleden dingen zeiden die me erg raakten. Ik baalde ervan dat ik zoveel moeite had ze te zien. Wilde dat dat snel over ging. Vond het vooral onhandig van mezelf. Maar, in gesprek met mijn man over of ik wel of niet zo’n ontmoeting aan zou gaan, kwam ik tot een fantastisch inzicht.

Er is nogal wat gebeurt natuurlijk. Noem het trauma, noem het verlies, noem het vreselijk. Hoe dan ook: mijn hele wezen wil me nu beschermen tegen nog meer onveilige situaties. Het is niet rationeel. Maar alles in mij vertelt me weg te blijven van dat wat niet veilig voelt. En ik voel me dus niet veilig bij die mensen. Als ik de ontmoeting aan ga, ga ik al met het gevoel: ‘wat zal er nu weer gezegd worden wat pijn doet?’.

Eigenlijk hartstikke mooi. Dat mijn hele wezen me nu afschermt voor dat wat ik nu niet aankan. Ik kan er vanalles over bedenken. ‘Je moet er gewoon doorheen’. ‘Ze bedoelen het niet zo’. ‘Het zal wel meevallen’. Maar dat is allemaal ratio. Mijn ziel wil niet. Kan het niet. En dat heeft een reden. Ik kan het gewoon nog niet aan.

Dus ik doe alleen dingen die fijn voelen. Zie de mensen bij wie ik me wèl fijn voel. En dat zijn er stiekem ook best veel. Zoals mijn man zei: de mensen die ik voor het eerst weer zie de afgelopen weken, de enorme berg dingen die ik voor het eerst weer doe, zijn al enorme stappen.

De rest laat ik nog even zitten. Tot later. Misschien tot ik in therapie bij die situatie stil heb kunnen staan. Of totdat mijn wezen me aangeeft dat ook dat wel weer kan. Ik ben nou eenmaal ongeduldig. Maar kan niet alles tegelijk. Nu al helemaal niet. Dus stap voor stap. En rustig aan.  

7 maanden, en het herbeleven van vorig jaar rond deze tijd

Het is vandaag alweer 7 maanden geleden dat ons mannetje geboren werd. Hij is nu ongeveer even lang uit mijn buik als dat hij in mijn buik is geweest. Onvoorstelbaar. En het grote herbeleven van een jaar geleden gaat door.

Het is vandaag alweer 7 maanden geleden dat ons mannetje geboren werd. Hij is nu ongeveer even lang uit mijn buik als dat hij in mijn buik is geweest. Onvoorstelbaar.

Herbeleven van een jaar geleden

Vandaag een jaar geleden kwamen we terug van onze reis naar California. Overmorgen een jaar geleden hadden we de eerste echo. Ik was ongeveer 9 weken zwanger. Nog moe van de jetlag, uberhaupt doodmoe van de zwangerschap, gingen we vol spanning naar het ziekenhuis. De echo was goed. Kloppend hartje, en het juiste formaat embryo te zien. Dit gaf me ontzettend veel vertrouwen. Die combinatie was ons eerder alleen bij Lumen overkomen, dus ik kreeg er vanaf nu langzaam vertrouwen in dat het allemaal goed kwam. Er waren nog een aantal echo’s nodig om er echt vertrouwen in het hebben, maar ik haalde al wat rustiger adem dan voor deze 9w echo. Het herbeleven is in volle gang.

En vandaag is het dus alweer 7 maanden geleden dat ik ons dode zoontje voor het eerst in mijn armen hield. Wat een ontzettende tegenstelling toch.

Vakantie

De afgelopen maand gingen we voor het eerst op vakantie. Weekje naar zee. Ik heb er erg van genoten. Meer dan ik had durven hopen. Er waren natuurlijk ook vlagen van verdriet. Bij momenten ‘zag’ ik mijn man met een zoontje. Alsof hij hem ineens levensecht in het voorzitje van de fiets had. Of in een draagzak.

Het was niet alleen onze eerste vakantie na de zwangerschap en het verlies van Tieme. Het was ook onze eerste vakantie waarin we ineens toch weer met z’n drieën waren. In plaats van met vier. Die vlagen van verdriet kwamen natuurlijk ook voorbij.

Maar ik ben blij dat ik vooral genoten heb. Van het heerlijke weer, van het fantastische uitzicht op zee vanuit ons bed (zie de foto’s in dit blog), van het er even helemaal lekker uit zijn.

Het uitzicht op zee bij het wakker worden

En verder, de afgelopen maand

De afgelopen maand ontdekte ik ook dat ik nog een ontzettend tuimelpoppetje ben. Dat de afzondering van corona voor mij eigenlijk heel fijn is geweest. En dat ik, nu de wereld weer opengaat, vaker nee zal moeten zeggen. Omdat nog niet zoveel lukt en kan.

Sinds deze week is Lumen weer volledig naar school. We hebben het heerlijk gehad in de 3 maanden dat ze thuis was. Maar het is voor ons alle drie goed dat ze weer naar school kan. Het geeft mij ook weer wat meer ruimte voor andere dingen. Voor rouw. Voor therapie. Voor mezelf.

Het was een maand van tuimelen, herbeleven, er heerlijk tussenuit op vakantie. En sinds deze week weer een stapje dichterbij ‘normaal’, met onze dochter die weer lekker naar school gaat. Op naar de volgende maand.

Moederdag & een half jaar

Gisteren was het moederdag. En een half jaar geleden dat Tieme is geboren en overleden.

Gisteren was het moederdag. En een half jaar geleden dat Tieme is geboren en overleden.

Moederdag

Ik ben ontzettend verwend door mijn man en dochter. Ik moest ’s ochtends boven blijven tot ze klaar waren met alle verrassingen beneden. Mijn dochter vond het leuk om slingers op te hangen en mijn stoel te versieren. Ze hadden een heerlijke brunch geregeld, afgehaald bij ons favoriete restaurantje. We konden die brunch heerlijk in het zonnetje buiten opeten. Daarna mocht ik op speurtocht naar verstopte kadootjes. Waaronder de cd van Danny Vera, met het prachtige en voor ons zo toepasselijke ‘Roller Coaster‘.

De eerste keer dat ik moest huilen was het puur geluk. Wat een bof dat ik zo’n lieve man heb. Zo’n fantastische dochter. Dat ik zo verwend word op moederdag.

Door de dag heen volgen nog een aantal tranendallen. Want ons jongetje is niet bij ons. We missen hem elke dag. Maar rond dit soort dagen, die je zo overduidelijk met je gezin viert, is het zo mogelijk nòg duidelijk dat ons gezin niet compleet is.

Een half jaar

En dan was het gisteren ook een half jaar geleden dat ons jongetje geboren en overleden is. Wat klinkt dat lang geleden. Zo voelt het nog totaal niet. Ik kan eigenlijk niet geloven dat er alweer een half jaar voorbij is.

November en december: totale shock. We kunnen niets. Allemaal in een waas voorbij gegaan. Er zijn dingen gebeurt die we nauwelijks meer weten. Mijn man bedacht zich laatst dat de eerste kerst zonder Tieme hem ontzettend moeilijk leek. Om daarna te bedenken dat we die eerste kerst al gehad hadden. Vergeten. En ergens is het ook niet zo. De eerste ‘normale’ kerst, waarin we kerst ook daadwerkelijk (proberen) te vieren zoals we dat normaal zouden doen, moet nog komen. Die eerste twee maanden was het puur overleven, de dagen doorkomen. Of het dan Sint, kerst of Oud & Nieuw was maakte weinig uit.

Januari & februari: we proberen wat dingen te doen. Sporten. Erop uit. Dat eerste lukt aardig, dat laatste is heel moeizaam. En het is eigenlijk allemaal te veel. Maar blijkbaar is er toch een drive om niet in bed onder de dekens te blijven liggen. Dus we proberen wat, en doen het met vallen en opstaan.

Maart & april: en toen was er Corona. Ging Lumen niet meer naar school. Hield de yoga op, en het sportschoolklasje waar ik net mee begonnen was. Stopte ik met de psycholoog, omdat ik niet blij met haar was. Onze wereld stond al op z’n kop. Maar nu kantelt hij weer een stuk een andere richting in. We zetten alle zeilen bij om zo goed en fijn mogelijk door deze rare periode te komen.

Een moeder van een vriendinnetje van Lumen is ook haar baby’tje verloren. We hadden het erover toen ik een maand of drie zwanger was. Zij vertelde me dat ze daarna een half jaar niet gewerkt had. Dat leek me toen heel lang. Ik vergelijk het denk ik onbewust met een miskraam. En na mijn miskramen was ik meestal na een week of twee wel weer aan het werk.

Little did I know then. Hoe anders het verlies van een baby’tje is. Waar je echt van bevalt. Wat je in je armen houdt. Wat al helemaal af is, maar zo ontzettend klein. Wat je moet cremeren, tegen al je gevoelens en basisreacties in, omdat een dood lijfje nou eenmaal niet bij je kan blijven.

Het eerste half jaar na Tieme’s geboorte en dood nu voorbij. Maar ik kan me nog totaal niet voorstellen dat ik weer aan het werk zou gaan. Alle lieve collega’s ontmoeten. M’n verhaal vele malen doen. Of niet, maar hoe dan ook die mensen onder ogen komen. De boze buitenwereld in. En op de een of andere manier weer de concentratie op kunnen brengen om na te denken, werk te verzetten. Met mijn input-emmer die momenteel na een half uur videobellen ongeveer volgelopen is zie ik het voorlopig gewoon niet gebeuren.

Gelukkig was de bedrijfsarts hier ontzettend begripvol in. Waar ik nog zei dat ik geen idee had waar de vermoeidheid en concentratie-problemen vandaan kwamen, dat het de pre-eclampsie kan zijn maar ook rouw en totale uitputting, drukte hij me op het hart de nawerkingen van de pre-eclampsie niet te onderschatten. Dat het ongetwijfeld van alles een beetje is, maar dat pre-eclampsie nou eenmaal heel lang vermoeidheidsklachten en concentratiestoornissen kan veroorzaken. Fijn dat hij mij daarvan ging overtuigen, in plaats van andersom.

En verder de afgelopen maand

Herkenning

We lazen in het prachtige boek ‘Helpen bij verlies en verdriet’ van Manu Keirse. Het bracht heel veel herkenning. En het geeft me op een bepaalde manier ook ‘toestemming’ om een aantal dingen die ik voel of merk, ook te mógen voelen of merken. Bijvoorbeeld dat het in groepen zijn niet fijn is momenteel. In het boek lees ik dat in groepen zijn vervelend is als je rouwt. Het vereist namelijk chit-chat, luchtige gesprekken, en daar ben je nou eenmaal momenteel niet goed in. Hij adviseert om de intimiteit van een-op-een contact op te zoeken.

Het zou misschien eigenlijk niet nodig moeten zijn om die ‘toestemming’ van iemand anders te moeten krijgen om gewoon m’n gevoel te volgen hierin. Maar het helpt me toch. En blijf gewoon oefenen in dat ook te doen zonder toestemming 😉

Golven van vermoeidheid en verdriet

De golven van vermoeidheid en verdriet komen en gaan. Vorige week kwam er weer een. Een dag of vijf achter elkaar voel ik het al als ik ’s ochtends m’n ogen open doe. Moe. Verdrietig. Ellendig. Gelukkig kon mijn man die dagen de ‘ochtend-shift’ met Lumen doen. Probeerde ik nog even verder te slapen. Wat soms lukte, en soms niet. Ik probeer lief voor mezelf te zijn. Te doen wat goed voelt. Een stuk wandelen. Een boekje lezen. Schrijven. En niet te balen van wat niet lukt: de dagelijkse oefeningen. Dat telefoontje wat ik eigenlijk wilde plegen. Dat stuk wandelen of schrijven wat ik eigenlijk bedacht had te doen.

Het is de dagen doorkomen, tot de golf voorbij is. Als het me maar lukt die ruimte te pakken, dan gaat de golf na een aantal dagen weer liggen. Ik word ineens weer beter wakker. Ben overdag minder moe. En voel me minder lamlendig.

Het fysieke werk aan de winkel

Omdat de psycholoog wegviel, en de wachtlijsten ervoor zorgen dat het starten bij een nieuwe nog wel een tijdje zou duren, probeerde ik te zoeken naar wat dan wel ging. Binnen de huidige Corona-grenzen. Ik nam contact op met één van de fysio’s die me begeleid heeft tijdens mijn knie-revalidatie. Ik had de laatste tijd meer pijn aan mijn knie, dus wil een setje oefeningen wat de spieren sterker maakt en wat ik wekelijks thuis kan doen. Dat lukte prima via videobellen. En inmiddels ben ik alweer een aantal weken een opbouwschema aan het doen met om de dag oefeningen. De andere dagen doe ik via een app spierversterkende oefeningen voor de rest van m’n lijf. Lekker bezig dus.

Genieten & ongeduld

Het lukte me zelfs om af en toe te genieten. Van alle fijne momenten thuis met z’n drietjes. Van mijn lieve dochtertje, die me echt elke dag wel kleine geniet- en verwondermomentjes brengt. Van mijn man. Van afgelopen weekend eindelijk weer eens een BBQ bij onze lieve vrienden. Van een fijn telefoongesprek met een vriendin.

Ik bespeurde de afgelopen weken voor het eerst een soort ongeduld bij mezelf. Wanneer is dat rouwen klaar? Wanneer houdt het verdrietig zijn op? Wanneer kan ik weer meer? Wanneer hoef ik mezelf niet meer te verstoppen voor de buitenwereld, omdat ik alle input weer gewoon aankan?

Dat ongeduld is me niet vreemd. Tijdens mijn knie-revalidatie en de revalidatie na mijn zwangerschap voelde ik het continue. Wilde ik steeds meer dan ik kon. Ging ik ook zo snel mogelijk weer aan het werk. Dus ergens verbaasd het me dat dit ongeduld nu pas de kop op komt zetten.

Aan dat soort dingen merk ik dat er wel vooruitgang in zit. Ook al heb ik nog een lange weg te gaan.

De komende tijd

Meer fysio-afspraken om dat schema op te bouwen. Dat mag vanaf deze week zelfs weer in de praktijk. Daarnaast werd ik vorige week gebeld dat ik deze week terecht kan bij een van de psychologen waar ik op de wachtlijst sta. Sneller dan ik had durven hopen. Echt hartstikke fijn. Dat zal ook weer heel intensief en emotioneel zijn.

Die combinatie van zowel fysiek als mentaal met mezelf aan het werk is wel weer genoeg hooi op de vork voor de komende tijd. Dus alle andere dingen die op mijn to do lijst staan moeten nog maar een tijdje wachten. Want alhoewel Lumen vanaf deze week weer 2 dagen naar school gaat, is ze voorlopig ook nog 3 dagen per week meer thuis dan ‘normaal’. En al merk ik dat sommige dingen beter gaan, het is ook nog steeds heel snel te veel. De input-emmer raakt nog snel vol. Dus ook al mogen we straks weer wat meer, qua sociale contacten hou ik het nog heel klein. En dat is OK. Want dat voelt voor nu nou eenmaal het beste.

Herbeleven: Vandaag een jaar geleden…

Herbeleven: vandaag een jaar geleden ontdekte ik dat ik zwanger was. Daarmee begint het grote herbeleven. Weer een stuk rouwarbeid wat ons te doen staat.

… ontdekte ik dat ik zwanger was. Daarmee begint het grote herbeleven. Van die ontdekking. De eerste weken. De eerste echo’s. En van alle maanden erna. Het herbeleven van al die momenten die in een zwangerschap in je geheugen gegrift staan. Omdat een zwangerschap nou eenmaal een van de speciaalste en bijzonderste periodes in je leven is.

Herbeleven: Een jaar geleden…

… werd ik vanmorgen enorm vroeg wakker. Gisteren bedacht ik me dat ik eigenlijk al 3 dagen over tijd was. En dat ik me eigenlijk ook wel een klein beetje zwanger voelde. Maar ik kon toch niet zwanger zijn? Ik vond ergens achter in de klerenkast nog een verdwaalde zwangerschapstest. En  bedacht dat ik die morgenochtend maar eens zou doen.

Ik werd natuurlijk supervroeg wakker. Mijn liefies sliepen nog. Ik deed de test. En ja hoor: zwanger! Ik maakte mijn man wakker. Om 6u. Ik kon echt niet langer wachten. Omdat het zo ontzettend onverwachts was, kreeg ik het ook op geen enkele manier verpakt, en zei ik gewoon: ik ben zwanger! Hij was aardig verbaasd.

Gedoe

Het was een maandag. Op vrijdag zouden we in het vliegtuig stappen naar California, voor een vakantie van een maand.

In de onderzoeken naar mijn herhaalde miskramen was ik in het ziekenhuis in Delft 2x positief getest op het Antifosfolipidensyndroom (AFS). De tweede keer op de grenswaarde, dus niet overtuigd. Ik was inmiddels doorverwezen naar de herhaalde miskraam poli in Leiden, waar ze deze test nog een derde keer deden. Ik zou de uitslag nog krijgen.

Maar omdat ik er voor nu positief op getest was, moest ik vanaf de dag van de zwangerschapstest medicatie gaan inspuiten. Aangezien ik de test 4 dagen later deed dan had gekund, en dus eigenlijk al 4 dagen eerder had kunnen/moeten beginnen met medicatie, wilde ik dus wel direct die dag aan de medicatie. Alles om weer een miskraam te voorkomen. Daarnaast had ik niet heel veel tijd om het te regelen, want over 4 nachten vertrokken we op vakantie.

Dat regelen was gedoe. Omdat ik bij twee ziekenhuizen onder behandeling was, wist ik niet welke ik moest bellen. Ik belde allebei maar. Bij allebei hadden de telefoon-juffies die ik aan de lijn kreeg geen idee van hoe dat werkte met AFS, en hoe ik dan diezelfde dag nog aan medicatie zou kunnen komen. Bij allebei zou ik teruggebeld worden. Leiden was het eerst, ik werd teruggebeld door een oude gynaecoloog, en de vroegst mogelijke optie om langs te komen was de ochtend erna. Ik moest namelijk ook instructie krijgen hoe mezelf in te spuiten.

Aan het einde van de middag belde toch ook mijn gynaecoloog uit Delft nog terug. Ik mocht direct langskomen in het ziekenhuis, als het me lukte om er binnen een half uur te zijn. Dan was het 17u, en ging de poli Gynaecologie dicht. Als het me lukte er op tijd te zijn, zou zij het recept daar voor me klaarleggen, kon ik zelf de medicatie in de apotheek van het ziekenhuis ophalen, en kon ik vervolgens naar de afdeling Verloskunde om daar van een zuster het spuiten te leren.

Gelukt maar niet nodig

Het lukte. Het was een hele rare dag. De dag ervoor nog overtuigd dat ik vast heus niet zwanger zou zijn. Die morgen de ontdekking dat het wel zo was, de hele dag besteed aan bellen en mediactie regelen, en uiteindelijk liep ik om 16:58 in de verlaten gangen van het Reinier de Graaf ziekenhuis van poli naar apotheek naar verloskunde. Ik kreeg een tas vol spuiten mee. Ik moest ook nog bedenken hoe ik die langs de douane in het vliegtuig ging krijgen. Maar dat ging ik morgen wel bedenken, genoeg indrukken en gedoe vandaag.

De dag erna belde ik Leiden af. Vijf minuten later werd ik teruggebeld door die oude gynaecoloog. Ik was bang dat hij boos was dat ik zo laat afgebeld had. Maar hij belde om te vertellen dat de test op AFS daar negatief was geweest. En aangezien je wel vals positief schijnt te kunnen testen, maar niet vals negatief, zou ik het dus toch niet hebben. Vooral die medicatie niet gaan gebruiken dus, zei hij. Zeker niet in Amerika. Want stel dat ik dan toch een miskraam zou krijgen, dan móest ik daar naar een ziekenhuis, vanwege verhoogde kans op hevige bloedingen. En  in de gebieden waar wij doorheen gingen trekken waren nou niet per se overal ziekenhuizen in de buurt. Ok dan. Geen spuiten mee op reis dus.

Het grote herbeleven

Ik denk er deze dagen veel aan. Herbeleef het allemaal weer. Ik denk aan die week. Aan hoe het vanaf dag 1 dat ik wist dat ik zwanger was stress was. Door die medicatie. Door de lange vlucht. De vermoeidheid daarna. De jetlag. Die jetlag ging voor m’n gevoel eigenlijk niet meer weg, ik was vanaf toen ontzettend moe. Hoe we bezorgd waren op vakantie, over weer een miskraam. En geen ziekenhuizen in de buurt.

Ik denk over hoe ik me zo moe en beroerd voelde tijdens die vakantie. Over hoe dat me ergens ook wel wat vertrouwen gaf dat het goed zat. Over de lange terugreis, weer heel vermoeiend, weer jetlag. Hoe ik toen nog gezegd heb: als deze zwangerschap goed gaat, dan moet het wel een heel sterk kindje zijn. Want man, wat heb ik veel van mijn lijf gevraagd die weken.

Ook al probeerde ik gezond en genoeg te eten. Ook al sliep ik elke middag. Mijn man zei na de vakantie voor de grap dat ik eigenlijk maar een halve vakantie heb gehad. De ochtenden kon ik wat, na de lunch ging ik slapen. Soms lukte het me om na een paar uurtjes slaap dan nog wakker te worden, maar er waren ook dagen dat ik wel rechtop in een stoel zat, maar dat je dat niet echt wakker kon noemen. Ik probeerde tot 20u wakker te blijven, en viel dan weer als een blok in slaap.

En ik denk over hoe ik me nog steeds afvraag of die hectische en vermoeiende start impact heeft gehad op hoe het uiteindelijk gelopen is.

Vanaf vandaag begint het grote herbeleven van mijn zwangerschap. Het herbeleven van eerst de spanning, daarna de vreugde, de opluchting die toch maar liefst een week of drie heeft mogen duren. En dan onvermijdelijk ook van het verlies.

Niet makkelijk. Maar als ik erop google blijkt het herbeleven wel bij rouw te horen. Weer een stuk rouwarbeid wat ons te doen staat. Dus laten we ook hier maar weer vol doorheen proberen te gaan.

PS: ik vond toevallig vorige week de zwangerschapstest terug, achter in een kastje. Past wel mooi als foto bij dit stukje. Dan eens bedenken of ik ‘m weggooi, of bewaar. Ook dit soort keuzes zijn zo veel makkelijker als je een gezond kindje krijgt na je zwangerschap… Dan zijn beide keuzes goed. Nu voelen ze allebei juist niet goed. Misschien laat ik ‘m wel per ongeluk weer verdwijnen, achterin een ander laadje of kastje.

5 maanden

Paasboom

Gisteren was het 5 maanden geleden dat ons jongetje dood geboren werd.

Het was een fijne dag. Zonnig. Overdag rustig. ’s Avonds kwam een vriendin van ons, alleenwonend en daardoor niet heel blij met de isolatie, eten en een spelletje doen. Heerlijk gegeten, gezellig gehad.

Vorige maand schreef ik nog dat ik de mama-dagen met Lumen de hele dag om me heen zo miste. Vanaf de week erna is ze thuis wegens corona. Carefull what you wish for 😉 Het was de eerste twee weken natuurlijk wennen. Het is hartstikke intensief. En we moesten onze draai vinden in het thuisonderwijs: lesjes vinden, een schema zoeken wat werkt. Dat is gelukt. En eigenlijk heb ik het idee dat het vele thuis zijn haar goed doet. Ze rust lekker uit, geniet van het bij ons zijn, is veel met haar broertje bezig.

Toen we daarin net onze draai hadden gevonden, kreeg Lumen eerst een weekend koorts, en drie dagen daarna een enorme allergische reactie. À la brandnetels, maar dan alsof ze een half uur erin had liggen rollen. Met plekken van 10 bij 20 cm over haar hele bovenlijf tot gevolg. ’s Avonds zoveel jeuk en pijn, dat ik via de spoedpost medicatie ben gaan ophalen in de apotheek van het ziekenhuis. De laatste keer dat ik daar was, was ik net zwanger van Tieme. Bezorgd, in grote spanning, maar vooral blij. Raar en niet makkelijk er, bijna een jaar later, weer te zijn. In zulke andere omstandigheden.

We zijn uiteindelijk drie dagen met die nare plekken bezig. We houden Lumen binnen, halen alles waar ze misschien op kan reageren uit haar dieet, wisselen wasmiddel en handzeep om voor Neutral, en ik doe 10 wassen om haar kleding allemaal te ontdoen van de mogelijke boosdoener. We zijn continue nieuwe plekken aan het koelen. ’s Nachts slapen we matig. De medicatie helpt, maar niet genoeg om nieuwe uitbraken te voorkomen.

Tussendoor gebeurde ook nog het akkefietje met het geboortekaartje waar ik een paar dagen totaal van ondersteboven was. Vooral omdat het me deed beseffen dat de buitenwereld gewoon niet in de gaten heeft hoe moeilijk veel dingen voor ons zijn, hoe gevoelig dingen nog liggen voor ons. Hierdoor besefte ik me dat het nog een lange weg te gaan is voordat ik weer gere-integreerd ben in die buitenwereld. Voordat ik weer durf aan te sluiten bij de maandelijkse vriendinnenborrel, durf te gaan werken, familiedagen durf te bezoeken.

En nu. Lumen is weer helemaal opgeknapt. We weten de oorzaak van de reactie nog niet, maar ze mag inmiddels de meeste dingen weer: buiten spelen, zuivel drinken, paprika, meloen en tomaat. Het is heerlijk weer. We zijn weer bijgeslapen. We hebben de paasboom opgetuigd, iets wat ik de afgelopen jaren met Lumen doe, en waar ik ontzettend blij van word.

Natuurlijk is het intensief om ons meisje hele weken thuis te hebben door corona. Maar het helpt haar dus ook. En voor mij betekent het een gedwongen uitstel van die boze buitenwereld. Een hoop dingen waarvan ik anders over na had moeten denken of ik het al aandurfde, gaan nu gewoon niet door. En dat is stiekem ook best lekker.

Het voelt als golven. Steeds als we ons ingesteld hebben op de nieuwe situatie, als we weer een beetje energie over beginnen te hebben, komt er weer iets. Iets stoms, vervelends, of lastigs. Waar we dan van kopje onder raken. Sommige golven zouden we normaal gesproken makkelijk boven blijven maar, nu we gewoon niets over hebben, overspoelen ze ons volledig. Andere golven zouden altijd intensief zijn, in welke toestand ook. ’t Zal wel zo blijven gaan.

We zitten nu alweer een paar dagen op een lekkere golf. Ik geniet ervan. Vrolijk pasen 🙂

4 maanden

4 maanden

Vandaag is het 4 maanden geleden dat Tieme geboren werd.

Toen Lumen 4 maanden was, gingen we voor het eerst met haar op vakantie. We hadden het heerlijk. Ze begon wat te rollen. We genoten 200% van ons lieve kleine baby’tje. En van op vakantie zijn als gezinnetje.

Ik zie er vandaag tegenop haar naar school te brengen. Ik heb zo genoten van de mamadagen van voordat ze naar school ging. Die helemaal vrije dagen, waarop ze de hele dag bij me was. We kuierden de dag door. Deden een boodschapje. Ze was gezellig bij me op zolder, als ik de was deed.

Wat is er toch een hoop te missen nu ons lieve baby-zoontje dood is. Die eerste vakantie. Die mamadagen, waar ik zo ontzettend naar uit keek. Zucht. Ik mis je, Tieme.

De afgelopen maand voelde nog steeds als heel heftig en druk. Ik maakte een start met therapie. Nog niet zo succesvol, ik heb niet zo’n goeie klik met mijn psychologe. Dus ik weet het nog niet zo. Maar ik heb ook weinig trek in nieuwe zoeken – weer 3-4 maanden wachtlijst – weer het hele verhaal opnieuw doen. Matige situatie.

Verder gingen we nog twee keer terug naar het Erasmus voor nagesprekken en nacontroles. Beide keren weer heftig: om terug te zijn op de plek waar we ons zoontje verloren. Maar ook omdat er toch weer nieuwe apen uit mouwen kwamen. Gelukkig waren de bloeduitslagen allemaal goed, en hoef ik nu pas in november weer terug. En met de dagelijkse dingen erbij was het dus weer een volle maand.

Ik voel me verdoofd. De dagen gaan voorbij. Ik doe elke dag wel wat. Maar niets is echt leuk, en het is al snel te veel. Ik probeer elke dag te voelen wat ik nodig heb. Waar ik behoefte aan heb. Zoals Alana me geleerd heeft. De zon schijnt af en toe. Dat is fijn. Op naar de volgende maand.

3 maanden

3 maanden

Gisteren was het 3 maanden geleden. 3 maanden geleden werd Tieme geboren. 3 maanden geleden werd eindelijk duidelijk wat de uitkomst zou zijn van onze enorme achtbaan van 2,5e maand. Hij overleefde de bevalling niet. We moesten echt afscheid gaan nemen van ons zoontje.

Dit was eigenlijk de eerste maand dat ik er bewust bij stil stond. Met 1 maand was ik nog zo moe en slap. De dagen regen zich aaneen in één lange overlevingstocht vol verdriet en slaap. De 2 maanden viel in de eerste week na de kerstvakantie. In de week waarin ik voor het eerst Lumen weer naar school bracht, voor het eerst weer naar yoga ging, waarin ik het eerste ‘kraam’bezoek ontving. Een volle week, waarin de 10e ongemerkt voorbij ging.

En nu is het dus alweer 3 maanden geleden. De avond ervoor dacht ik er al aan: “nu begonnen de weeën, morgenochtend werd Tieme geboren”. Gisteren was een fijne dag. ’s Morgens kwam een vriendin die ik nog niet gesproken had koffie drinken. Zij heeft helaas ook verliezen gekend. Dat praat toch fijner. Er is echt verschil tussen mensen die dichtbij een verlies hebben meegemaakt, en mensen die daar nog niet mee te maken hebben gehad. We bekeken de foto’s, lieten samen tranen, en praten bij over de afgelopen hectische periode.

’s Middags was ik moe maar voldaan van de fijne ochtend. Ik las wat op blogs van mede-baby-verloren-mama’s. Ik begon in het boek ‘Sara en Liv’, van een mama die maar liefst twee baby’tjes verloren heeft. Ik luisterde voor het eerst sinds heel lang het liedje wat we met Tieme’s crematie gedraaid hebben.

Het is alweer een kwart jaar geleden. Dat klinkt echt lang. Ik wou dat Tieme een maand oud was. En levend, gezond en wel bij ons was.