Tieme’s plekje

Tieme's plekje

Het is al een tijd geleden dat ik Tieme’s plekje veranderde. Door de verhuizing en andere drukte kwam ik er niet toe. Gelukkig kreeg ik een paar weken geleden de geest. Ik maakte er een mooi herfst- en verjaardagsplekje van.

Indian summer in het bakkie

Begin juli veranderde ik voor het laatst de inhoud van de glazen cylinder. Ik maakte toen dit zomerbakkie. Al vanaf september wilde ik er iets herfstigs van maken. Maar ik kwam er steeds niet toe. Voor de foto’s en bezichtigingen voor de verkoop van ons huis verplaatste ik een en ander. Zowel de foto als de glazen bak en zijn urntje kregen een nieuw plekje. Ze waren er nog wel, maar ze stonden wat minder pontificaal in beeld.  September werd oktober, en zo had Tieme een lange indian summer in zijn bakkie.

Zorgen voor je verdriet

Het voelde niet helemaal lekker dat ik er de ruimte niet voor had om dat plekje aandacht te geven. Ik vond het oké, omdat ik zo ontzettend veel anders aan mijn hoofd had, dus het was even niet anders. Maar de gedachte ‘als Tieme had geleefd, had ik elke dag voor hem gezorgd, en nu krijg ik het niet eens voor elkaar één keer tijd te maken voor zijn plekje’ schoot af en toe door mijn hoofd. En uit dit blog ‘Zorgen voor je verdriet‘ leerde ik al vroeg in mijn rouwproces belangrijk dat zorgen voor je verdriet is. En hoe fijn het is om dat plekje de aandacht te geven wat het verdient.

Ongeveer twee weken voor Tieme’s verjaardag kreeg ik gelukkig ineens de geest. Ik verwende mezelf en ging me te buiten op de webshop van Vlinderkusje. Jaja, als je een kindje verloren hebt, dan zie je dat dus als jezelf verwennen…

Geïnspireerd door dit blog, met de heftige maar goeie vraag ‘Koop jij wel eens iets voor het kindje dat je zo moet missen?’ kocht ik een knuffeltje. Ze hebben ontzettend veel moois in die webshop. Uiteindelijk koos ik toch voor het leeuwtje uit het blog. Omdat Tieme gevochten heeft als een leeuw om te overleven. En omdat het leeuwtje de oogjes dicht heeft, hij krijgt het voor elkaar er zowel lief als dood uit te zien.

Het voelde raar om dat knuffeltje te kopen. Maar nu toch ook vooral fijn. Het is een prachtig knuffeltje, het is lekker ermee te knuffelen. Lumen speelt er ook graag mee. En het voelt, hoe gek ook, toch goed om iets te kopen voor je dode kindje.

Ik zocht ook een mooi huisjeslichtje met sterretjes uit, waar nu ’s avonds een lichtje in brand. Een poster met dit prachtige gedichtje, een sterretjesslinger voor zijn verjaardag. Ik kocht 3 kleine lieve sterretjes die we op verschillende plaatsen in huis kunnen neerzetten, en kreeg nog een 4e cadeau van Anja, de eigenaresse van de webshop. Die 4e vind ik uiteindelijk het mooist, want hij is zeegroen. De kleur die ik zo met Tieme associeer. Dus die is uiteindelijk in zijn bakkie terecht gekomen, samen met de confetti die ook in het pakketje van Vlinderkusje zat.

Bij eucalyptustakken moet ik ook altijd aan Tieme denken. In de vele bossen bloemen die we vorig jaar rond zijn geboorte en overlijden kregen, zaten ze vaak verwerkt. Blijkbaar is dat iets van deze tijd van het jaar. Dus ik kocht bij de intratuin een ijzeren ring. En die versierde ik met eucalyptus die in de bos bloemen zat die ik voor mijn verjaardag van mijn ouders kreeg.

Samen met de herfstige oranje lampionnetjes is het zo een heel mooi herfst- en verjaardagsplekje geworden.   

Vandaag een jaar geleden: Tieme’s crematie

je crematie

Vandaag een jaar geleden moesten we dan echt, echt afscheid van je nemen, lieverdje. Al op de 6e dag na je geboorte. We hebben je slechts 2 hele dagen ook echt bij ons thuis mogen hebben. Echt veel, veel te kort…

Je wordt herdacht

Je opa stuurt net een berichtje dat hij Olafur Arnalds draait. Ik heb het prachtige en hartverscheurende lied wat we bij je crematie draaien ook al de hele week in mijn hoofd:

Walk down to the water
Stare out across the blue
Look to where our love was stolen
I take my leave of you
 
What I'd give to be unbroken
Find again the love we knew
But now with our past around you
I take my leave of you
 
Shall we meet in the sunrise
Stand one last time as two
I'll look deep into your eyes
Can I take my leave of you?

Je oma stuurde vanmorgen een heel mooi zelfgemaakt gedichtje, wat zo goed omschrijft hoe wij ons voelen:

dag kleine Tieme
dag benjamin
je was een afscheid
en een nieuw begin
je raakte ons
van meet af aan
tot in het diepst
van ons bestaan
ons hart doet pijn
om jouw afwezigheid
en jij, jij maakt jouw tocht
door de eeuwigheid

En zo zijn er vele vele lieve mensen om je heen, die aan je denken, lief zoontje van ons…

Ik denk aan hoe we vorig jaar met je naar het crematorium liepen. Door een prachtig, herfstig bos. Jij voorop in je mandje, gedragen door je vader. Met je grote zus naast je, en je mama in rolstoel. Het was ontzettend koud, zo koud is het de hele winter verder niet meer geweest.  

Verder

We gaan vanmiddag klussen, met lieve vrienden, in ons nieuwe huis. We zijn er deze ochtend maar vast heen gegaan. Met een zwaar hart en verdriet wat hoog zit. Maar het was een goed idee van je pap om hier vast heen te gaan.

Hier zijn brengt ons ook instant blijheid. Waar we op zoek waren naar een tijdelijk huisje, alles met tuin was prima, hebben we een heel fijn huis gevonden. Ruim, fris en nieuw. Op de perfecte locatie. Pas anderhalf jaar geleden opgeleverd, we zijn de tweede bewoners. Met een buurmeisje waar je grote zus alweer mee aan het spelen is, en een buurjongetje wat samen met je pap in de tuin een terras aan het leggen is.

En zo gaan we verder, liefje. Verder zonder jou. In dit nieuwe huis, waar we waarschijnlijk nooit terecht waren gekomen als jij bij ons had mogen blijven. In dit nieuwe huis, zonder kamertje wat eigenlijk voor jou bedoeld was. Wat hadden we het graag anders gezien, lieve Tieme. Maar tis zoals tis. En daar hebben we het mee te doen.

Hoe beleefden wij Tieme’s eerste geboortedag?

Eerste geboortedag

En toen zat Tieme’s eerste geboortedag erop. In dit blog neem ik je mee over hoe ik en wij deze dag beleefden.

Zwaarder dan ik had gedacht

De dag bleek zwaar. Zwaarder dan ik had gedacht. Natuurlijk stond deze dag al maandenlang in onze agenda. Had ik ‘m de afgelopen maanden al regelmatig op m’n netvlies. Hadden we geprobeerd de dag zelf vrij te roosteren, en de dagen eromheen zoveel mogelijk rust te kunnen hebben. Om voldoende ruimte te hebben voor het verdriet, voor hoe zwaar het mogelijk zou worden.

Maar de dagen in aanloop naar 10 november ging alles een beetje langs me heen. Door drukte met ziekenhuisbezoeken, huizen, re-integratie. Doordat Lumen thuis is van school omdat er een corona-uitbraak onder haar juffen is. Doordat Lumen zondagavond ineens heel hoge koorts kreeg, en mijn man zich de dag erna ook beroerd voelde. Gelukkig bleek het bij beide mee te vallen, maar we dachten wel even dat corona nu toch ook ons huis binnen was gekomen.

Door dit alles gingen de dagen vóór 10 november als een waas langs me heen. Ik registreerde wel dat ik zaterdag een jaar geleden in het ziekenhuis werd opgenomen. Letterlijk doodziek. Het ging door mijn gedachten, maar leek niet echt binnen te komen. Ik dacht ergens dit weekend zelfs nog: ergens zal die eerste geboortedag misschien eigenlijk gewoon net zo’n dag als alle andere zijn.

Maar dat was zeker niet zo. Het was een hele, hele zware dag.

Celgeheugen

De avond ervoor. Totaal moe en uitgeblust zitten we op de bank. We voelen een grote leegte, dit omschreef ik al in dit blog. Mijn man merkt op: dit lijkt wel veel op vorig jaar. Toen waren we ook totaal uitgeput, moegestreden en verdrietig de dag en avond ervoor. Alleen maar aan het wachten op de bevalling. Ook nu kunnen we niets anders dan moe voor ons uit kijken, en wachten op de dag van morgen.

In de nacht van 9 op 10 november word ik bijna elk uur wakker. Het lijkt alsof mijn lijf en/of mijn onderbewuste de bevallingsnacht van vorig jaar opnieuw beleeft. Ik had die nacht van half twaalf tot aan de geboorte van Tieme om half zes ’s ochtends elke 10 minuten hele heftige weeën. Tja, een opgewekte bevalling is nou eenmaal heftiger en pijnlijker dan een natuurlijke…

En ’s ochtends waren we echt terug gekatapulteerd naar een jaar geleden. Zelfde gevoel, zelfde emoties, zelfde wanhoop. Op zich niet zo gek natuurlijk. Op Lumen’s verjaardag beleef ik ook de dag van haar geboorte en de bevalling altijd weer heel bewust. Mijn moeder merkte op dat zij dit zelfs na 40 jaar nog had op mijn verjaardag 😊 Blijkbaar zit dit alles dus zo in je celgeheugen opgeslagen. Maar het overviel me wel.

Jarig! Of niet?

Toen we van tevoren bedachten hoe we deze dag wilden doorbrengen, kwamen we er niet goed uit. Een samenzijn met familie en vrienden kan nu niet door corona. Maar ook zonder corona had ik dat niet gewild. Te moeilijk, te heftig.

Gelukkig wees Lumen ons de weg. Voor haar is het zo veel meer ‘matter of factly’: ze heeft een broertje. Dat broertje was binnenkort jarig. Bij een verjaardag hoort een feestontbijt, taart en een lekker toetje. Dus dat hadden we allemaal maar in huis gehaald. En verder zouden we het wel zien.

Het viel niet mee. De verjaardag vieren van je dode kindje. Ook dat bleek moeilijker dan gedacht.

Het is heel erg zoeken. Bij het opstaan kwamen mijn man en ik al in de knoop. Je wil elkaar iets zeggen of wensen, maar wat dan? ‘Gefeliciteerd met ons zoontje’ is toch niet echt kloppend, maar wat dan wel?

En die taart, en dat toetje. Het voelt toch heel gek en niet-kloppend om taart te eten voor iemand, terwijl die iemand er zelf niet is. Voor Lumen was het ook niet makkelijk. ‘Verjaardagen horen leuk te zijn, maar jullie doen helemaal niet leuk. Alleen verdrietig 😠’. Lieverdje toch. Ook voor haar was het anders dan ze zich had voorgesteld.

Is iemand die dood is eigenlijk wel jarig? Als ik niet over Tieme nadenk, maar over volwassen overledenen, zou ik zeggen: nee. Je denkt dan op zo’n dag misschien eerder: ‘ze was nu xx jaar geworden’. Maar misschien voelt dit voor de nabestaanden van die volwassene ook anders dan dat ik beredeneer zonder die ervaring.

Maar Tieme groeit ergens ook mee. Een paar weken geleden liep ik in het bos. Zag ik een dreumes van een jaar of 1, aan het oefenen met lopen aan de hand van zijn papa. En het besef dat Tieme nu ongeveer zo groot en oud geweest zou zijn raakte me diep. Dus ergens is hij toch ook een jaar ouder geworden. Ergens is hij toch ook wel jarig.

Veel liefs

We kregen veel liefs. Kaarten, kadootjes, bloemen. Een hartverwarmend filmpje van mijn gezin, speciaal gemaakt om Tieme te eren en te herdenken. Dat was fijn. Het is fijn te merken dat mensen Tieme niet vergeten zijn. En aan hem en ons denken.

Grootsheid van het verlies

Ook besefte ik me op deze dag de grootsheid van het verlies eens te meer. Tot nu toe had ik deze dag gevoeld als ‘die moeilijke dag binnenkort, het zal fijn zijn als íe voorbij is’. Maar ik realiseerde me nu pas dat dit de eerste van vele geboortedagen was van Tieme, zonder Tieme. Dat deze dag elk jaar opnieuw komt. Misschien/hopelijk ooit wat draaglijker dan deze eerste keer. Maar makkelijk zal het nooit worden vrees ik.

We gingen ’s middags nog even naar het speelbos. Mijn man en ik beiden grauw en op van het gemis en het verdriet. Maar toch even naar buiten geweest. ’s Avonds staken we nog een sterretje in de vorm van een sterretje af. Zie de foto bovenaan dit bericht.

En zo zat de eerste geboortedag van Tieme erop. Nu bijkomen.

Leegte

Leegte

Zo in deze dagen rondom Tieme’s eerste geboortedag is de leegte weer zo groot… Weer zo voelbaar…

De avond voor zijn geboortedag. We liggen op de bank. Verdrietig. Moe. En we voelen de leegte. Er hoeven geen kadootjes ingepakt. Geen traktatie gemaakt. Geen slingers opgehangen.

Sint is in aantocht. We zijn bezig met Lumen’s wensen en bedenken haar schoenkadootjes. We voelen de behoefte om ook iets voor Tieme te bedenken. Maar we hebben niet eens een schoentje om voor hem te zetten…

Met 3 in plaats van 4

Vorig jaar na de crematie werd ik compleet overvallen door dit gemis. Tieme was maar zo kort bij ons geweest. Natuurlijk al jaren in onze gedachten. Fysiek was hij 6,5e maand in mijn buik bij ons. En na zijn geboorte 4 dagen, dood.

Na de crematie miste ik hem echt. Zijn aanwezigheid. We waren weer met 3. En dat voelde zo ontzettend incompleet. Terwijl we al jaren met 3 waren. Maar nu klopte het niet meer.

Dat gevoel is in het afgelopen jaar niet altijd zo sterk geweest. Gelukkig maar, want dan wordt verder leven echt bijna onmogelijk. Maar deze dagen is het weer volledig terug. Die leegte. Dat gemis. Dat gapende gat in ons gezin.

Ook al zijn we nooit met 4 levende gezinsleden bijeen geweest. Ons gezin zal toch altijd voelen als dat we met 4 hadden moeten zijn. Het gevoel van met z’n 3en samen leven zal hopelijk wel weer wennen. Maar deze dagen maken duidelijk dat dat gapende gat er soms ineens weer zal zijn. En mogelijk/waarschijnlijk nooit helemaal zal verdwijnen.

Foto door Anugrah Lohiya via Pexels

1 jaar

1 jaar

Gisteren was het 1 jaar geleden dat je geboren werd, liefje. En dat we ook direct afscheid van je moesten nemen…

Wat is het jaar snel gegaan. Ik ben er nog niet aan toe, dat dat eerste jaar al om is. Zo voelt het nog helemaal niet.

Wat missen we je… Wat hadden we het graag anders gezien…

We proberen de draad weer een beetje op te pakken. Hebben een nieuw huis gekocht. We zien nog niet zoveel mensen. We proberen te werken. We proberen goed voor onszelf te zorgen. We zijn zo lief mogelijk voor elkaar en voor onszelf. Wat is het toch moeilijk dat we niet lief tegen jou kunnen zijn, klein vriendje…

Gedichtje Veerle via Vlinderkusje.nl, het hangt nu ook als poster op Tieme’s plekje

Rouw om verlies van een baby op Pinterest

Rouw om verlies van een baby op Pinterest

Ik schreef hier hoe Pinterest mij maar misplaatste babydingen bleef tonen. Even geleden kreeg ik ineens ook vanalles te zien over het verlies van een baby’tje. Speciaal voor mijn mede-baby-verloren-mama’s, en voor iedereen die zo fijn met ons meeleeft, hier een aantal mooie quotes.

Meer quotes zijn te vinden op mijn Pinterest bord Rouw om het verlies van een baby.

PS ik hou me nog steeds aanbevolen voor die babyblocker, dit soort toepasselijks staat namelijk nog steeds naast lijstjes met leuke meisjesnamen, zwangerschapsaankondigingen, etc.

Afbeelding via Doux Boucher op Pinterest

Terrorweken

Het zijn terrorweken. Twee ziekenhuisbezoeken, Tieme’s naderende eerste geboortedag, 3 huizen, dochter thuis vanwege corona bij de juffen. En dat alles naast de ‘gewone’ dingen als re-integreren en psychotherapie. Pfffff.

Pfffff. Het zijn terrorweken. Twee ziekenhuisbezoeken, Tieme’s naderende eerste geboortedag, 3 huizen, dochter thuis vanwege corona bij de juffen. En dat alles naast de ‘gewone’ dingen als re-integreren en psychotherapie. Pfffff.

Schakelen

Werken. Dochter ophalen in Brabant na een logeerpartij bij opa en oma. Als we daar dan toch zijn dan toch ook maar meteen nieuwe schoenen voor haar kopen bij de brede-voeten-schoenenwinkel in het zuiden. Gedenkkaartje voor Tieme ontwerpen.

Ziekenhuisbezoek 1, met al vanaf de parkeergarage enorme flashbacks. Flashbacks aan hoe we vorig jaar rond deze tijd stonden te klungelen met hoe we ons dode zoontje in de auto mee naar huis konden nemen op zo’n manier dat hij zo min mogelijk zou beschadigen. Vreselijk om daar weer te zijn. 24-uurs bloeddrukmeting, met een band die elke 20 minuten opblaast.

Slechte nacht. Nog meer herinneringen, aan hoe ik vorig jaar 6 dagen zo’n band om had. Proberen te werken. Gesprek met binnenhuisarchitect voor nieuwe huis. Gedenkkaartje voor Tieme printen, enveloppen schrijven, postzegels plakken.

Psychotherapie. Madurodam met Lumen en vriendinnetje, omdat ze geen school hebben door corona. Klussen in het tussenhuis. Dozen inpakken. Wassen, bedden verschonen, eten kopen, eten koken, douchen.

Dit was mijn vorige week. Maandag t/m zondag. Ik schakel van hot naar her. Het is veel. Te veel bij elkaar. We wisten dat deze periode zwaar en intensief zou zijn. Dat zware is dus ingecalculeerd. Maar nu zitten we er middenin. En hebben we er maar weer doorheen te komen.

Deze week

Deze week is pas op de helft, maar minstens zo intensief als de vorige. Vanmorgen ziekenhuisbezoek 2 gehad. Uitslagen goed, dat is goed nieuws. Maar ik moet in 2021 alweer 2 keer terug voor nog meer controles. Terwijl ik dacht dat dit de laatste keer zou zijn. Dat is een flinke teleurstelling.

We hoorden zondag dat Lumen de hele week thuis is, vanwege een corona-uitbraak bij de onderbouwjuffen. Ik vind het heel gezellig om haar thuis te hebben. Maar het is natuurlijk ook intensief.  

Overleven

Ik sta echt weer in de overleefstand. Ben heel erg moe. Kruip ’s avonds rond half negen in bed, en heb dan ’s ochtends nog steeds moeite met wakker worden.

Ik zombie de dagen door. Vergeet steeds dingen te doen of te pakken. En de flexibiliteit is ook weg, elke wijziging in de plannen is moeilijk of lastig.

Ik heb alles gecanceld wat niet per se nu hoeft. Fysiotherapeut voor mijn knie: afgezegd. Belletjes met familie en vriendinnen: ik heb de energie weer niet de telefoon op te pakken. Ik wilde graag eindelijk weer eens naar mijn oma, ik heb haar al anderhalf jaar niet gezien. Maar ik heb het maar weer op de lange baan geschoven. We wilden dit jaar eindelijk eens naar de winterefteling. Maar ook dat schuiven we door.

Het voelt weer als terug naar de eerste maanden van dit jaar. Maar het is even niet anders. Volgende week dinsdag is Tieme’s eerste geboortedag. In december verhuizen we. Grote en emotionele dingen. Ik neem een grote hap lucht, en duik onder. Op naar de kerstvakantie.  

Foto door Keisuke Higashio via Unsplash

Wat schrijf je op een rouwkaart?

Wat schrijf je op een rouwkaart

Bijna een jaar geleden kregen wij na de dood van Tieme ontzettend veel kaarten. Het deed ons goed om te merken hoe veel mensen er met ons meeleefden en aan ons dachten. Al was het ook heel moeilijk om de kaarten te lezen. Je ziet je eigen verdriet weerspiegeld in de tekst op de kaart.

Maar wat schrijf je dan wèl op een rouwkaart?

Zoals ik hier al eerder schreef, lijken we allemaal niet meer zo goed te weten hoe om te gaan met rouw. Rouw lijkt een beetje uit onze cultuur verdwenen. En mensen vinden het moeilijk om te bedenken wat ze op een rouwkaart schrijven. Begrijpelijk natuurlijk, het is ook hartstikke lastig.

Ik vond sommige kaarten fijner om te lezen dan andere. Ik had het daar een keer met een vriendin over. Zij snapte dat ik de voorbeelden die ik noemde niet zo kon waarderen, maar vroeg me ook direct: maar wat zet je er dan wèl op?

Ik schreef afgelopen week zelf mijn eerste rouwkaart na het verlies van Tieme. Toen moest ik hier weer aan denken. Dus bij deze een stappenplan voor het schrijven van een rouwkaart 😊 Waarbij dit natuurlijk heel persoonlijk is, het kan voor een ander totaal anders zijn. Maar dan heb je tenminste enig houvast, voor als je ontzettend graag iets van je wilt laten horen, maar geen idee hebt op welke manier.

Stappenplan: wat schrijf je op een rouwkaart?

1. Ga even rustig zitten, en bedenk wat je eigenlijk kwijt wilt

2. Als je dat niet kan bedenken: schrijf dat dan op!

Ik vond kaarten met dit soort teksten ontzettend fijn om te krijgen:

  • Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik wil je wel even laten weten dat ik aan je denk
  • Ik vind het heel moeilijk om deze kaart te sturen want ik heb geen idee wat ik erop moet zetten, maar ik heb het toch maar gedaan

Ik had namelijk ook geen idee wat te zeggen over deze dramatische situatie. Dus ik verwacht echt niet dat iemand anders daar goede woorden voor kan vinden. En des te meer waardeerde ik het dat diegene, ondanks al het ongemak en de onzekerheid, alsnog de moed had verzameld om de kaart te sturen.

3. Schrijf op wat je dacht

Misschien kwamen er bij stap 1 dingen in je op uit onderstaande rijtje. Ook hier geldt weer: schrijf gewoon op wat je dacht! Het gaat er veel meer om dat je iets van je laat horen dan dat het ook een hoogdravende of mooie tekst wordt. Dus schrijf gewoon vanuit je hart.

  • Wat ontzettend verdrietig dat …. overleden is
  • Ik wil je even laten weten dat ik aan je denk
  • Ik wil jullie veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd/met dit grote verlies/…
  • Ik vind het echt zo vreselijk voor jullie

4. Blijf weg van er een positieve draai aan proberen te geven

Als er iets heel moois gebeurt in het leven (bijvoorbeeld de geboorte van een kindje) dan schrijf je op het kaartje een tekst die bij dat positieve past. Je schrijft er niet op: gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon, maar bedenk dat hij ooit ook weer dood gaat. Op zo’n moment laat je het positieve er zijn. Je laat het negatieve achterwege, zelfs al weten we zeker dat dit negatieve er ooit gaat zijn. Laat andersom op een verdrietig moment ook het negatieve er zijn, en het positieve achterwege.

Ik had grote moeite met teksten als ‘maar achter de wolken schijnt de zon’, ‘maar vergeet niet ook de mooie kleuren van het leven te zien’ of ‘maar jullie hebben er voor altijd een engeltje bij’. Al die dingen zijn vast waar. Maar nu ben ik gewoon heel verdrietig. En een tekst die me wijst op het positieve helpt me niet.

Het helpt me niet een tekst te lezen die het negatieve probeert te verminderen, en daarmee eigenlijk mijn verdriet bagatelliseert. En als ik heel eerlijk ben: zo’n tekst geeft me ook het gevoel terecht gewezen te worden. Alsof ik naast het verdriet toch ook echt nog wel positief moet blijven denken. Maar dat positieve, dat was er op dat moment gewoon niet. Dat was er niet voor mij, en ik denk dat dat er voor niemand is die zojuist een geliefde heeft verloren.

Dus maak ruimte voor het verdriet. Laat het negatieve er ook gewoon zijn. En heb er vertrouwen in dat de persoon aan wie je schrijft op enig moment echt de zon ook wel weer zal zien schijnen.

Hopelijk helpt dit blog je met het schrijven van een volgende rouwkaart. Want iemand laten weten dat je aan haar denkt is altijd een goed idee!

Foto door Jess Bailey Designs via Pexels

Ik mis je

Ik mis je

Ineke is een lieve mama uit mijn lotgenotengroep via Lieve Engeltjes. Zij zat laatst in het programma ‘Ik mis je’.

Voor mij veel herkenning. Het waardeloze gevoel. Het je kindje moeten achterlaten, in mijn geval in het crematorium, wat zo ontzettend moeilijk is, omdat het tegen al je reflexen in gaat.

Daarnaast vond ikk vond het heel fijn om Ineke ‘live’ te zien, naast de berichten die we uitwisselen en de blogs die ik van haar heb gelezen.

Voor jou misschien fijn om te kijken, om het verhaal van het verlies van een baby’tje een vanuit een ander perspectief te horen. Ik ben niet de enige. Er zijn veel meer papa’s en mama’s die een baby’tje moeten achterlaten in een crematorium of op een begraafplaats.

Het item over Ineke’s dochtertje Amanda kan je hier terug kijken. Hun item start op 6min30. De stukken ervoor en erna vond ik te moeilijk om te kijken, omdat ze raken aan mijn diepste angst.

Bron foto: website Ik mis je

11 maanden

Afgelopen zaterdag was het 11 maanden geleden dat ons lieve jongetje dood geboren werd.

Afgelopen zaterdag was het 11 maanden geleden dat ons lieve jongetje dood geboren werd.

De wereld raasde met 120 km per uur langs, ik zat stil

Elf maanden is bijna een jaar. Ik moet steeds denken aan de column ‘De wereld raasde met 120 km per uur langs, ik zat stil’ van Femke van der Laan, de weduwe van Eberhart. Over dat eerste jaar. Dat eerste jaar wat voorbij moest. Want daarna zou het weer gaan.

Ik herken heel veel in die column. Hoe de wereld keihard doordraait. Hoe ik stil stond en sta. Het uitzitten van die vreselijke tijd. Hopend op een betere tijd.

Ik herken me ook in haar sarcasme, over dat het na dat eerste jaar weer zou gaan. Alsof met het verstrijken van dat eerste jaar alles ineens een stuk beter en fijner is.

Moe

Ik ben moe. Niet zo gek. We kochten in de afgelopen 2 maanden onverwachts een nieuw huis, we verkochten ons huis, we vonden voor in de tussentijd een huurhuis. Heel intensief. Ik ben er heel moe van.

Boos

Ik ben ook boos. Boos, op dat Tieme niet bij ons mocht blijven. Boos, omdat we er nooit over hadden gedacht om te verhuizen als Tieme was blijven leven. Boos, dat we nu afscheid moeten nemen van het huis wat zo lang ons droomhuis is geweest.

Want hoe soepel het vinden van een nieuw huis ook ging, hoe prachtig ons nieuwe thuis ook wordt, hoe goed de verkoop van ons huidige huis tot nu toe ook lijkt te gaan 🤞, en hoe goed zelfs het vinden van een tussenwoning ging: dit avontuur waren we nooit aangegaan als Tieme bij ons had mogen blijven.

We nemen afscheid van het huis wat qua ligging, locatie en ruimte perfect is. We gaan weg uit het fijne dorp, waar we eigenlijk niet weg willen, maar waar nauwelijks huizen vergelijkbaar met het onze te krijgen zijn. We gaan verder weg wonen van mijn geliefde Delft.

Het voelt nog steeds als een goed besluit. Maar het voelt niet helemaal als een vrijwillig besluit. Het is een dappere poging ons leven een positieve wending te geven. Een dappere poging het leven zonder Tieme wat draaglijker te maken. Door een aantal haakjes uit ons leven te snijden.

Crash

Dus ik ben een beetje gecrasht. Na al het harde werken van de afgelopen weken komt er niet veel uit mijn vingers. Mijn lieve en verstandige man adviseert me om de crash dan ook maar te ‘ownen’. Dus dat probeer ik. Ik probeer ‘m te omarmen. Ik doe even geen was. Pak even geen vaatwasser uit. Ik kijk een boel Gilmore Girls. Waar ik een beetje verslingerd aan ben. Grappig, lief, enigkind meisje. En tot halverwege seizoen 3 zat er geen baby in. Nu ineens wel, dus even kijken hoe veel verder ik ‘m nog ga kijken.

M’n boontje laten meedobberen

Ik volg het wijze advies van mijn man op. Laat mijn boontje weer even rustig hangen in het rad van fortuin. En wacht erop tot ik vanzelf weer een beetje naar boven dobber.

Foto door Tomas Anunziata via Pexels