8 maanden

Het is alweer 8 maanden geleden dat ons mannetje dood geboren werd.

De wereld wordt weer wat normaler

Lumen is weer helemaal naar school. Ik ben voor het eerst naar yoga geweest. Heb ’s avonds op het terras gezeten. We hebben onze ouders weer gezien.

Er mag weer meer, de wereld om ons heen begint weer een beetje normaler te lijken. Dat geeft ruimte. Ruimte om vorm te geven aan ons nieuwe normaal. Met ons dode zoontje. Wat natuurlijk volstrekt niet normaal is. Wennen aan ons nieuwe normaal zal ingewikkelder zijn dan wennen aan het nieuwe normaal wegens corona. Maar nu de wereld niet meer puur om corona draait, is er in ieder geval wat meer ruimte om daarmee aan de slag te gaan.

Niet zwanger

Ik ben vandaag 8 maanden niet meer zwanger. Zo lang ben ik al niet meer niet zwanger geweest sinds augustus 2017. Sinds de eerste miskraam na Lumen. Al die zwangerschappen daarna kwamen 3 tot 7 maanden na de vorige. Raar idee. Wat heb ik toch veel gevraagd van mijn lijf de laatste jaren.

Fysiek ben ik inmiddels weer aardig fit. Ik wandel 2x per week een uur. Ik yoga wekelijks. Ik doe om de dag knieoefeningen. ’s Morgens core oefeningen. En sinds deze maand probeer ik ook dagelijks te mediteren. Het is hard werken, dat herstel. Ook fysiek. Maar het begint z’n vruchten af te werpen. En dat is fijn.

Inzicht

Ik had vorige week een prachtig inzicht. Er zijn mensen met wie ik moeite heb. Die in het verleden dingen zeiden die me erg raakten. Ik baalde ervan dat ik zoveel moeite had ze te zien. Wilde dat dat snel over ging. Vond het vooral onhandig van mezelf. Maar, in gesprek met mijn man over of ik wel of niet zo’n ontmoeting aan zou gaan, kwam ik tot een fantastisch inzicht.

Er is nogal wat gebeurt natuurlijk. Noem het trauma, noem het verlies, noem het vreselijk. Hoe dan ook: mijn hele wezen wil me nu beschermen tegen nog meer onveilige situaties. Het is niet rationeel. Maar alles in mij vertelt me weg te blijven van dat wat niet veilig voelt. En ik voel me dus niet veilig bij die mensen. Als ik de ontmoeting aan ga, ga ik al met het gevoel: ‘wat zal er nu weer gezegd worden wat pijn doet?’.

Eigenlijk hartstikke mooi. Dat mijn hele wezen me nu afschermt voor dat wat ik nu niet aankan. Ik kan er vanalles over bedenken. ‘Je moet er gewoon doorheen’. ‘Ze bedoelen het niet zo’. ‘Het zal wel meevallen’. Maar dat is allemaal ratio. Mijn ziel wil niet. Kan het niet. En dat heeft een reden. Ik kan het gewoon nog niet aan.

Dus ik doe alleen dingen die fijn voelen. Zie de mensen bij wie ik me wèl fijn voel. En dat zijn er stiekem ook best veel. Zoals mijn man zei: de mensen die ik voor het eerst weer zie de afgelopen weken, de enorme berg dingen die ik voor het eerst weer doe, zijn al enorme stappen.

De rest laat ik nog even zitten. Tot later. Misschien tot ik in therapie bij die situatie stil heb kunnen staan. Of totdat mijn wezen me aangeeft dat ook dat wel weer kan. Ik ben nou eenmaal ongeduldig. Maar kan niet alles tegelijk. Nu al helemaal niet. Dus stap voor stap. En rustig aan.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.