5 maanden

Gisteren was het 5 maanden geleden dat ons jongetje dood geboren werd.

Het was een fijne dag. Zonnig. Overdag rustig. ’s Avonds kwam een vriendin van ons, alleenwonend en daardoor niet heel blij met de isolatie, eten en een spelletje doen. Heerlijk gegeten, gezellig gehad.

Vorige maand schreef ik nog dat ik de mama-dagen met Lumen de hele dag om me heen zo miste. Vanaf de week erna is ze thuis wegens corona. Carefull what you wish for 😉 Het was de eerste twee weken natuurlijk wennen. Het is hartstikke intensief. En we moesten onze draai vinden in het thuisonderwijs: lesjes vinden, een schema zoeken wat werkt. Dat is gelukt. En eigenlijk heb ik het idee dat het vele thuis zijn haar goed doet. Ze rust lekker uit, geniet van het bij ons zijn, is veel met haar broertje bezig.

Toen we daarin net onze draai hadden gevonden, kreeg Lumen eerst een weekend koorts, en drie dagen daarna een enorme allergische reactie. À la brandnetels, maar dan alsof ze een half uur erin had liggen rollen. Met plekken van 10 bij 20 cm over haar hele bovenlijf tot gevolg. ’s Avonds zoveel jeuk en pijn, dat ik via de spoedpost medicatie ben gaan ophalen in de apotheek van het ziekenhuis. De laatste keer dat ik daar was, was ik net zwanger van Tieme. Bezorgd, in grote spanning, maar vooral blij. Raar en niet makkelijk er, bijna een jaar later, weer te zijn. In zulke andere omstandigheden.

We zijn uiteindelijk drie dagen met die nare plekken bezig. We houden Lumen binnen, halen alles waar ze misschien op kan reageren uit haar dieet, wisselen wasmiddel en handzeep om voor Neutral, en ik doe 10 wassen om haar kleding allemaal te ontdoen van de mogelijke boosdoener. We zijn continue nieuwe plekken aan het koelen. ’s Nachts slapen we matig. De medicatie helpt, maar niet genoeg om nieuwe uitbraken te voorkomen.

Tussendoor gebeurde ook nog het akkefietje met het geboortekaartje waar ik een paar dagen totaal van ondersteboven was. Vooral omdat het me deed beseffen dat de buitenwereld gewoon niet in de gaten heeft hoe moeilijk veel dingen voor ons zijn, hoe gevoelig dingen nog liggen voor ons. Hierdoor besefte ik me dat het nog een lange weg te gaan is voordat ik weer gere-integreerd ben in die buitenwereld. Voordat ik weer durf aan te sluiten bij de maandelijkse vriendinnenborrel, durf te gaan werken, familiedagen durf te bezoeken.

En nu. Lumen is weer helemaal opgeknapt. We weten de oorzaak van de reactie nog niet, maar ze mag inmiddels de meeste dingen weer: buiten spelen, zuivel drinken, paprika, meloen en tomaat. Het is heerlijk weer. We zijn weer bijgeslapen. We hebben de paasboom opgetuigd, iets wat ik de afgelopen jaren met Lumen doe, en waar ik ontzettend blij van word.

Natuurlijk is het intensief om ons meisje hele weken thuis te hebben door corona. Maar het helpt haar dus ook. En voor mij betekent het een gedwongen uitstel van die boze buitenwereld. Een hoop dingen waarvan ik anders over na had moeten denken of ik het al aandurfde, gaan nu gewoon niet door. En dat is stiekem ook best lekker.

Het voelt als golven. Steeds als we ons ingesteld hebben op de nieuwe situatie, als we weer een beetje energie over beginnen te hebben, komt er weer iets. Iets stoms, vervelends, of lastigs. Waar we dan van kopje onder raken. Sommige golven zouden we normaal gesproken makkelijk boven blijven maar, nu we gewoon niets over hebben, overspoelen ze ons volledig. Andere golven zouden altijd intensief zijn, in welke toestand ook. ’t Zal wel zo blijven gaan.

We zitten nu alweer een paar dagen op een lekkere golf. Ik geniet ervan. Vrolijk pasen 🙂

Eén antwoord op “5 maanden”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.