10 maanden

Afgelopen donderdag was het alweer 10 maanden geleden dat we ons zoontje definitief verloren. Veel aan gedacht, niet de rust gehad om even te gaan zitten voor een blog. Nu dan alsnog.

Afgelopen maand was er een met ups en downs. We gingen op vakantie en hadden het fijn. We zijn aan een nieuw project begonnen, wat heel intensief is maar ook leuk en wat energie geeft. Daarover binnenkort meer.

Pittig

Het herbeleven van de vreselijke 2,5e maand voorafgaand aan Tieme’s geboorte en dood is begonnen. Mijn man was jarig, en de dagen daaromheen waren pittig. Vorig jaar hoorden we de dag voor zijn verjaardag dat het echt helemaal mis was.

Na de 20w echo waren we al superbezorgd, maar op de een of andere manier praat je jezelf en elkaar dan toch moed in. ‘Hij is dan wel klein, maar als hij vanaf nu gewoon op z’n lijntje groeit komt het vast wel goed’. ‘Niet zo gek dat hij wat achterstand heeft, we hadden zo’n hectisch en gespannen begin van de zwangerschap’.

En toen kwam de echo 2 weken na die 20w echo. Tieme bleek überhaupt nauwelijks gegroeid. Dat was helemaal mis. Hij zou in mijn buik overlijden. Misschien nog niet deze week, daar was hij nog te bewegelijk voor. Maar ergens de komende weken zou dat gebeuren.

Voor de tweede keer sloeg de grond onder onze voeten vandaan. We hebben in de wc van het ziekenhuis staan huilen. Raar, dat je na zo’n bericht niet even een plekje krijgt waar je samen kan zijn. We durfden niet te rijden dus zijn maar net zo lang in de wc gebleven tot we dat wel weer durfden.

En de dag erna was mijn man dus jarig. Voor onze dochter hebben we taart gegeten. Gezongen. Maar het was echt de rotste verjaardag ooit. Waar we ons asgrauw en diepverdrietig doorheen geworsteld hebben.

In de weken die volgen vroeg ik me elke dag af of het kindje in mijn buik nog leefde, of dat hij inmiddels dood was. Een continue paraatheid om binnen een paar dagen te moeten bevallen, zodra hij overleden zou zijn. Inclusief vluchttas voor mij en opvangschema en logeertas voor Lumen. Het gekke was dat ik hem eigenlijk steeds beter ging voelen. Dat hij de komende 2 maanden niet dood zou gaan. Maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk.

Bloemetje

En nu was het dus weer de verjaardag van mijn man. En kwam dat alles weer terug. Het seizoen en het weer hebben datzelfde effect: herfst, wind, regen en af en toe een herfstzonnetje brengen ook het gevoel van vorig jaar weer sterker terug.

Het viel me vorig jaar op dat tot diep in oktober er steeds nog één bloemetje bloeide in de tuin. Die bloemetjes wisselden elkaar af, en telkens als er eentje uitgebloeid was, bleek er weer een andere bloem van een andere struik toch nog open te gaan. Dat zie ik nu ook weer, en ook dat brengt me steeds weer terug naar een jaar geleden.

Haakjes

Ook waren er weer nieuwe haakjes en moeilijke dingen. Een verjaardagskaart uitzoeken in een kaartenmolen vind ik op dit moment echt vreselijk. Er staan namelijk altijd ‘hoera, zwanger!’ en ‘it’s a boy!’ kaarten in. Ik heb bedacht dat ik dat voorlopig maar niet meer doe, en eerst de enorme voorraad kaarten die ik nog heb op ga maken.

Pinterest, waarop ik toch maar posts voorbij blijf krijgen over baby’s en babynamen. Al 10 maanden niet op gezocht, cookies al meerdere malen verwijderd. Geen idee hoe ik ze weg kan houden. Ik wil een babyblocker.

Het is wat het is. Ook door deze tijd moeten we heen. Dag voor dag. Haakje voor haakje. Dus doen we dat. Gelukkig doen we het samen.  

Eén antwoord op “10 maanden”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.